Και έζησαν αυτοί καλά και μετά…απαίσια!

Ένας επήε Αμερική τζαι έμενε με μια δήθεν φίλη του διότι (κοτζάμ Αμερική εν υπήρχε πουθενά αλλού να μείνει) τζαι απατούσε τη γυναίκα του ενώ ταυτόχρονα έριχνε της στάχτη στα μάτια. Όσπου τζαι αποφάσισε τελικά ότι η Τουρκού- η καινούρια γκόμενα- ήταν καλλύτερη! Στο τέλος τόσο μαννός ήταν, που εφλέρταρε μαζί της σε δύκτια κοινωνικής δικτύωσης κάμνωντας τόσο φανερό πλέον ότι επερίπαιζε τη γυναίκα του τόσο καιρό.

Ένας άλλος εχώρισε τη για 10χρόνια σύζυγό του με τη δικαιολογία ότι ήταν πολλά καλή για τζείνον και ότι έθελε να μείνει μόνος του να σκεφτεί. Η γυναίκα επερίμενε τον να σκεφτεί όσπου τζαι εσκέφτηκε ότι η 20χρονη συμφοιτήτριά του που ετζοιμήθηκε μαζί της πάμπολλες φορές ήταν ότι έπρεπε΄… παρά η ”πολύ καλή” 35χρονη γυναίκα του.

Τρίτος, επαντρεύτηκε τη σύζυγό του ενώ ήταν και οι δύο γύρω στα 40. Η γυναίκα του ήταν ο κόσμος του όλος όσπου ανακάλυψε τον κόσμο του καλλιτέχνη φίλου του. Εχώρησέ τον η γυναίκα αλλά εζητούσε της να μείνουν φίλοι. Αχάμμμμ!

Τζαι όπως θα με εμάθετε αν με εθκιαβάσετε καμιά δκυό φορές θα ρωτήσω…δεν μπορώ:

Πού είναι το υπόλοιπο παραμύθι; Μετά που ο πρίγκιπας λέει ‘Σ’ αγαπώ’ τζαι πιάνει την πριγκιποπούλα πάνω στο άλογο τζαι παίρνει την στο κάστρο…τί θα πει έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα;

Ποιοί εν οι εμείς; Τί έγινε μέσα στο κάστρο; Γιατί αν εν καλά εμείς είμαστε καλύτερα! Αλλά αν εν κακά εμείς είμαστε χειρότερα! Ποιά η αλήθεια;

Να σου πω εγώ ήντα πο γίνεται για κάθε μια ιστορία. Μείνε συντονισμένη γιατί όταν σου εθκιεβάζαν οι γονιοί σου τούτα τα παραμύθια εμεινίσκαν ως το κάστρο που ήταν μέχρι το σημείο που ήταν κατάλληλο το παραμύθι για γενική αφήγηση…τωρά που εμεγάλωσες θα σου πω τη συνέχεια της ιστορίας, που είναι κατάλληλη για ηλικίες 15 και πάνω τζαι έχει κάποιες που είναι και χόρρορ άρα 18 και πάνω.

Χιονάτη (15):

…Το πριγκιπόπουλο  έμεινε με την Χιονάτη 2 μιση βδομάδες τζαι μετά πάνω σε ένα καβγά τους, είπε της ότι ήταν πολλά άσπρη για τα γούστα του τζαι ότι αγαπούσε τον γκρινιάρη. Ο λόγος που γκρίνιαζε με την χιονάτη ήταν επειδή την εζήλευε που τα φτιαξε με τον πρίγκιπα.

Σταχτοπούτα (18):

…Ο πρίγκιπας εσυνέχισε τα πάρτυ (μόνος του)μετά που επαντρεύτηκε τη Σταχτοπούτα (Σιντερέλλα) τζαι εσυνέχιζε να ψάχνει κοπέλλες κρυφά που την Σιντερέλλλλλα. Όσπου σε ένα πάρτυ όταν το ρολόϊ χτύπησε 12 τα μεσάνυχτα η Σιντερέλλα βρήκε στα σκαλιά…της κρεβατοκάμαράς της… ένα γυναικείο γυάλλινο εσώρουχο (γιατί το γυάλινο γοβάκι έκαμνε παραπάνω νόημα…εφόρεσες ποττέ τζαι ξέρεις…Μπράβο; Εμπόρεσες τζαι επερπάτησες τζιόλας;). Εδοκίμασέ το μπας τζαι ήταν δώρο που τον πρίγκιπα και έππεσε του καταλάθος (ναι εν έσπασε…εν ειδικό γυαλί…θα εσκέφτηκε). Εν ήταν το σάηζ της. Ο ποπός της μετά το γάμο είχε πάρει άλλες διαστάσεις, αλλά η πατούσα της ήταν το ίδιο μικρή τζαι τα γυάλινα γοβάκια πάλε εμπέναν της (ο γάμος έκαμε την νάκκον παραθκιάνταλη). Ανακάλυψε ότι ήταν της κολλητής φίλης του πρίγκιπα (παιδική φίλη την έλεγε ο πρίγκιψ . Ξέρεις με το “παιδική” εν πάει ο νούς της στο πονηρό! Με την “παιδική φίλη”…είχαν πάει πανεπιστήμιο μαζί στην Αγγλία…ετζοιμάτουν στα πόδκια του στο λεωφορείο…εκράταν την αγκαζέ όταν έβγαιναν μαζί με τον πρίγκιπα…Ναι ναι, τον καιρό που η Σιντερέλλα ήταν με τον πρίγκιπα, αυτός της έλεγε πως η κολλητή του δεν ήταν καλά, διότι είχε “χωρήσει” με το φίλο της και έτσι πήγαινε στο Εναλλάξ και στο Μπρού -ξέρωγώ-να της δώσει ένα ώμο, μπράτσο, μπούτι, στόμα…εεεε λόγια …αχέμ αχέμ, παρηγοριάς!). Ο πρίγκιπας όντας προετοιμασμένος ότι θα ρωτούσε η Σιντερέλλα για το γυάλινο βρακάκι…την πρόλαβε, της έβαλε τις φωνές…την είπε υποκρίτρια, καταπιεστική, ζηλιάρα, παρανοϊκή, τρελλή, ηλίθια ότι η μάνα της δεν τον ήθελε (ντόιγκ)… και ζήτησε λίγο χρόνο να μείνει μόνος του. Καθόλη τη διάρκεια προσπαθούσε να βρει κάπου…να πάει να μάθει λατιν χορούς για να χορεύει με την “παιδική του φίλη” και να ξεχνιέται λίγο αφού ήταν πληγωμένος από την στάση της Σιντερέλλας.

http://groupetherapy.wordpress.com/2011/07/20/%ce%b1%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%af%ce%b1-%ce%bc%ce%b5-%cf%83%cf%84%cf%8d%ce%bb/ εμπνευσμένο από αυτό το ποστ με την Μαρία

Δκυό ιστορίες για μια νύχτα εν καλές. Τζοιμηθήτε τζαι αύριο πιον πριν πάτε για ύπνο να σας πω τις πραγματικές ιστορίες άλλων ατέλειωτων παραμυθιών!

Του περιπαιξίματος!

Μόλις τον εθώρες ελάλες: “Μάνα μου ρεεεε, ήντα καλός που είναι”…Παλιό φιλαράκι!

Έλεεν μας για την πρώτη του… Έφυε τζαι άφηκέ την για να κάμει σπουδές.  Ελυπήθηκε την αλλά έπρεπε να φύει. Η επόμενή του ήταν “προβληματική”…έκαμνε ότι της ελάλε ο παπάς της.

Μάαανααα μου ρεεεε!

Έφυε τζαι άφηκέ την όμως,… διότι τζείνη ήθελε γάμο(1)…ήταν πιο μεγάλη του(2) ,  τζαι μια φορά έμεινε σπίτι κάποιου γνωστού της όταν ήταν αργά να γυρίσει πίσω…

(Μπαη δε ουεη, ο φίλος έμενε τουλάχιστον ένα χρόνο με φίλη ενώ παράλληλα τα χε με άλλη…δεν έκαναν τίποταα τς, ετυλίαν κουπέπια τζαι απλώθαν τραχανά…πού αλλού ήταν να μείνει το πλάσμα…πουθενά αλλού σπίτι…τζαι τζείνος εν άδρωπος ενιουέη..μεν είσαστε υπερβολικοί..τί θέλετε ..να νοικιάζει τζαι να διά λεφτά..επειδή έχει φιλενάδα που δεν τον”αφήνει” να διανυχτερεύει σε άλλες;..Ούφου..εν αυτονόητον…δικαιούται…τζαι δαμέ κλείει η παρένθεση).

Μάνα μου ρε…

…φυσικά εν εταιρκάζαν μεταξύ τους οι διαφορετικές δικαιολογίες που μόνος αφηγείτουν κάθε φορά με διαφορετικό έντινγκ… αλλά..εν πάσι περιπτώσει (δοτική;)…

Η πιο πρόσφατη με την οποία εχώρησε …επίεζε τζαι τούτη για γάμο (τζαι απορεί ο φίλος εν έφτανε των γυναικών η αγάπη του; Γιατί εθέλαν να του βάλουν χειροπέδες τζαι να τον πνίουν; Κατά τα άλλα αγάπαν μοναδικά την κάθε μια τζαι καμιά άλλη…ως την επόμενη)

… ε και τί θα πει γάμος…ένα χαρτί…(αυτό που θα εννοούσε ασυνείδητα: Πάλε θα έκαμνε τα “δικά του” παντρεμένος ή όχι)

που λέτε η τελευταία ήταν της εκκλησίας η κοπέλλα, τζαι εμουρμούραν τζαι επαραπονιέτουν επειδή το αγοράκι μας…

Μάνα μου ρεεε…

…επειδή μετά από 5 χρόνια σχέσης και υποσχέσεων έφυε για να κηνυγίσει το όνειρό του ο αγορίνος δηλαδή;! Να του το βγάλει από τη μύτη;

Δηλαδή τούτες οι γυναίκες ρε παιδί μου! Τί σπαστικές! Εγωίστριες! Μόνο για τον εαυτό τους τον ήθελαν!Όλες το ίδιο!

Άσχετο δηλαδή που οι πιο πάνω είχαν κοινό… τον ίδιο τυπά;

Άσχετο που οι πιο πάνω δεν είχαν ευκαιρία να πουν την δική τους ιστορία…Άσχετα που ο κύριος παρακαλούσε την κάθε μια για πολύ καιρό μέχρι να τις πείσει (με 1002) να του δώσουν λίγη σημασία. Άσχετο που στην κάθε μια έταζε τον ουρανό με τ’ άστρα και κάθε μέρα τους έλεγε πως η αγάπη του ήταν τεράστια και πως ήταν η κάθε μια …κομμάτι του… Άει στα… κομμάτια!

Ούπς…εννοώ: Μάνα μου ρεεεεε!

Μήπως τελικά μόνο το φτύσιμο αξίζει σε τέτοιες περιπτώσεις;

Κουτσομπολιό: Το εθνικό μας φαγητό!

“Το αρνητικής μορφής κουτσομπολιό καταδικάζεται σε όλο σχεδόν τον κόσμο. Μεταξύ των Ινδιάνων Σέμινοουλ, στις Ηνωμένες Πολιτείες, «το να μιλάς άσχημα για οποιονδήποτε» κατατάσσεται στην ίδια κατηγορία με το ψέμα και την κλοπή. Σε μια κοινότητα της Δυτικής Αφρικής, οι σπερμολόγοι διέτρεχαν τον κίνδυνο να τους κόψουν τα χείλια ή, ακόμη χειρότερα, να τους εκτελέσουν! Πράγματι, στο διάβα της ιστορίας, οι άνθρωποι έπαιρναν διάφορα μέτρα για να περιορίσουν το κουτσομπολιό.

Μεταξύ του 15ου και 18ου αιώνα στην Αγγλία, στη Γερμανία και αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, για να ντροπιάζουν τους κουτσομπόληδες και να τους κάνουν να εγκαταλείψουν τις επιβλαβείς συζητήσεις τους, χρησιμοποιούσαν ευρέως ένα όργανο διαπόμπευσης που αποτελούνταν από μια καρέκλα δεμένη στην άκρη ενός ξύλου. Όταν διαπίστωναν ότι κάποιος ήταν ένοχος του αδικήματος αυτού, τον έδεναν στην καρέκλα και τον βουτούσαν επανειλημμένα μέσα στο νερό.

Είναι αλήθεια ότι το κουτσομπολιό συχνά αποκαλύπτει μια πολύ σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, μια πλευρά που βρίσκει ευχαρίστηση στο να ατιμάζει την υπόληψη των άλλων, να διαστρέφει την αλήθεια και να καταστρέφει ζωές. Ωστόσο, το κουτσομπολιό δεν είναι από τη ρίζα του κακό. Υπάρχει και μια θετική πλευρά στο να μιλάμε ανεπιτήδευτα για διάφορα πράγματα. Και το να ξέρετε να καθορίζετε πού βρίσκεται η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις επιβλαβείς και στις αβλαβείς συζητήσεις αυτού του είδους είναι το κλειδί για να αποφύγετε να κάνετε θύματά σας άλλους—και να γίνετε θύματα εσείς οι ίδιοι” (Klemmeno μουαhaha).

Εν παντού οι άτιμες! Τζαι αρσενιτζιές τζαι θηλιτζιές παλιοκουτσομπόλες! Αχ τζαι να εζούσαμε στον 15ον αιώνα τζαι να είχα λίγη εξουσία…Έχω στο νου την εικόνα του να τις βουτώ που τα μαλλιά μες το νερό τζαι να φκάλλουν πουμπουλήθρες που την μούττη! Φυσικά μετά έρκεται μου στο νου η τωρασινή εικόνα μου…αυτή της ψυχολόγου…να τις βάζω στα εργαστήρια ττζαι να ανοίω (προσεκτικά πάντοτε :Ρ ) τα κρανία τους τοποθετόντας ηλεκτρόδια μέσα… μπας τζαι δώσω λίγο παραπάνω φως στην επιστήμη για το τί σκατά πάει στραβά μαζί τους τζαι διαπομπεύουν με τόση ευκολία τον συνάθρωπό τους. Λίη ενσυναίσθηση ρε παιδιά!

 Όχι όχι σαδίστρια-δήμιος κουτσομπόλων καλύτερα ….!

Μετά που ηρεμώ όμως σκέφτομαι λογικά και ευτυχώς επανέρχομαι στον ψυχολόγο και στο ότι άλλο είναι η Kalioush και σκέφτομαι αυτό:

“…πολλές φορές το κουτσομπολιό απορρέει όχι από σκόπιμη κακεντρέχεια, αλλά από …απερισκεψία. Από την επιπόλαιη επιθυμία του να πεις κάτι χωρίς να το πολυσκεφτείς. Το να συνειδητοποιήσεις αυτό το γεγονός βοηθά να μαλακώσεις την αγανάκτησή σου… ”

Εξάλλου ο οξυδερκής εξετάζει τα βήματά του….ενώ “αυτός που θυμώνει γρήγορα θα κάνει κάποια ανοησία” (Παροιμίες 14:17). Δεν πρέπει να αναστατώνεσαι υπερβολικά. Συχνά οι βιαστικές ενέργειες προξενούν περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνουν. Το να μιλάνε οι άλλοι για σένα είναι μέρος της ζωής. Ο Σολομών συμβούλεψε : “Μην παίρνεις κατάκαρδα όλα τα λόγια που ίσως λένε οι άνθρωποι…επειδή και η δική σου καρδιά γνωρίζει καλά, μάλιστα πολλές φορές, ότι εσύ, έχεις καταραστεί άλλους.-Εκκλησιαστής 7: 9, 21,22.

Δίδαγμα; Το καλό το παλικάρι…εεεεεεεεεεεεεεε….άσχετο

Το δίδαγμα έγκειται στο εξής: Το να είσαι θύμα κουτσομπολιού σου δίνειτην ευκαιρία να πάρεις μερικά πολύτιμα μαθήματα. Π.Χ αφού έχεις δοκιμάσει την εμπειρία του πόσο επιζ’ημια μπορούν να είναι τα απερείσκεπτα λόγια, γιατί να μην πάρεις την απόφαση να μήν λάβεις ποτέ μέρος στη διάδοση κάποιας φήμης;

Η δοκιμασία του να σε κουτσομπολεύουν μπορεί να έχει αποκαλύψει ελαττώματα στο χαρακτήρα σου, λόγου χάρη την τάση να αποζητάς  εκδίκηση. Ή ίσως η περιφάνια σου να αποδείχτηκε μεγαλύτερο πρόβλημα από την ίδια την φήμη. Η υπερβολική ανησυχία για το όνομά μας μήπως μας κάνει να έχουμε μεγαλύτερη ιδέα από εκείνη που πρέπει να έχουμε;

Πάμε καλά ρε;

Ήρτε ο μικρός ξάδερφος μου σπίτι από το σχολείο. Προχτες έσπασε το χέρι του και δεν έκλαιγε. Του τρέξαν απ’ τον πόνο μερικά δάκρυα αλλά γενικά ήταν πολύ γενναίος για 9χρονος. Σήμερα όμως τον είδα πρώτη φορά να μου μιλά με παράπονο.

-Άλλαξε ο διευθυντής του σχολείου. Ο καινούριος είναι κακός.

Με χίλια ζόρια να τον κάνω να μου πει γιατί. Επέμενα διότι είδα τα μάτια του να γεμίζουν δάκρυα.

-Με χτύπησε στο κεφάλι και τώρα έχω πονοκέφαλο, είπε κλαίγοντας.

- Γιατί νομίζεις το έκανε αυτό, ρώτησα.

-Επειδή κάνει θρησκευτικά και είμαι άλλης θρησκείας. Ήμουν φρόνιμος πάνω στο θρανίο. Εφύλαξα και τα βιβλία μου. Μιλούσε για θρησκείες και σαν περνούσε από τα θρανία με χτύπησε δυνατά και οι άλλοι γελούσαν. Έκαμε το ίδιο τζαι σε ένα φίλο μου που εκάθετουν πίσω στην τάξη. Τζαι χρησιμοποιεί και άσχημα λόγια…Μου είπε μπλα μπλα

ΝΑΙ κυρίες και κύριοι…όσο κι αν διαστρευλώσει τα γεγονότα ένα 9χρονο δεν έχει κάτι να κερδίσει με το να πει ψέματα. Που σκατά τραβάμε; Διορίζουμε ψυχικά ασθενείς για να εκπαιδεύουν τα παιδιά μας. Για να δώσουν αρχές ηθικής και συμπεριφοράς στις αδιαμόρφωτες  ακόμα προσωπικότητές τους;

Τα τραυματίζουν ψυχολόγικα και σωματικά…κάτω από την εξουσία του διευθυντή, του εκπαιδευτικού. Νταήδες δεν είναι μαθητές αλλά μερικοί εκπαιδευτικοί που αντί να ψάξουν βοήθεια και θεραπεία…εκδηλώνουν και προβάλλουν τις ανασφάλειες και την ασχήμια που κρύβουν μέσα τους  πάνω στα παιδιά, τα οποία είναι άνισοι αντίπαλοι.  Μπαίνουν στο πετσί του ρόλου τους και νιώθουν φιγούρες εξουσίας. Και δώστου καταδυνάστευση!

ΔΕΙΛΙΑ!

 ΚΑΤΑΝΤΙΑ!

ΑΙΣΧΟΣ!

Χαρράς την τύφλα μου!

Έτην χαμέ τζαι τα μάθκια της πόξω!

Όσοι ήσασταν τυχεροί τζαι επεράσετε που πάροδο της Πινδάρου η ώρα 10:45 σήμερα, ίσως να είδατε μια ξανθή κοπελιά να σκοντάφτει πάνω στην άσφαλτο τζαι να της πέφτουν ένα προς ένα:  Το φάιλ, το μαγνητοφωνάκι, το κινητό, τα κλειδιά και ταυτόχρονα να ππέφτει η ίδια με τα γόνατα τζαι το ένα χέρι μες τη μέση της στράτας. Ναι ναι…εκατάφερά τα πάλε… έκαμα με ρεζίλι!

Ε φυσικά εφορούσα φόρεμα! Ε…φυσικά αεράτο…σε παρακαλώ! Ε μα τωρά… φυσικά …με την πτώση το φόρεμα ούλλον εμαζεύτηκε πάνω στην τζεφαλή μου! Α. Όχι! Όχι! …Το εσώρουχο αν μη τι άλλο ήταν σεμνό, καινούριο και ασορτί με το φόρεμα… Ε! Να μην δούμε την θετική πλευρά της ατσουμπαλωσύνης μου;!

Όσα δευτερόλεπτα εδιαδραματιζόταν η πτώση του πύργου ονόματι Κάλιουςςς, με επαρακολουθούσα σε αργή κίνηση και είχα αρκετό χρόνο ώστε να πω:

-Timbeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeer! :Ρ

Εσηκώστηκα τζαι ήμουν τόσο νευριασμένη μαζί μου που ήθελα να με δέρω! Όπως ακριβώς μας απειλούσαν κάποτε οι Κύπριοι γονείς μας:”Αν χτυπήσεις θα σε δέρω”. Νο κκόμεντ!

Εκοίταξα γύρω μου τζαι είσhεν μόνο μια κοπέλα που εσυνέχιζε την δουλειά της! Έτσι σαν να μεν έγινε τίποτε, εμάζεψα τα πράματα μου, την σωριασμένη και θριματισμένη αυτοεικόνα μου…έφτιαξα τα μαλλιά μου για να μην φαίνομαι τόσο σχιζοφρενική και επήα να κάμω την δουλεία μου. Εμπήκα σε ένα γραφείο με άγνωστα άτομα τζαι επερίμενα τα να γελάσουν ή να με θωρούν με ύφος αποδοκιμασίας … Ξέρεις …σαν να μου έμιλούσαν με την σκέψη τους (όπως στις ταινίες που σκέφτουνται οι ηθοποιόιτζαι εσύ ακούεις ηχογραφιμένη την τάχα σκέψη τους…ενώ μόνο τα φρύδια τους ταράσσουν): ” Ούτε να περπατήσεις εν ηξέρεις…τζαι ήρτες δαμέ να δουλέψεις (να πιάσω συνέντευξη που κάποιους…δεν σας λέω περισσότερα);” 

Παρόλα αυτά δεν αντιδράσαν παράξενα! Μάλλον εν εχαπαρήσαν για το τί εσυνέβηκε έξω που το παραθύριν τους! Έτσι εθυμήθηκα την φράση που μας είπε ένας καθηγητής μας στο πανεπιστήμιο. Μια ερώτηση, συγκεκριμένα που αποτελεί φιλοσοφικό και επιστημονικό ντημπέητ:

‘Αν πέσει ένα δέντρο και δεν υπάρχει κανείς γύρω να το ακούσει, θα κάνει θόρυβο (παρήγαγε ήχο η πτώση);’

Να και γω…Λες να μην έπεσα πραγματικά; Να ήταν όλα μες το νου μου; Αφού ίσως κανένας να μην με είδε; Όχι μανα μου! Το γόνατό μου ακόμα ξεζουμίζει κάτι υγρά! Καλή σας όρεξη, εσάς που τρώτε! :Ρ Έππεσα τζαι πονώωωωωωωωωωωωω! Δατς ε φακτ!

Μου αφιερώνω ένα τραγούδι για να μου εκφράσω τα αισθήματα που έχω για μένα αυτή τη στιγμή

Με αγάπη, Εγώ!

“Ετσι μια μέρα σπίτι μου με κάλεσα
μα δεν μου άνοιξα και έξω με περίμενα
τι μου έχω κάνει και δεν με θέλω πια
αυτή η εσωστρέφεια μας θέλει χωριστά

Μου το ‘χα πεί
Μα δεν με άκουγα

Εγώ μαζί μου δεν μιλιόμαστε
όποτε είμαι μαζί μου πάντα τσακωνόμαστε
με πήρα στο τηλέφωνο και τό ‘κλεισα
 

με είδα στο δρόμο μ’ έφτυσα και με κλώτσησα…”

ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ…ΜΕ ΕΙΔΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΜΕ ΚΛΑΠΠΩΣΑ!!!

ΜΑ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ;

Σε τούτο το νησί εγεννήθηκα τζαι εμεγάλωσα. Αγαπώ τον τούτο τον τόπο. Έχω τις καλύτερες μου αναμνήσεις αλλά ….και τις χειρότερες.

Κάποια πράγματα  θωρούμε τα τζαι δεν τα αντέχουμε …απλά παίζουμε πελλόν τζαι προσπερνούμεν τα. Άλλωστε εν ο τόπος σου…Συμβαίνουν παντού τούτα τα πράγματα, λες. Άλλα πράγματα φκάλουν σε έξω που τα ρούχα σου και λες πως δεν είναι δυνατόν να γίνονται! Βγαίνουν από τα όρια της λογικής και θυμώνεις όσπου

… να σου περάσει.

Έσιει όμως τζαι κάποια πράματα που θωρώ να γίνουνται στον τόπο μου τζαι απογοητεύομαι ταμάλα! Εν θέλω πλέον να ζω εδώ!

Να σου πω μια ιστορία σχετική:

Πάω να λουστώ σε μια παραλία. Να χαλαρώσω, να περάσω όμορφα με αγαπημένα μου πρόσωπα. Οι παραλίες της Κύπρου εν ένας που τους κύριους λόγους που την αγαπώ. Καταλήγω τελικά σε ένα ουζερί σε ξενοδοχείο. Μόνο κάρτα είχα. Τα ξενοδοχεία συνήθως παίρνουν κάρτα. Συνήθως παίρνω μαζί μου μετρητά αλλά έτυχε βρε παιδί μου μια φορά να μην κρατώ ρευστό.

Παραγγέλουμε το χυμό μας και μας ρωτάει ο γκαρσόνης πως θα πληρώναμε και του είπα με κάρτα. Την ίδια ώρα που έλεγα με κάρτα άλλη στην παρέα είπε μετρητά. Είχα σκοπό μου να κεράσω εγώ γι’ αυτό ρώτησα αν δέχονται κάρτες. Δέχονταν.

Φτάνει η ώρα να πληρώσω και πάω στο ταμείο και  λέω:

Κ: Να πληρώσω; Θα πληρώσω με κάρτα.

Μια Κύπρια υπάλληλος (διότι όλοι οι ξένοι που εργάζονται εκεί είναι ευγενέστατοι) χωρίς να με κοιτάξει καν στα μάτια απότομα μου λέει:

-Έχετε πει ότι θα πληρώσετε με μετρητά και είναι ολόκληρη διαδικασία τώρα να πληρώσετε με κάρτα. Θα πρέπει να πάμε στον διευθυντή πάνω στο ξενοδοχείο, να βάλει υπογραφή, να το εγκρίνει να ακυρωθεί ο λογαριασμός αυτός πλα πλαπλα πλα…δεν έχετε 14 ευρώ;

Εγώ: Δυστυχώς…άρα ο μόνος τρόπος είναι να πληρώσω με κάρτα. Δεν με πειράζει να περιμένω…αν αυτό είναι που σκέφτεστε.

Στριμμένο άντερο υπάλληλος:

-Τάδεεεεε ανάλαβε το εσύ.

Λέω οκ δεν είδα την ξινισμένη μούρη. Αποκλείεται να κάμνει υπόθεση τωρά μπροστά μου. Είμαι πελάτισσα. Αποκλείεται. Δεν είδα καλά.

Κάθομαι στην θέση μου καμιά 20ρια μέτρα μακρυά από το ταμείο.

Δεν επίστευκα στα αυτία μου. Εφώναζε δυνατά το κωλάντερο: 

-Μια…Όχι εν Κυπραία….τωρά εν ολόκληρη διαδικασία…εν δυνατόν να μεν κρατά 14 ευρώ…;

Αντά τζαι ακούω την έτσι αδιάκριτα  να φωνάζει τζαι να κάμνει σκηνή,( επειδή λαλεί και ένας παρέας: βαρκούνται να δουλέψουν μερικοί)…εγύρισε μου. Ρε εν δυνατόν;Υπάρχουν στα αλήθεια τούτοι οι χώρκατοι; Βάλουν τους να εξυπηρετούν πελάτες; Τζαι μετά θέλουμε τουρισμό; ΣΚΑΤΑ. Καλά να πάθουμε!  

ΟΚ. Εγώ πάντως πρώτη φορά ακούω να υπάρχει η δυνατότητα να πληρώσεις με κάρτα αλλά να μην σε αφήνουν όταν πεις τη λέξη μετρητά. ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΙΠΑ.

Έστω…όταν πεις μετρητά σε αυτό το ξενοδοχείο, ο σερβιτόρος λέει “πτου κλειδωνιά”… τζαι βάλλει σε να ορκιστείς με το δεξί χέρι στη Βίβλο, ότι λές την αλήθεια και μόνο την αλήθεια so help you God!

ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ δαμέσα δα.

Τέσπα. Ας είναι τέτοια η πολιτική του ξενοδοχείου. Τώρα ξέρουμε! Έχουμε δώσει συνολικά χιλιάδες ευρώ τα τελευταία 7 χρόνια σε τούτο το ξενοδοχείο. Η οικογένειά μου το επιλέγει κάθε χρόνο για τις καλοκαιρινές διακοπές και οι γονείς μου μένουν σε αυτό όταν γιορτάζουν την επέτειό τους. Μάλιστα φέρνουμε και συγγενείς από την Αγγλία και μένουν όλοι σε αυτό. Όταν μένουμε στο ξενοδοχείο πάντα παίρνουμε όλα τα γεύματα στο ξενοδοχείο…ενώ άλλοι τουρίστες δίνουν τα λεφτά τους σε ταβέρνες έξω. Μέχρι τώρα είμαστε πολύ ευχαριστημένοι αλλά … ΤΙ ΗΤΑΝ ΤΟΥΤΟ;

Ήμουν πολλά ευγενική μαζί τους… δεν μου αρέσκει να χαλιέμαι με κανένα…κάμνω τζαι πολλήν υπομονή! Αλλά τί καταλάβω με τούτο; Κρατώ την αξιοπρέπεια μου αλλά με χέζουν ανυπόθετοι.

Στο τέλος στέλνουν μια μιτσιά που από τρόπους κάθε άλλο τζαι ρίχνει την ατάκα: Οκ. Τα ποτά σας εν που το μπαρμαν διότι εν μπορούμε να πάμε πάνω στο μάνατζερ…εν πολλά δύσκολη διαδικασία…

Εμείς: Κοίταξε ο χειρισμός σας δεν είναι καθόλου επαγγελματικός…βάζετε τους πελάτες σας σε δύσκολη θέση…τους προσβάλλετε! Είμαστε πελάτες σας εδώ και 7 χρόνια.  

Μιτσί κλοσμένον άντερον: Εν σας θυμούμαι που πέρσυ! (ΝΤΟΙΝΓΚ…δαμέ γελάς ή κλαίεις…)…αλλά εν φταίω εγώ (τρόποι καλής συμπεριφοράς…δεν ρίχνεις ποτέ το φταίξιμο αλλού…ούτε λες κάτι τέτοιο σε πελάτη…απολογείσαι εκ μέρους όλων τζαι σκάζεις)…τέλοσπάντων έχω πολλή δουλειά πρέπει να φύω (να σου το κόφκει απότομα γ%ιαν να πάει τι;;;;;;; Να δουλέψει λαλεί… εμείς δεν είμαστε μέρος της δουλειάς της. Είμαστε 2 ψείρες…ζητιάνοι ….που μας ελυπηθήκαν τζαι εκάμαν μας δώρο τα ποτά μας…)

Να δουλέψει! ΧΑ! Να πάει μερικά μέτρα πιο πάνω στον μανατζερ δεν επήεν η φτανή, να βάλει μια υπογραφή….τζαι θα πάει ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ!
%0
Κύπρος κυρίες και κύριοι! Η νήσος της ΑΜΠΑΛΑΤΟΣΥΝΗΣ!!!

Υ.Γ.: Το ξενοδοχείο είναι 5άστερο! Μάλιστα κύριε μου!

Έχω πατάτεεεεεες….έχω κρομύκκιαααα!

Έξι παρά τέταρτο (απόγευμα)! Σάββατο. Παλιά Λευκωσία. Πίσω που το Χαμάμ, Ερωδό …ποτζεί μερκές.

Έτυχε να βρεθώ με φίλες μου την στιγμή που οι μανννννάβηδες εμαζεύκαν τα ζαρζαβατικά τους . Οραματίστου τη σκηνή: Φορτηγά να προσπαθούν να κάμουν θρί-πόιντ στα στενά δρομάκια. Ένας Κυπραίος να φωνάζει στον οδηγό: ΈΛΑ, έλα ,έλα… έλα χωρεί σε…Πάρα τζει ο κουμπάρος να φωνάζει τον άλλο κουμπάρο να τον βοηθήσει να πιάσουν τις κάσιες.

Κάποιος σκουπίζει τις στίβες με τα φύλλα που τα κραμπιά τζαι τα μαρούλια που εστιβαστήκαν μες το δρόμο. Όλες οι φυλές της γης γυρώ που τις διπλοκαμπινιές για μια τελευταία προσπάθεια να παζαρέψουν κανένα φρέσκο κρεμμυδάκι, πιλέ μου καμιά ματσούδα μαϊντανό.

Το χάϊ λάιτ της ημέρας όμως…(wait for it)…-> ένας Κυπραίος να βουρά που πίσω μια Κινεζούλα που μόλις άρπαξε μια μάτσα χόρτα (σκηνή που σε παίρνει πίσω στα χρόνια του σχολείου που παίζαμε ”λύκους και αρνάκια”) τζαι 2 άλλοι Κινέζοι να βουρούν να πιάσουν και εκείνοι χόρτα που την διπλοκαμπινιά. Βιδώνει του Κυπραίου που εξιτίμαζεν μάνες τζαι Θεούς τζαι ππηδά πάνω στην διπλοκαμπίνα τζαι κατεβάζει το φερμουάρ του παντελονιού του. Εν εκατάλαβα τι ακριβώς εφώναζε, αλλά που τις εμφατικές του χειρονομίες εσυνειδητοποίησα ότι απειλούσε τους Κινέζους (που εν εσυγκινούνταν καθόλου ούτε εκάμαν να φύουν- μάλλον εδιασκεδάζαν το τζαι εστέκουνταν τζαι εθωρούσαν τον Κυπραίο που αλληθώρισε που το κακό του…επαρακολουθούσαν τον σαν τα όρνεα)…τέσπα….η απειλή του μαννννννά-βη ήταν ότι αν δεν εφεύκαν τα “όρνεα” ήταν να κατουρήσει πάνω στα χόρτα του.

ΟΚ….

Μίστερ; Ήντα πον τούτη η απειλή σιόρ; Εμπορούσες τζαι καλύτερα…. τζαι χωρίς να χρειαστεί να μας χαρίσεις το αηδιαστικό θέαμα του κατεβάσματος του παντελονιού σου… Τηλεόραση να πιστέψω, πως εν έσσεις έσσω σου; Πάρε καμιά ιδέα που τζαμέ!

Πε τους ένα : Άϊ κιλλ γιου ρε!

ή… Άϊ κολ δε ππολίς…τέηκ γιου χόμ ρε china…

Αλλά …κύριος;… Ήνταλως την είδες; Ο super-μανννννννάβης που βκάλει την έξω τζαι κατουρά στα λάχανα…για να τα σώσει που τους Κινέζους; Εφαντάστηκες το κάπως έτσι; Μήπως στη φαντασία σου είσσε τζαι γυναίκες που σου εφωνάζαν: Μ’ανάβεις μανννάβη;

Πέ μου; Έκαμες τζαι στρατό; Τζαι αν έπρεπε να σώσεις το χωρκό σου που τον εχθρό, ήταν να τους κατουρήσεις ούλλους to death? Σοβαρά μαν! Πώς την είδες την όλη φάση; Έχω το απορία!

Πάντως την επόμενη φορά που εν να περνά φορτηγούδιν ή διπλοκαμπινιά που τις γειτονιές σου πουλώντας λαχανικά…

 ή μόλις ακούσεις το γνωστό : “Έχω πατάτεεες…ή “Πατίσσεεεεεεεες…σσίζω τζαι πουλώωωωωωωω”…

ΣΚΕΨΟΥ ΔΙΠΛΑ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΑΓΟΡΑΣΕΙΣ!!! 

Ζάβαλλιν… κακκάτιν…

“Ένα φραπέ μισό -μισό σκέτο, παρακαλώ…”

Αντά τζαι γυρίζει ανφάς (en face) η καττινιέρισσα… ου κιάολε!!! ΕΝΑΝ  ΚΑΚΚΑΤΙΝ που ΕΦΚΑΛΕΝ ΜΑΤΙΝ!!!

Ττου λέητ να ακυρώσω την παραγγελία…άκουα πιλέ μου τον θόρυβο του μίξερ να κτυπά τον καφέ με το νερό…. Α μανούλλα μου! Ελπίζω να ήταν μόνο τον καφέ που έκαμνε σσέικ το μίξερ…

Εν εθόρουν καλά …ήταν η πλάτη της καττινιέρισσας στραμένη προς το μέρος μου….

Το λοιπόν… πρέπει να σφίξεις το στομάσσιν σου Κάλιους τζαι να ξανακοιτάξεις αλλό μια φορά το κακκάτιν! “You can do this…You must!”, έλεα στον εαυτό μου. Διότι αν εν τζαμέ καλώς…Δηλαδή, για μένα καλώς… διότι θα εσήμαινε ότι ο καφές μου  ΜΑΛΛΟΝ θα ήταν και σούκαρ φρη αλλά και κακκάτιν φρη.

Ουφ ήταν ακόμα πάνω στη μούττη της γεναίκας… τουλάχιστον τζειν το συγκεκριμένον εν ήταν μες το φραπέ μου…

Μπλιάχ! Μπλιάχ…. ώστε να πληρώσω τον καφέ επαλινδρόμησε η φατζή του μεσημερκού πίσω στο λάρυγγα μου 5 φορές!

Καλά σιορ;! Τόσος κόσμος επέρασε που τζεινη την καττινιέρισσα… Εν εβρέθηκε ένας να της πει ή να της κάμει σινιάλο να καθαρίσει τη ρήνα (μούττη) της; Εν να μου πεις “Εσύ γιατί δεν της είπες;” Εν να σου απαντήσω πίσω όμως: “Πε τζαι συ!”

Εν ηξέρω ολάν!  Εγώ θα ήθελα…ναι θα ήθελα να μου ελάλε κάποιος αν είχα τέθκιον εξτένσιον πάνω στη μούτη μου ή σε οποιαδήποτε άλλη επιφάνεια μου που εκτίθεται προς δημόσια θέα…

Αλλά τωρά που το σκέφτουμαι…να μου το έλεγε, όι ένας άγνωστος… κάποιος φίλος μου…τζαι προτιμότερον φίλη παρά φίλος…

Εγώ εν της είπα τίποτε …τζαι δικαιολογούμαι:

1) Αν την έφερνα σε δύσκολη θέση; (Ε, και …)

2) Αν την ώρα που της το έλεα έππεφτεν τελικά το κακκάτιν στον καφέ μου; (Θα ήταν μεγάλο το ρίσκο! Και θα έκαμνα αιώνες να ξαναπιώ φραπέ… συνέχεια θα αναπαριστούσα  νοερά, την όλη φάση μες το νου μου….. τζαι εν κρίμα…πάω το πολλά το φραπέ…εν που τους καλλύτερους μου φίλους…)

3) Αν ενευρίαζε …τζαι επροσβάλλετουν τζαι επίτηδες έριχνε μου το κακκάτιν μες το φραπέ; Αν δεν το έβλεπα θα το ένιωθα μετά εντ γιου νόου τη συνέχεια…θα εγίνουμουν πράσινη (όι μάνα μου…θεέ μου πιον… εν θα επήαινα στην ομόνοια…χελλόου πού κολλά τούτο) θα νεκατσιούσα αφάνταστα… ούτε στο  Fear φάκτορ εν βάλλουν κανένα να υποστεί κάτι τέθκιο … 

4) Ή αν το έκαμνε κατάφτης (τι σεξουαλική λέξη…κατ’ αύτης… ουχ ανατρίσσιασα) τζαι εθώρουν την τζαι ενευρίαζα…τζαι εσσιώνωνα της το φραπέ μες τα μούτρα τζαι άρχιζε να μου φωνάζει τζαι αν τα έπαιρνα στο κρανίο τζαι αλληθώριζα (διότι εν τζαι αρέσκει μου να μου φωνάζουν…προτιμώ να με δέρνουν … ξέρεις διώ εναλλακτικές σε περίπτωση που κάποιος θα θέλει μελλοντικά να θυμώσει μαζί μου)…τζαι έδερνε με πίσω τζαι επονούσα …τζαι ανάγκαζέ με να βρίσω…τζαι εν ο χάρος μου να βρίζω… σπάνια βρίζω ….τζαι όι βαρετά… τζαι έρκετουν τζαι κανένας φύλακας του πανεπιστημίου να μας χωρήσει….τζαι εγίνετουν σούσουρο….τζαι τουτούκκι…τζαι έφτανε στα αυτιά των καθηγητών μου …τζαι κάποιος που τζείνους ερώταν με τί έγινε… Ε!

Τί ήταν να του πω;

Εγίναμεν μαλλιά κουβάρια για ένα κακκάτιν; 

Ας μείνει μαύρο! (Σιερετούμεν!)

ΟΪ ΟΪ.. ΟΪ μάνα μου. Είπα ευχαριστώ, ενεγουλιάστηκα μερικές φορές τζαι ίσιωσα στη δουλειά μου. Η καττινιέρισσα ήταν τόσο χαρούμενη….στην άγνοια της μέσα…

Τί θέλω εγώ να χαλάσω την μέρα ενός πλάσματος ανέμελου!Αλί του τζείνου που θα κατέληγε στην παραγγελία του… τζαι για τζείνον η άγνοια θα εσήμαινε ευτυχία…

Τελικά η άγνοια δεν είναι και τόσο άσχημο πράμα!!!

Η ευκαιρία

Όταν ήμουν μιτσιά… επήαινα σε ένα κομμωτήριο κάπου στη Λευκωσία όπου εκεί εδούλευκε ο Κόκος. Ο Κόκος ήταν ο 40χρονος κύριος με σύνδρομο Ντάουν που εβοηθούσε την κομμώτρια με το καθάρισμα τζαι έβκαλεν το κάτιτις του. Ο Κόκος ήταν πολλά καλή ψυσσή, σαν ένα παιδάκι και ήταν και ερωτευμένος με την μεγαλύτερη αρφή μου…Όποτε τζείνη επήαινε στο κομμωτήριο… ο Κόκος έτζιζεν της είτε πάνω στο χέρι ή πανω στην πλάτη τζαι κάθε φορά ελάλεν “Ευκαιρία” …

Όταν  εξεκίνησα να πηαίνω τζαι γω στο ίδιο κομμωτήριο…ο Κόκος “ερωτεύτηκέ” με τζαι μένα αλλά σαν τζέντλεμαν που ήταν όταν μου ετραγουδούσε τραούδκια (α? που έξερα ότι εν για μένα που τα ετραγούδαν;… έτο έριχνε σαν ετραγούδαν με το ράδιο τζαι ένα τραγουδιστό “Κάλιους μου σ’ αγαπώ” ) ετραγούδαν τζαι ένα για την παλιά του αγάπη, την αρφή μου. Είχα τζαι γω τις “Ευκαιρία!” μου (όχι ευκαιρίες, αλλά το άψογο “Ευκαιρία!” που έλεεν ο Κόκος όταν μου έτζιζεν στο σσιέρι)… αλλά εγώ καθώς ήμουν 14 χρονών.. πάνω στην εφηβεία μου…εν μου άρεσκε να μου τζείζουν …όι μόνο ο Κόκος αλλά γενικά… ήμουν τον κόσμο μου…

Μια μέρα καθώς ο Κόκος επήε να πεί-κάμει ένα ειλικρινές- άμεσο “Ευκαιρία” (…να σου τζίσω)…εγύρισα τζαι εκοίταξά τον με ένα κκίλερ λουκ τζαι έκαμα τον να κλαίει… Αλλά δεν με “εκάρφωσε” (μαρτύρησε) στη κομμώτρια που δεν είδε την όλη φάση. Κι όταν η κομμώ (βαρκούμαι να γράψω ολόκληρη τη λέξη…εεε… ναι προτιμώ να κάμνω τεράστιες παρενθέσεις :Ρ ) τον ερώτησε τί είσσεν τζαι έκλαιεν…τζείνος είπε ότι εθύμωσε του, την προηγούμενη μέρα, κάποιος στο σχολείο…

Έχω το βάρος στη συνείδησή μου… να πάρει… που τότε. Ένας αγνός άνθρωπος με τρυφερά αισθήματα εβρέθηκε στο δρόμο μου τζαι εγώ έδειξα τον απαίσιο μου εαυτό … εν είχα ευκαιρία να του πω συγνώμη ποττέ!

Συγνώμη ρε Κόκο…μετά που 10 χρόνια συγνώμη! Τελικά άντρας σαν εσένα (με συναισθήματα αγνά τζαι ευθύτητα) εν υπάρχει! Οι πλείστοι είναι δειλοί, υποκριτές τζαι ππούλια!

ΕΥΚΑΙΡΙΑ! Ευκαιρία να απολογηθώ!

Μια φορά και έναν καιρό… το μούτζωμα!

Το παραμύθι που ακολουθεί είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, περιέχει σκηνές που μπορεί να ΜΗΝ ενοχλήσουν και είναι κατάλληλο για γενική ανάγνωση:

 

Μια φορά και ένα καιρό,

συγκεκριμένα πριν μερικές ώρες σήμερα …ζούσε …η κάλιους ! Παρόλο που ήταν βροχερός ο καιρός, η Κάλιους έπρεπε να πάει στο σχολείο (Πανεπιστήμιο) για να μάθει γράμματα (έρευνα)…

Καθώς περπατούσε στο μονοπάτι (καθώς οδηγούσε προς το Πανεπ.) η Κάλιους βρίσκει στο δρόμο της μια χελώνα (μια σβηστή οδηγό) που την έλεγαν Νίτσα (όχι από το χελωνίτσα…ξαναδοκίμασε…well?…Να σε βοηθήσω ξεκινά από π.). Η κα Νίτσα η χελωνίτσα (οκ ας την πούμε χελωνίτσα καλύτερα) δεν γνώριζε από κώδικες οδικής συμπεριφοράς… η κάλιους το διαπίστωσε αυτό όταν η Νίτσα η χελωνίτσα αντί να βγει στο χάιουε, εσταμάτησεν να κάνει αλτ…και περίμενε μέσα σχεδόν τη μέση του χάιουε να  την αφήσουν να περάσει. Η κάλιους βλέποντας τη κατάξανθη χελωνίτσα να γίνεται ρεζίλι και πίσω της τα άλλα “¨ζώα” να δυσπυρκούν (δυσανασχετούν) που ακινητοποιηθήκαν δημιουργόντας κονφούζζζιο…η κάλιους λοιπόν… κόρναρε της χελωνίτσας για να της δώσει το μήνυμα ότι πρέπει να προχωρήσει…

Έτσι και έγινε… η χελωνίτσα έβαλε μπρος και η Κάλιους μαζί με τα άλλα ζώα μπήκαν επιτέλους στον αυτοκινητόδρομο…η Κάλιους έχοντας να πάει στο σχολείο πήρε την δεξιά λωρίδα για να επιταχύνει και γύρισε συμπαθητικά να κοιτάξει τη χελωνίτσα και να της σκάσει ένα χαμόγελο σαν να της έλεγε…”δεν πειράζει χελωνίτσα μην τα βάζεις κάτω… θα μάθεις και συ να οδηγάς κάποια μέρα”…

Το λοιπόοοον….γύρίζει η Κάλιους χαμογελά και βλέπει τη χελωνίτσα να μεταμορφώνεται σε  *****νίτσα , να ανοίγει γρήγορα το παράθυρο και να μουτζώνει την κάλιους με ύφος μισησμένης και νευρωτικής στερημένης κοπελλίτσας…

Η Κάλιους έβαλε τα γέλια μην περιμένοντας μια τέτοια αντίδραση …ως αντάλλαγμα,για την καλή της πράξη. Αυτό τσάντησε πολύ την νίτσα και το πρόσωπό της έγινε ολοκόκκινο… από τότε ονομάζεται κοκκινοπ****ίτσα….τί είπες; όχι καλό μου παιδάκι…κοκκινοπροσωπίτσα είναι η λέξη!

Η Κάλιους γέλασε με την καρδιά της και μοιράστηκε την παράξενη ιστορία της με άλλα ζώα του μαγικού blog-δάσους! Έμαθε τώρα πια να ένα μάθημα:

Οι νίτσες δεν είναι καλά ζωάκια και πρέπει να μην τα εξοργίζουμε. Αν δεις στο δρόμο σου μια νίτσα έστω κι αν κουτσαίνει..μην προσφερθείς να την βοηθήσεις…διότι μπορεί να μην δαγκώνει…ξέρει όμως με άνεση να ΜΟΥΤΖΩΝΕΙ!!!

χαχαχα G.E.T therapy Nitsa mou…seriously you need it!