Κουτσομπολιό: Το εθνικό μας φαγητό!

“Το αρνητικής μορφής κουτσομπολιό καταδικάζεται σε όλο σχεδόν τον κόσμο. Μεταξύ των Ινδιάνων Σέμινοουλ, στις Ηνωμένες Πολιτείες, «το να μιλάς άσχημα για οποιονδήποτε» κατατάσσεται στην ίδια κατηγορία με το ψέμα και την κλοπή. Σε μια κοινότητα της Δυτικής Αφρικής, οι σπερμολόγοι διέτρεχαν τον κίνδυνο να τους κόψουν τα χείλια ή, ακόμη χειρότερα, να τους εκτελέσουν! Πράγματι, στο διάβα της ιστορίας, οι άνθρωποι έπαιρναν διάφορα μέτρα για να περιορίσουν το κουτσομπολιό.

Μεταξύ του 15ου και 18ου αιώνα στην Αγγλία, στη Γερμανία και αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, για να ντροπιάζουν τους κουτσομπόληδες και να τους κάνουν να εγκαταλείψουν τις επιβλαβείς συζητήσεις τους, χρησιμοποιούσαν ευρέως ένα όργανο διαπόμπευσης που αποτελούνταν από μια καρέκλα δεμένη στην άκρη ενός ξύλου. Όταν διαπίστωναν ότι κάποιος ήταν ένοχος του αδικήματος αυτού, τον έδεναν στην καρέκλα και τον βουτούσαν επανειλημμένα μέσα στο νερό.

Είναι αλήθεια ότι το κουτσομπολιό συχνά αποκαλύπτει μια πολύ σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, μια πλευρά που βρίσκει ευχαρίστηση στο να ατιμάζει την υπόληψη των άλλων, να διαστρέφει την αλήθεια και να καταστρέφει ζωές. Ωστόσο, το κουτσομπολιό δεν είναι από τη ρίζα του κακό. Υπάρχει και μια θετική πλευρά στο να μιλάμε ανεπιτήδευτα για διάφορα πράγματα. Και το να ξέρετε να καθορίζετε πού βρίσκεται η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις επιβλαβείς και στις αβλαβείς συζητήσεις αυτού του είδους είναι το κλειδί για να αποφύγετε να κάνετε θύματά σας άλλους—και να γίνετε θύματα εσείς οι ίδιοι” (Klemmeno μουαhaha).

Εν παντού οι άτιμες! Τζαι αρσενιτζιές τζαι θηλιτζιές παλιοκουτσομπόλες! Αχ τζαι να εζούσαμε στον 15ον αιώνα τζαι να είχα λίγη εξουσία…Έχω στο νου την εικόνα του να τις βουτώ που τα μαλλιά μες το νερό τζαι να φκάλλουν πουμπουλήθρες που την μούττη! Φυσικά μετά έρκεται μου στο νου η τωρασινή εικόνα μου…αυτή της ψυχολόγου…να τις βάζω στα εργαστήρια ττζαι να ανοίω (προσεκτικά πάντοτε :Ρ ) τα κρανία τους τοποθετόντας ηλεκτρόδια μέσα… μπας τζαι δώσω λίγο παραπάνω φως στην επιστήμη για το τί σκατά πάει στραβά μαζί τους τζαι διαπομπεύουν με τόση ευκολία τον συνάθρωπό τους. Λίη ενσυναίσθηση ρε παιδιά!

 Όχι όχι σαδίστρια-δήμιος κουτσομπόλων καλύτερα ….!

Μετά που ηρεμώ όμως σκέφτομαι λογικά και ευτυχώς επανέρχομαι στον ψυχολόγο και στο ότι άλλο είναι η Kalioush και σκέφτομαι αυτό:

“…πολλές φορές το κουτσομπολιό απορρέει όχι από σκόπιμη κακεντρέχεια, αλλά από …απερισκεψία. Από την επιπόλαιη επιθυμία του να πεις κάτι χωρίς να το πολυσκεφτείς. Το να συνειδητοποιήσεις αυτό το γεγονός βοηθά να μαλακώσεις την αγανάκτησή σου… ”

Εξάλλου ο οξυδερκής εξετάζει τα βήματά του….ενώ “αυτός που θυμώνει γρήγορα θα κάνει κάποια ανοησία” (Παροιμίες 14:17). Δεν πρέπει να αναστατώνεσαι υπερβολικά. Συχνά οι βιαστικές ενέργειες προξενούν περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνουν. Το να μιλάνε οι άλλοι για σένα είναι μέρος της ζωής. Ο Σολομών συμβούλεψε : “Μην παίρνεις κατάκαρδα όλα τα λόγια που ίσως λένε οι άνθρωποι…επειδή και η δική σου καρδιά γνωρίζει καλά, μάλιστα πολλές φορές, ότι εσύ, έχεις καταραστεί άλλους.-Εκκλησιαστής 7: 9, 21,22.

Δίδαγμα; Το καλό το παλικάρι…εεεεεεεεεεεεεεε….άσχετο

Το δίδαγμα έγκειται στο εξής: Το να είσαι θύμα κουτσομπολιού σου δίνειτην ευκαιρία να πάρεις μερικά πολύτιμα μαθήματα. Π.Χ αφού έχεις δοκιμάσει την εμπειρία του πόσο επιζ’ημια μπορούν να είναι τα απερείσκεπτα λόγια, γιατί να μην πάρεις την απόφαση να μήν λάβεις ποτέ μέρος στη διάδοση κάποιας φήμης;

Η δοκιμασία του να σε κουτσομπολεύουν μπορεί να έχει αποκαλύψει ελαττώματα στο χαρακτήρα σου, λόγου χάρη την τάση να αποζητάς  εκδίκηση. Ή ίσως η περιφάνια σου να αποδείχτηκε μεγαλύτερο πρόβλημα από την ίδια την φήμη. Η υπερβολική ανησυχία για το όνομά μας μήπως μας κάνει να έχουμε μεγαλύτερη ιδέα από εκείνη που πρέπει να έχουμε;

Στην Πυρά, στην Πυρά (Αναμνήσεις από 80s και 90s)

Δεν έχει μόνο η Βίσση τα κόπυ ράιτς να χρησιμοποιεί τη φράση …”στην πυρά”.

Θα τις κάψωωωωωωω (όχι τα ρημάδια τα λεφτά μου…εν τζαι χω πολλά …τζαι επίκειται τζαι οικονομική κρίση)…τις φωτογραφίες  από το μεσαιωνικό μου παρελθόν. Δεν θα αφήσω ούτε για δείγμα.

Σήμερα  η μάνα μου εξέθαψε φωτογραφίες που απεικόνιζουν τον Μπον Τζόβι στην δεκαετία του 80 και 90. Μόνο που αντί για τον Μπον Τζόβι ήταν η Μπον Κάλιους…. ΘΕΕ ΜΟΥ!!! Ετρόμαξα!

• Αν είσαι άνω των 20  σίουρα εν να έσσιεις τζαι εσύ φωτογραφίες που ήσουν μιτσής/τσιά…με κοντό μαλλί που πάνω, τζαι μακρύ που κάτω, ή φρυζαρισμένο μαλλί (ξανισμένο επανελειμμένα με την χτενιά), ή μαλλιά τύπου περμανάντ (όι κατ’ανάγκην του κομμωτηρίου αλλά εγίνουνταν κυμματιστά που τα βρουλιά της προηγούμενης μέρας), ή θα είσσες φράντζα ανασηκωμένη (όι ποτούτη την καθιστή που έχουν οι emo). Όσο πιο ανασηκωμένη-στητή τζαι πισσωμένη, που τους τόνους λάκας, ήταν η φράντζα σου …τόσο πιο φάσσιοναπλ  ήσουν τότε. Μετά στα μιτ νάηντις ήρταν στη μόδα τζαι τα μαλλιά- κουρτινούδες (αγορίστικο χτένισμα), τζαι ούλλοι οι μιτσιοί πλέον είχαν μαλλιά -κουρτινούες (χωρίστρα στη μέση, κάμποσο τζέλλιν τζαι τα μπροστινά πεπέ να εν χωρισμένα τα μισά αριστερά τζαι τα μισά δεξιά).

 

•  Τα φρύθκια σου εν ήταν τζαι τόση ανάγκη να τα έφκαλες (ούτε η Μαντόνα εν τα έφκαλε τότες).

 

 

 

 

 

• Εφόρες φουστάνια με βάτες, κολάν κλαδωτά ή γυαλιστερά, υπερβολικά ψηλοκάβαλα παντελόνια, χοντρές κοτσίδες φτιαγμένες από ύφασμα, πουκαμίσες καρώ (γιούνισεξ). Την πουκαμίσα εν ήταν ανάγκη να την φορείς σαν νορμάλ άνθρωπος, αλλά συνήθως έδιννες την γυρώ που τη μέση σου, που τα μανίτζια. Γενικά την δεκαετία του νάηντις, είσσες μανία να δένεις ότι είσσε μανίτζια γυρώ που τη μέση σου.

• Ας το πελάς… όταν ήμουν 12 χρονών τζαι έπρεπε να φκάλω ταυτότητα είχα το μαλλί μου στην πιο ρεζίλικη του φάση. Εν έμοιαζα καν με θηλυκό πλάσμα. Είχα τζαι ένα έξαλλο φρύδι…όλα τα λεφτά. Εν εθορκούμουν! Τζαι τζείνη η φωτογραφία εστοίχειωνε με ως πρόσφατα όσπου τζαι έφκαλα ευρωπαϊκή. Όποτε εχρειάζετουν να δείξω ταυτότητα, έδειχνα τους την πισινή της πλευρά τζαι εθόρουν αλλού…τάχα αχάπαρη. Το συγκρατημένο χαμόγελο εκείνου που εγύριζε μετά την ταυτότητα που την ίσια, έλεγε πολλά.

 

•  Τότε…για να το παίξεις κούλ  εβάστας ουόκμαν, δηλαδή φορητό κασεττόφωνο και τα ακουστικά ήταν τεράστια …κάτι σαν τα αυτία του Μίκυ Μάους ή  τις ωτοασπίδες για το κρύο. Εν είσσε κινητά τότε ούτε είχαν ούλλοι στα σπίθκια τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
• Τα πρώτα κινητά που εφκήκαν ήταν στο σάιζ παντόφλας τζαι είχαν αντένα όπως των τηλεοράσεων! Τωρά που ανάφερα τηλεόραση… Εν είχαμε συνδρομητικά κανάλια τότες, τζαι οι μιτσιοί ούλλοι αφού έρκουμασταν σπίτι που το σχολείο…εκάμναμε γλήορα τα μαθήματά  μας τζαι εκαθούμασταν μπροστά που την τηλεόραση…τζαι εθορούσαμε το σήμα του ΡΙΚ… είχαμε μια αγωνία…μα μια αγωνία….Μετά που κανένα 20λεπτο …η ώρα 5… εξεκινούσε η μουσικούα του ΡΙΚ (ταραρατα ταταν ταν ταν…δις)…τζαι εξτασιαζούμασταν που ήταν να εξεκινούσαν τα κινούμενα σχέδια (τα μίκυ μάους).΅

Ωωωωωω! Άλλοι τζαιροί τότε. Εφκαίναμεν τζαι λίον στην αυλή τζαι επαίζαμε με τα χώματα…Επαίζαμε με τους μιτσιούς της γειτονιάς! Εγινούμαστουν ένα με τη φύση. Κυριολεκτικά όμως. Τα χώματα που πας τα ρούχα μας, τα κατ’επανάληψη κτυπημένα γόνατα, τα μαύρα νυχούθκια μας που την ξιμαρισσιάν… εγινούμασταν λετσιό! Αλλά απολαμβάναμε τη ζωή μας. Δίχως έννοιες τζαι άγχος!

Ναι ρε!…εν θα της κάψω τελικά…μπορεί να ήταν μια κιτς εποχή …ήταν όμως η εποχή που έζησα τις πιο ανέμελες-ευτυχισμένες μου στιγμές !