Έλα σε μένα (Νίκου Γκάτσου)

Αν κουραστείς απ' τους ανθρώπους
κι ειν' όλα γύρω γκρεμισμένα,
μην πας ταξίδι σ' άλλους τόπους,
έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Κι αν πέσει απάνω σου το βράδυ
με τ' άστρα του τ' απελπισμένα,
μη φοβηθείς απ' το σκοτάδι,
έλα σε μένα έλα σε μένα.

Έλα και γείρε το κεφάλι
στα χέρια μου τ' αγαπημένα,
να ζήσεις τ' όνειρο και πάλι,
έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Κι αν δεις καράβια να σαλπάρουν
κι αν δεις να ξεκινάνε τρένα,
μην πεις μαζί τους να σε πάρουν,
έλα σε μένα έλα σε μένα.

Έχω μια θάλασσα σμαράγδια
μ'αγάπη κι ήλιο κεντημένα
για την καρδιά σου πού 'ναι άδεια
έλα σε μένα έλα σε μένα.

Έλα και κάθισε δεξιά μου
σαν ξεχασμένος αδερφός,
να μοιραστείς την μοναξιά μου
και να σου δώσω λίγο φως!
Έλα σε μένα! Έλα σε μένα!

‘Εδώ η καλή “βλακεία”… περάστε κύριοι’

Με αφορμή τον τίτλο “Ψυχολογία” κάποιου περιοδικού (απ’ αυτά που παίρνεις δωρεάν με την εφημερίδα) είπα για πρώτη φορά να διαβάσω ένα άρθρο το οποίο με την πρώτη  αμμαθκιάν εφένετουν σοβαρό και πληροφοριακό. Είπα ‘για πρώτη φορά’, διότι μέχρι χτες ήμουν 99% σίουρη, ότι τούτα τα περιοδικά εν έχουν τίποτε να σου προσφέρουν εκτός που: 1)Παραπληροφόρηση, κατάθλιψη που δεν έχεις στην ντουλάπα σου Λουί βουιτόν βρακούθκια τζαι κοκο σιανέλ κλατσούες. 2) Απόγνωση γιατί τζαι να είσιες λεφτά να γοράσεις τζείνα που σου πλασάρουν εν θα είσιες την φιγούρα της μοντέλλας που τα φορεί ενιγουεϊ, τζαι εςκτός τούτων… 3) θρέφουν την κάθε αθκιασερή περίεργη Κατίνα με κουτσομπολιά ακόμα τζαι για άτομα που μόνο η μάνα τους τα ξέρει …

Σήμερα όμως είμαι 100% (συγκεκριμένα 99,95% αλλά ούλλοι στρογγυλοποιούντα προς τα πάνω… εγώ γιατί όι;) σίγουρη ότι τα πιο πάνω ισχύουν. 

Σε αφήνει με ένα αίσθημα απογοήτευσης και απορίας το να βλέπεις άτομα που αυτοαποκαλούνται ψυχολόγοι ή λειτουργοί ψυχικής υγείας ή ονομάζονται (και είναι πολύ στη μόδα τώρα) “Ψυχοθεραπευτές”, να γράφουν άρθρα και καθόλου αντικειμενικοί να είναι και καθόλου λογικοί και καθόλου με το μέρος της Ψυχικής-Σωματικής υγείας του ανθρώπου, να είναι. Ανάνθεμά τα εν η δουλειά τους τα ευλοϊμένα!

Ένι χάο (κινέζικα??)…το συγκεκριμένο άρθρό αναφερόταν σε ένα ‘νέο κύμα-φαινόμενο κοινωνικής συμπεριφοράς, τον Νέο-Πουριτανισμό. Πουριτανός= ο άνθρωπος με υπερβολικά αυστηρές ηθικές αρχές τις οποίες, συνήθως, υπερασπίζεται υποκριτικά.

Η κα Ψυχολόγος ή ρεπόρτερ ψυχολογικών θεμάτων κατέκρινε έντονα και θεώρισε ως μάστιγα που εξαπλώνεται, όσους δεν αποδέχονται από άλλους συμπεριφορές όπως το κάπνισμα, την κατανάλωση ανθυγειινών τροφών, την υπέρμετρη κατανάλωση αλκοόλ. Συγκεκριμένα η τάδε κυρία αναφέρει ότι οι οπαδοί αυτής της νέας τάσης κάνουν την ζωή των άλλων δύσκολη. .. και συνεχίζει λέγοντας ότι “…οι νεοπουριτανοί είναι ικανοί να “μας” σβήσουν το χαμόγελο απ’ τα χείλη δείχνοντάς μας μελέτες που μιλούν για το υπερβολικό ποτό και το κάπνισμα που αυξάνει τις πιθανότητες για καρκίνο”. Κατηγορεί τους “νεο-πουριτανούς” για την ανακύκλωση και χαρακτηρίζει ώς “πυρά” τις προσπάθειές τους να μεταδώσουν την οικολογική τους συνείδηση σε άλλους.

1) Εντάξει κυρά μου! Δεν το παρακάνατε και ΄σεις λίγο; Τι; Προσπαθούμε με reverse psychology να αποδείξουμε το μαύρο άσπρο; Δεν λέω ο φανατισμός είναι άσχημο πράγμα όποια κι αν είναι η μορφή του και εκφράζεται μέσα από αντιλήψεις, δόγματα, ή φιλοσοφίες. Και υπάρχουν και κάποιοι οι οποίοι είναι ας μείνουμε στον όρο που χρησιμοποιήσατε “νεο-πουριτανοί” και το παίζουν πολύ δήθεν με τις εξτρίμ συμπεριφορές τους να επικρίνουν αυτούς που μια κάθε τόσο θα φάνε το ανθυυγειινό τους ή που δεν πάνε γυμναστήριο, κτλ 

Αλλά μια στιμή μια στιμή… Δεν πρέπει εγώ να αποδοκιμάσω κάποιον που ανάβει τσιγάρο, έστω και πάνω από 16 (‘οπως αναφέρετε), έστω και σε ανοικτό εξωτερικό χώρο όπου επιτρέπεται το κάπνισμα; …Λετς σεϊ ότι το σέβομαι εγώ αυτό… Αυτός γιατί στα τσακίδια δεν με σέβεται? Διότι ο καπνός πάει πάντα πάνω στα μούτρα του μη-καπνιστή. Είναι κανόνας. Όπως κανόνας είναι ότι άμμα πέσει το ψωμί στο πάτωμα, πάντα πέφτει που την αλειμμένη (με μαρμελλάδα) πλευρά…θέλεις ππήδα ίσια πάνω!!! Έτσι γίνεται τζαι με το τσιάρο. Εμένα ποιός θα με σεβαστεί; Ποιός σου είπε να με κάμεις παθητικό καπνιστή; Ερώτησες με αν έχω άσθμά; όϊ . Ερώτησες με αν έχω υπερευαισθησία στον καπνό;… τζαι καπνίζεις τζαι κάμνεις τα έντερα μου να θέλουν να γνωρίσουν τον Τζακ τον Αντεροβγάλτη;

Ε τζαι σόρρυ κα Ψυχολόγα μου, που διαβάζουμε τζαι κανένα επιστημονικό αρθρούι -που τα δημοσιευμενα του APA- καμιά φορά τζαι θωρούμε τα στατιστικά με τις πιθανότητες να πάθεις καρκίνο που το τσιάρο τζαι που τα μεθύσια τζαι τα ανθυυγειινά. Να πέψουμε μύνημα να σταματήσουν τις επιστημονικές έρευνες σιορ. Η κα Ψυχολόγα ανησυχεί για αυτούς που σκέφτουνται την υγεία και το περιβάλλον τζαι αναφερεται στην συμπεριφορά τους ως “συμπτώματα”. Έμαθεν μου τζαι την λέξη τζαι εκόττησεν την τζαμε. Έτο επήρατα πάλε τζαι εν να αρκέψω τα βαρετά Κυπριακά μου… Εσυκκυρτήστηκα πάλε!

Ούφ… ΑΝΑΣΑ!!! Οκ… πε μου κάτι τελευταίο να δούμενν: Ποίος σου είπε ότι άμμαν σου δείχνουμε τούτες τις έρευνες εν για να κόψεις τις δικές σου κακές-ουοτ έβερ συνήθειες; Κόρι μου; Εν γιατί υπολογίσαμε ότι έσσιεις λίον νουν, τζαι πέρκιμο σταματήσεις να μολύνεις τον αέρα μας -τουλάχιστον άμμαν είμαστε τζαι εμείς που εν καπνίζουμε τζαμε… Λαλεί τζαι ένα μωρό σε μια πρόσφατη διαφήμηση μιας αντι-καπνιστικής εκστρατείας; ” … ΔΕν μπορούμε να αναπνεΨΨΨουμε” (μάανα μου, χαριτωμένο) 

Ποίος εν να γράψει άρθρο για το νέο κύμα των τάχα μου χαλαρών-σσικιματζήδων-φυσανέμηδων που ότι θωρούν στην τηλεόραση κάμνουν, τζαι ότι τους δόκεις καπνίζουν; Α; Όϊ πέ μου!… Δαμέ έρευνες διάς τους να δκιαβάσουν να μορφωθούν για τον καρκίνο τζαι τούτοι εν άξιοι να τις πιάσουν, να τις αποξεράνουν τζαι να τις κάμουν τυλιχτόν τσιαρούιν τζαι να τις καπνίσουν. ΕΛΕΟΣ!!!

Τέλος πάντων εγώ είπα λίον πολλά τζείνον που θελα να πώ… παραπάνω ενευρίασα με το υφάκι με το οποίο γράφει… το αντιεπαγγελματικό σε ένα περιοδικό προς κοινή ανάγνωση υπό την ιδιότητα της Ψυχολόγου… Στο κάτω κάτω ελευθερία λόγου δεν έχουμε; Ε. Είναι διπλής κατεύθυνσης αυτή η Ελευθερία!

Πού πήγαν;

Τελευταία εσυζητούσα με μια φίλη για τα χρόνια που περνούν τόσο γρήγορα… τζαι εμείς σαν ανυποψίαστοι οδοιπόροι σε τούτο το μονοπάτι του χρόνου… πόσο αλλάσσουμεν!!! Όι μόνο εξωτερικά αλλά κυρίως εσωτερικά.

Θυμούμαι για παράδειγμα την πρώτη μου συναυλία όταν ήμουν στις αρχές της εφηβείας μου. Τζείνο το απερίγραπτο συναίσθημα ενθουσιαμού, έκστασης, γλυτζιάς ζάλης από τα φώτα και ψιλοαναγούλας (με την καλή έννοια) που την ένταση του ήχου, τζείνο το παραλλήρημα στην θέα του τραγουδιστή… Το εξαγνιτικό συναίσθημα με το τελευταίο τραγούδι -που όπως συνηθίζεται ακόμα σε πολλές συναυλίες ήταν και είναι το- “κι είμαστε ακόμα ζωντανοί… στη σκηνή… σαν ροκ συγκρότημααααα….”. Να κρούζουν τα σσιέρκα σου που το πολλύν το χειροκρότημα τζαι να χάνεις την φωνή σου την επομένη που το “ουουου, ου, ου” που εφώναζες (για να δείξεις ότι ξέρεις τζαι το τραούδι αλλά τζαι για να εκτονωθείς)… στο τέλος της συναυλίας να μεν φεύκεις τζαι να περιμένεις να πάεις πίσω στα καμαρίνια για να πιάσεις τζείνο το αυτόγραφο τζαι αν ίσουν τυχερή τζαι ένα πεταχτό φιλούι που τον τραγουδιστή… τζαι να πιαίνεις σπίτι τζαι να μεν πλυνίσκεις την βούκα σου … (τζεινο το τζαιρό εν ήμουν ακόμα μικροβιοφοβική  : p) …Τζαι την επομένη να ακούεις πάλε τραούθκια του ίδιου καλλιτέχνη τζαι να συζητάς για την συναυλία για τουλάχιστον ακόμα μια εβδομάδα…

 Πουν’τα τωρά τούτα τα συναισθήματα;

Θέλεις εν που τες πολλές συναυλίες τζαι επήλθε κορεσμός; Θέλεις εν που ακόμα οι “έντεχνοι” μου τραγουδιστές εν ήβραν μετά που τόσα χρόνια την μούσα τους … να εμπνευστούν τζαι γράψουν καινούρια τραούθκια; Τζαι που τότε στις συναυλίες τους λαλούν ‘τα ίδια Παντελάκι μου τα ίδια Παντελή μου”; Θέλεις εμεγάλωσα τζαι ο τότε ενθουσιασμός ήταν απλά μια χημική εξίσωση ορμονών, ανωριμότητας νευρικών κυττάρων και υπερβολικής κατανάλωσης σιοκολάτας (που εκτός που σπυράκια επροκαλούσε μας τούτο το έντονο φιλινκ;);

Εν καταλάβω γιατί πλέον δεν με συγκινούν οι συναυλίες… πού επήε ο ενθουσιαμός;!…

Τζαι ας μεν αναφέρτώ μόνο στις συναυλίες…

Όταν ερωτεύκεσουν τότε εσήμαινε ότι εδίας με τα μούτρα, άκκανες κανονικά την λαμαρίνα, εθώρες τον ουρανό με τ’αστρα… νο ουεϊτ τούτο το τελευταίο εν τσιόφτα… αν και ακούγεται ρομαντικό λαλούμεντο άμμαν χτυπήσουμε ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ… ενιουεϊ… επέφταμε σε κατάθλιψη όταν δεν είχαμε ανταπόκριση… γενικά ερωτευκούμασταν εύκολα… ακόμα τζαι με τζείνους τους πακστριτ μπόιζζ (ο Θεος να μας ελεϊσει) ήμασταν φατσιμένες ούλες οι κορούες που 13 τζαι κάτω… τούτα ήταν οι χαρές τζαι τα προβλήματα μας…

Τωρά τάχα μου εσοβαρευτήκαμε τζαι που την πολλήν την σοβαρότητα φαίνεταί μου σαν να ενεκρώσαμε τα συναισθήματά μας. Εγώ τουλάχιστον!… να μεν το γενικεύω…. Πού επήεν η χαρά μου; Πού επήεν η συγκίνησή μου;

 Άλλον τούτο: Που τα τόσα που είδα μόνο στις ειδήσεις εμούδκιασεν η ψυχή μου… Πόσους σκοτωμούς τζαι δυστυχήματα, σεισμούς, λιμούς, καταποντισμούς να δεις; Σαν να θορώ ταινία χολιγουτιανή,  θορώ τα τζαι εν τα πιστεύκω… τζαι πάλε σκέφτουμαι πόσο γρήγορα άλλαξα…  ‘Αμμαν ετύγχαινε τζαι εθωρούσα καμία θλιβερή είδηση όταν ήμουν μιτσιά  έκλαια  τζαι εσκέφτουμουν το για πολλύ τζαιρό… τζαι τωρά λυπούμαι αλλά καταλάβω ότι εσκλήρινα κάπως , τζαι τούτο κάμνει με να μαραζώνω… Κάποιος μπορεί να πει ότι εν μηχανισμός άμυνας, για να γινούμαστε πιο δυνατοί τζαι να ξεπερνούμε τα προβλήματα πάσης φύσεως…  

ΕΜΕΓΑΛΩΣΑΜΕ! Δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό βρε παιδί μου αλλά άτε. . . Πεθυμώ τα παλιά μου συναισθήματα… επεθύμησα τον παλιό μου εαυτό… πού επήε; Αν δείτε τον παλιό μου εαυτό πετε του να έρτει πίσω σε μένα…

Έλα σε μένα (του Νίκου Γκάτσου)

Αν κουραστείς απ' τους ανθρώπους
κι ειν' όλα γύρω γκρεμισμένα,
μην πας ταξίδι σ' άλλους τόπους,
έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Κι αν πέσει απάνω σου το βράδυ
με τ' άστρα του τ' απελπισμένα,
μη φοβηθείς απ' το σκοτάδι,
έλα σε μένα έλα σε μένα.

Έλα και γείρε το κεφάλι
στα χέρια μου τ' αγαπημένα,
να ζήσεις τ' όνειρο και πάλι,
έλα σε μένα, έλα σε μένα.

Κι αν δεις καράβια να σαλπάρουν
κι αν δεις να ξεκινάνε τρένα,
μην πεις μαζί τους να σε πάρουν,
έλα σε μένα έλα σε μένα.

Έχω μια θάλασσα σμαράγδια
μ'αγάπη κι ήλιο κεντημένα
για την καρδιά σου πού 'ναι άδεια
έλα σε μένα έλα σε μένα.

Έλα και κάθισε δεξιά μου
σαν ξεχασμένος αδερφός,
να μοιραστείς την μοναξιά μου
και να σου δώσω λίγο φως!
Έλα σε μένα! Έλα σε μένα!