Το δακτυλούι μου το μιτσί όποτε πίνω τσάι …τίνγκ πετάσσεται πάνω.
Αλλά τζαι άμαν πίνω μπύρα…ή κρασί…ή νερό πιλέ.
Πετάσσεται τσουπ ίσια πάνω ακόμα κι όταν γράφω ποστ…έτο θωρώ το τωράαα!
Ακόμα τζαι άλλα λιγότερο βασιλικά πράγματα (εκτός από το να πίνω τσάι δηλαδή..π.χ όταν χλαπακιάζω ζάμπα κοτόπουλο πάλε υπάρχει κάτι βασιλικό σε αυτό το δάκτυλο…αρνείται να λερωθεί, να εργαστεί, να συνδεθεί με τα άλλα) κι αν κάνω πάλε σηκώνει κκελέ το δακτυλούιν.
Είναι το πιο τεμμέλικο πάει κόντρα τζαι σνομπάρει τα άλλα, δεν συνεργάζεται με τίποτε! Τζαι όταν με πονεί είναι ο πιο ενοχλητικός πόνος από οποιοδήποτε άλλο δακτυλούδιν.
Άρα…είτε έχω στο γενεαλογικό μου δέντρο royal πρόγονους ….
…μήπως λαλείς: “Μάνα μου ρε πραγματικά εκτιμά με τούτος/η;
Απορία 2…
Άμα θκεβάζεις το
“Αγαπητέ Γιάννη”
…μήπως ρε Γιάννη λες: Αυτός που το γράφει για να με λέει έτσι πρέπει να με αγαπά;
Χμμμ…
Μήπως όλες αυτές οι γυναίκες που προσφωνούν η μια την άλλη “αγάπηηηηηηηηη”, αγαπούν ή έστω συμπαθούνται μεταξύ τους; Δεν το νομίζω!
Άρα αγαπώ, εκτιμώ, σέβομαι δεν θα πει να το ακους από τα χείλη κάποιου ή να το διαβάζεις σε γράμματα. Θα πει εμπιστοσύνη, συνέπεια, έμπρακτη εκδήλωση συμπάθειας, κατανόηση, συγχώρηση, υπομονή, εγκαρτέρηση, οικειότητα, δέσμευση…και άλλα πολλά.
Ας μην γινόμαστε λαφαζάνηες ή αφελείς και από τη μια να λέμε Σ’αγαπώ τυπικά και επαναλαμβανόμενα ή να πιστεεύκουμε στα γραπτά Σ’αγαπώ ή στα προφορικά.
Διότι τζαι στη τρίτη δημοτικού ο Κωστής επερίπαιζε τον Γιαννή ότι η Σταυρούλα αγαπά τον. Τζαι εβούραν ο Γιαννής να δέρει τον Κωστή…σαν να τον είπε λέρη ή φτείρη.
Τί εν η αγάπη είπατο πολλές φορές… Εν σαν να λέμε διαμάντι. Εν το έχουν πολλές ή πολλοί. Πολλοί έχουν ζιρκονούθκια τζαι χαριεντίζονται ή συμβιβάζονται επειδή φοούνται να μείνουν δίχως άντρα ή γυναίκα. Αλλά εν φο μπιζού…Κάλπικο!
Τζαι ρε γυναίτζες αρέσκει σας να το ακούτε αλλά εν καλύτερα να το βλέπετε… Γιατί τζαι γω μπορώ να πω πως αγαπώ το κόκκινο χρώμα τζαι ποτέ να μεν φορώ κότσινα ρούχα. Πως εννοώ το αγαπώ δαμέ; Ή αν σας πει κάποιος επανελειμμένα ότι αγαπά σας, εν σημαίνει ότι ξ’έρει τι θα πει αγάπη…ή ότι εν θα το λαλεί σε άλλη που εν να βρει μπροστά του.
Μακρυά από λαφαζάνιες τζαι άτομα του μπλα μπλά! Ανοίξετε τα μάθκια της διάνοιας σας…
Ανοιξιάτικες ιστορίες μικρού μήκους, πλάτους και καθόλου βάθους:
Α)Έχω πάει σε πελάτισσα και να τρέχουν τα μάτια μου. Θα ήταν ένδειξη τρομερής ενσυναίσθησης αν ήταν τραγικά τα όσα άκουγα απ’ τη συγκεκριμένη. Όμως ήταν …σαν να μπαίνει η άνοιξη!!! Αλλεργίες!
Β)Η άνοιξη όμως έχει και τα καλά της αφού μας δίνει μαθήματα καθαριότητας. Στη φωλιά, που έχουμε στο στέγαστρο της βεράντας, υπάρχουν 4 μικρά χελιδόνια . Το μόνο που φαίνεται να κάνουν είναι να φωνάζουν ΚΙ ΑΛΛΟ ΚΙ ΑΛΛΟ…(φαΐ). Αλλά, την φωλιά της μάνας τους την κρατούν πάντα καθαρή! Όταν θα έρθει η ώρα να κάνουν την ανάγκη τους βγάζουν το ποπουδάκι τους λίγο έξω από τη δική τους φωλιά και πλουφ πλούφ πάνω στη “φωλιά” της δικής μου μάνας. Τζαι ρωτώ….
ΟΚ. Σου έχω ένα παιχνίδι υπόδυσης ρόλων (role playing).Θα μπεις στη θέση του ατόμου με προσανατολισμένη τη σκέψη του στο σημείο Ψ της θεραπευτικής πιξίδας. Ποπόοοο τι ποιητής άρχισα να γίνουμαι…(Βλέπε σχετικό ποστ). Δηλαδή θα υποδυθείς τον ψυχολόγο.
Όταν η μάνα σου παρακολουθεί 2 φορές την μέρα…(και “τυχαία” είσαι και εσύ στο σαλόνι)…το “fiddler on the roof” και δυναμώνει την ένταση της τηλεόρασης στο σημείο που οι κορασιές τραγουδούν στην προξενήτρα να τους βρεί ταίρι… Τι υποουδικά μυνήματα προσπαθεί να (μου) πλασάρει;
Me: Καλά είμαι εσύ; Καλωσόρισες απ’ το ταξίδι (ή σε άλλη περίπτωση: “Καλά είμαι εσύ; Πώς περνάς;”)
Friend: Καλά είμαι. Πέρασα πολύ ωραία. Εσύ πως είσαι;
Me: Ήμουν άρρωστη για μια βδομάδα( ή μπορεί να πω καλά, τί νέα;)
Friend: Περαστικά σου. Κάλιουsh πρέπει να σε κλείσω. Έφτασα στο σπίτι των γονιών μου και με περιμένουν. Γεια.
Υπάρχουν και παραλλαγές του πιο πάνω σε:
“Kalioush πρέπει να σε αφήσω. Έφτασα στη δουλειά. Γεια. “
“Kalioush πρέπει να κλείσω… έφτασα σε κάτι φίλους μου και είμαι έξω από την πόρτα τους και δεν μπορώ να μιλήσω.”
(((((( Μακάρι να ήθελες να μου μιλήσεις λίγο παραπάνω. Κρίμα. Τους τελευταίους μήνες αυτό ακριβώς γίνεται! Θέλω να μιλήσω ακόμη λίγο μαζί σου friend! Γιατί με πιάνεις τηλ. λίγο πριν μπεις στη πόρτα κάποιου;
Oh well! OK ίσως να είμαι λίγο υπερβολική όταν λέω 3 δευτερόλεπτα αλλά χωρίς υπερβολή δεν ξεπερνά ποτέ τα 20 δεύτερα.
Τώρα χωρίς πλάκα …ευχαριστώ που επέρασε που το μυαλό σου να πεις ένα γεια!
Ερώτηση κλασσικής εξαρτημένης μάθησης ή μήπως συντελεστικής μάθησης; Όχι όχι αυτή δεν είναι η ερώτηση…
Αυτή είναι:
-Όταν μια συνομιλία στο τηλέφωνο καταλήγει σε “καταθλιπτικό” (σορτ οφ) επεισόδιο. Όταν αυτό γίνεται με επανάληψη πολλές φορές εντός αρκετών μηνών… τότε εσύνδεσες το όνομά και την εικόνα του ατόμου με αρνητικά αισθήματα. Άρα πόσο τοις εκατόν της πιθανότητας να ξαναμιλήσετε μαζί στο τηλέφωνο ;
Για το παρόν ελάχιστη έως μηδενική η πιθανότις! Είπα ΕΡΩΤΗΣΗ αλλά εν τζαι μπορώ …ούλλα ξέρω τα…εβούρησα να απαντήσω…φεύκω να μεν με θωρώ…
I don’t expect my love affairs to last for long
Never fool myself that my dreams will come true
Being used to trouble I anticipate it
But all the same I hate it wouldn’t you?
So what happens now?
(Another suitcase in another hall)
So what happens now?
(Take your picture off another wall)
Where am I going to?
(You’ll get by you always have before)
Where am I going to?
Ω, πόσο μου έλειψες και πόσο σε παραμέλησα γκρούπ-η-θέραπυ! Τούτο το μήνα έλειπα στας Ιαπωνίας. Ήταν ένα καταπληκτικό ταξίδι. Συνειδητοποίησα πόσο ασήμαντη είμαι. Πόσο οκνυρή και τσαπατσούλα μέσα σε ένα μεγάλο όχλο από τελειομανείς εργατικούς, τυπικούς ανθρώπους, οι οποίοι δεν χασομερούν πίνοντας φραπέ στα κκκαφέ ούτε κλαίνε την μοίρα τους για το τι τους επιφυλάσσει το μέλλον. Δεν έχουν χρόνο για τέτοια. Ο ανταγωνισμός είναι τόσο μεγάλος που δεν σταματούν να κοιτάξουν πίσω, δεν σταματούν γενικά. Προχωρούν με γοργούς ρυθμούς μπροστά. Γι’αυτό και η ραγδαία ανάπτυξή τους στο τεχνολογικό τομέα. Γι αυτό η Τοτο τουαλέττα με χαιρέτισε μόλις άνοιξα την πόρτα . Ναι. Άνοιξε αυτόματα το κάθισμα της τουαλέττας . Το συγκεκριμένο κάθισμα το ρυθμίζεις στη θερμοκρασία που θέλεις. Ενσωματωμένα πάνω στο κάθισμα επίσης, ήταν τα κουμπάκια που έγραφαν ”ντους” και “μπιτές” και κάτι άλλα κουμπάκια που με έκαναν να εκφράσω δέος απέναντι στο εξελιγμένο αυτό είδος . Τέτοιο δέος που δεν μπορούσα …ρε παιδί μου… να… Αμ δε, ο κάλαθος αχρήστων που άνοιγε με αισθητήρα, και ο καθρέφτης με αυτόματα συστήματα καθαρισμού από υδρατμούς…Τίποτε άλλο δεν λέω.
Μόνο η πιο πάνω περιγραφή του ξεχωριστού δωματίου όπου σε καλεί η φύση αρκεί για να καταλάβετε πόσο πίσω είμαστε. Πόσο παλαβοί είμαστε όταν θεωρούμε τη ράτσα μας έξυπνη και καμιά φορά νοιώθουμε και ανώτεροι από άλλους. Να κρύψουμε φίλοι μου.
Ήρτα πίσω όμως τωρά. Τώρα τί; Έχει 4 μήνες που παλεύω με σοβαρής μορφής κατάθλιψη. Πίστευα ότι το ταξίδι θα με βοηθούσε πολύ να ξεπεραστεί αυτό το αίσθημα που με ταλανίζει τόσο καιρό. Βοηθήθηκα όσο ήμουν εκεί. Τώρα τί; Πόσο πιο εύκολο είναι να δίνεις συμβουλές και να προσπαθείς να βοηθήσεις άλλους να το ξεπεράσουν! Όταν σε χτυπήσει εσένα… οι θεωρίες πάσι περίπατον! Όχι γιατί δεν κάνουν δουλειά αν τις εφαρμόσεις. Διότι όταν έχεις κατάθλιψη θέλεις να τιμωρήσεις τον εαυτό σου. Νιώθεις ανάξια και ανεπαρκής και μαζεύεις αποδεικτικά στοιχεία της ζωής σου που να το επιβεβαιώνουν. Κατά βάθος δεν θέλεις να το παλέψεις διότι έχεις αυτοκαταστροφικές σκέψεις που πιστεύεις ότι σου ταιριάζουν.
Για μένα ο Αύγουστος είναι ο τελευταίος μήνας του χρόνου και όχι ο Δεκέμβρης όπως πιστεύουν οι πλείστοι. Ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας αλλαγών, ξεκινά το νέο ακαδημαϊκό έτος, ξεκινάς καινούρια χόμπυς, καινούριες δουλειές, είναι μια καινούρια εποχή του χρόνου κ.ο.κ Έτσι κι εγώ πρέπει να πάρω αποφάσεις για τη ζωή μου… Δεν ήμουν ποτέ καλή στο να αποφασίζω πάνω σε θέματα ζωής, δουλειάς, προσωπικά… Τα περισσότερα εξάλλου δεν περνάνε από δικό μου έλεγχο.
Να μείνω ή να φύγω από Κύπρο;
Να συνεχίσω σπουδές ή να βρω μια σταθερή δουλειά;
Να αγοράσω ή όχι διαμέρισμα;
Να κρατήσω ή όχι επαφή με κάποια άτομα που αγαπώ μεν αλλά με πληγώνουν;
Κι αν φύγω …η πόλη θα με ακολουθεί; Ε, Καβάφη;
Κι αν βρω δουλεία θα με γεμίζει; Πολύ πιθανόν όχι…αλλά χρειάζεται!
Θα βρω κάποιον να με αγαπήσει πραγματικά με τα επακόλουθα της αγάπης; Θα με βάλει στις προτεραιότητές του; Θα με αποδεχτεί όπως είμαι; Ή να πάρω σκύλο που είναι πιο σίγουρη επιλογή;
Θα καταφέρω να νικήσω την κατάθλιψη ή θα βγω ηττημένη;
So what happens now? Πες μου Mαντόνα…I’ll get by like I always had before?
Ήταν ανάγκη να μεγαλώνω; Το ίδιο φαίνεται νιώθει κι ο Αλκίνοος! Ένα από τα τραγούδια που με εκφράζουν τις τελευταίες μέρες που ακούω τα μωρά στο σχολείο να με φωνάζουν κυρία….είναι αυτό του Αλκίνοου Ιωαννίδη με τίτλο: “Ήταν ανάγκη”!
Εγώ; Κυρία;
Στα 20 μου άκουσα ένα μωρο που είπε στο παπά του: “Παπά κάθονται οι θείες στην τραμπάλα κι εν με αφήνουν να παίξω” …Τζιαμέ εκόλλησες εσύ; Ότι έκαμνα τραμπάλα στα 20 ή ότι εν άφηνα να κάτσει ένα μωρό στη τραμπάλα; Ας επήεννεν στες σούσες ολάν…ούλο το πάρκο ήταν όφκαιρο… ή ας επερίμενε τη σειρά του…χιχιχιχι :ρ… Μπάη δε ουέη, το ότι με αποκάλεσε θεία, ένα άγνωστο μωρό, ενώ ήμουν νινί κι εγώ δεν σε πείραξε; Επείραξε με εμένα…τζαι επείτηδες εν εξεκολλούσα που την τραμπάλα! Να με πει εμένα θεία! ΤΣ!
Άτε πες! Ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός!
ΝΟΤ!
Μετά είχα παραπάνω μωρά να με φωνάζουν κυρία! ΕΓΩ? ΚΥΡΙΑ; Καλά καλά, κυρία είμαι… αλλά μικρή κυρία… όπως το μυθιστόρημα
Έπιασα το κήμπορτ για να παρετήσω να τρώω. Έχω τζαι δκυό σιλουέττες να διατηρήσω…αφού εγίνηκα η διπλάσια που την μάσα. Τηλεόραση είχε πολύ καιρό να δω… μια Παρασκευή που έμεινα σπίτι είδα το Χ-φάκτορ και σήμερα που επέστρεψα από το θέατρο, έκατσα να δω το διαγωνισμό του ΡΙΚ για την Γιουροβίζιον.
Απορίες :
Τζείντου Αντρέα μας τί του εκάμαν πας τα μαλλιά του καημένου, σαννα τζαι έβαλε το δακτυλούι του στην πρίζα;! Τέσπα, καλά τα επήεν ήταν μια νορμάλ παρουσίαση.
Ο Κωνσταντίνος μας γιατί το παλεύει ακόμα; Γιατί εν πάει να τζοιμηθεί να του περάσει. Επήρε τζαι τζείνο το κακομάζαλο το μωρό που το εθκιώξαν που το Χ-φάκτορ, το Δημητράκι (νομίζω λαλούν το) τζαι έκατσε το πας το σκαλί τζαι έδωκε του τζαι ένα πηθκιαύλι (αυλό). Έπιασε το το μάτι σας; Επόνταρε πολλά πανω σε τζείν το μωρό. Ήταν τάχα ο τζόκερ της παρουσίασης του. Είσιε τόσες ευτομάες που επροσπαθούσαν οι κριτές του Χ-φάκτορ να τον φκάλουν έξω που το παιχνίδι αλλά οι μιτσιές κάτω των 12 εψηφίζαν τον να μείνει. Λαλεί σου τωρά ο Κωνσταντίνος εν να μεν ψηφίσουν οι 5 φαν μου τζαι οι 3 οι φαν οι δικιές του; Τελικά, έΦΑΝτον ο μιτσής ο Εγγλέζος.
Επήεν τζαι ο Χοβίκ. Μα εν τζαι τούτος που το Χ-φάχτορ; Έτσι μου παν.Έντα πο τζείνο το τραγούδι που είπε για την γιουροβίζιον σιόρ. Παρέτα Χοβίκ μου… ξεκουράστου τζαι ύστερα πάλε. Πιάσε τζαι κανένα άλλο χόμπυ…έπιασες τους διαγωνισμούς βίρρρρρα! Κάμε κανένα μπρέηκ.
Life is better in spring εν να τραγουδήσει για την Κύπρο το εγγλεζάκι…Πέρκει μου φκει αληθινός… διότι ο χειμώνας εν ήταν σπουδαίος για μένα. Χάλια μαύρα δηλαδή. Αρρώστησα 2 φορές σε 2 μήνες…δουλειά γιοκ…περιμένω να μου τηλεφωνήσουν να ξεκινήσω ακόμα…λεφτά γιοκ…έχασα το μεταπτυχιακό μου δίπλωμα…τζαι το πανεπιστήμιο έχει 6 μήνες που τους παρακαλώ να πάρουν μια απόφαση αν θα μου τυπώσουν άλλο ….και παίρνουν το θέμα μου από ημερήσια διάταξη σε ημερήσια διάταξη…τζαι δεν το συζητούν ποτέ…Τί στο καλό τα ξύνουν εκεί μέσα;!
))))))
(((((( Μακάρι να ήθελες να μου μιλήσεις λίγο παραπάνω. Κρίμα. Τους τελευταίους μήνες αυτό ακριβώς γίνεται! Θέλω να μιλήσω ακόμη λίγο μαζί σου friend! Γιατί με πιάνεις τηλ. λίγο πριν μπεις στη πόρτα κάποιου;
