Εν οίδα ότι ουδέν οίδα!

Όταν ένας κοινός θνητός λαλεί: “Τίποτε ένι ξέρω” φκάλλουν τον αδαή, άσχετο, ανήξερο, χαζό ή εν τον πιστεύκουν ή καλοπιάνουν τον με το να του πουν ότι έσσιει χαμηλή αυτοπεποίθηση…  

Όταν ο Σωκράτης είπε “Τίποτις ενι ξέρω” (βλέπε τίτλο ποστ)… του είπαν: “Σωκράτη εσύ superstar!!!” Τζαι μεν ρωτήσετε ποιος Σωκράτης… πάντως όι ο “ευαίσθητος” συμμαθητής του παπά μου που εν 50 χρονών τζαι ακόμα ψουμνίζει με την μάνα του στο Καρφούρ…

Μέσα σε τούτη την άγνοια βρίσκουμαι τζαι γω… Πολλές φορές έπιασα τον εαυτό μου να μου λέει : Κόρη τίποτε ένι ξέρεις”…ούσσου λέω του πίσω… “Ξέρω το ότι τπτ έν ξέρω… ΑΛΛΑ οι άλλοι εν το επήραν είδηση ακόμα…”

Τζαι έσσιει πλάσματα που τους αρέσκει να μου την επισημαίνουν τούτη την άγνοια… ππου.χχου Έπινα την λεμοναδίτσα μου την τρίευρη (€3) σε ένα κουλτουρέξ τόπο… βασικά τζαμε που συχνάζει όποιος βαρκιέται να αλλάξει την γυμναστική του φόρμα ή την πιζιαμούα του, τζαι φεύκει που σπίτι αξιούριστος τζαι αχτένιστος… με το άλλωθι ότι εν κουλτουριάρης…

 Το λοιπόοον…. Στο διπλανό τραπεζούι εκάθουνταν κάποιοι γνωστοί ενός παρέα μας. Επιάμεν την συζήτηση μαζί τους όσπου τζαι έππεσεν η κουβέντα πάνω στους πολιτικούς… βουλευτές, υπουργούς τζαι ξέρω γω… Εβώβωσα… ήντα που να πώ; Ξέρουν με οι πολιτικοί για να τους ξέρω τζαι γω; Άτε τζαι έμαθά τους… Σε τί θα βοηθήσει την επιβίωσή μου (κυριότερος στόχος της ζωής ενός ατόμου);   

Κατά τον Πλάτωνα η ‘Σωκρατική Διδασκαλία’ βοηθά τον άνθρωπο να βιώσει την άγνοιά του τζαι τούτον είναι σημαντικό τζαι καθορίζει τον υπαρξιακά. Πρέπει λοιπόν πρώτα να αναγνωρίσει την άγνοιά του, έπειτα να προσπαθήσει να ξεφύγει που τούτην τζαι να μεν προσπαθεί με αφθαίρετα συμπεράσματα να την καλύψει αλλά με έρευνα τζαι στοχασμό να αναζητά αλήθειες… 

Γι αυτό τζαι γω το αναγνωρίζω… Εν οίδα ότι ουδεν οίδα… κυρίως στα μαθηματικά, τα πολιτικά θέματα και τις γενικές γνώσεις… βασικά σε πολλά θέματα… Ρε επαραδέχτηκα το… αλλά καθόλου σαν τον Σωκράτη δεν νιώθω… εν πράμα ; Άμμαν λαλώ στους δικούς μου, ότι κάτι εν ξέρω η απάντηση συνήθως είναι “Ε κάτσε δκιέβασε”… Αμφιβάλλω αν είπε κανένας του Σωκράτη, να ανοίξει κανένα βιβλίο να ξεστραωθεί… όι μόνο εμένα μου το λαλούν… 

Κλείνοντας θα πω εν οίδα… είδα την ώρα… πρέπει να την κάνω…

τσιάο!

Ανεπάρκεια!

Είναι στιγμές που νιώθω ανεπαρκής! Πολλά ανεπαρκής…

Στιγμές σαν την εχτεσινή ας πούμε… που εδώκαν μου μιαν internet card για να κάμω κατάθεση κάποια ευρώ… τζαι επήα στη Λαϊκή λυγιστή τζαι χαμογελαστή τζαι έμεινε η τραπεζιτικός ή τραπεζικός (δκιαλέξετε ένα που τα δκυό- εγώ εν μπορώ να δκιαλέξω) υπάλληλος τζαι εθώρεν μια εμένα τζαι μια την κάρτα…

“εεε… είναι της Τράπεζας Κύπρου η κάρτα…λαλεί μου”

“εεεεεε…. σόρρυ….εεεεεε έχω πολλά πάνω στην τζεφαλή μου τελευταίως”

 WHAT? Τί την κόφτει την γυναίκα τα ψυχολογικά μου; Έτο ένιωσα την ανάγκη να δικαιολογηθώ… Σαν να ελαλούσα: “εν τζαι φταίω που είμαι έτσι μαννή”…

Ρεζίιιιιιιλι… Κάθε μέρα τα ταμεία εν γεμάτα… εχτές ήταν ούλλοι  οι υπαλλήλοι στο ταμείο αθκιασεροί, τζαι εγυρίσαν ούλλοι τζαι εθωρούσαν με σαν να εθωρούσαν εξωγήινο με τρία μάθκια, ένα δόντι τζαι μπλέ μαλλιά. Έθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί… Εκοτσίνησα τζαι εβούρησα να φύω. Shit shit shit shit shit… Είπα την λέξη αλλό 50 φορές ώσπου να φτάσω στη σωστή τράπεζα… 

Πάντως πρέπει να έγινα μια που τις κουβέντες της δουλειάς. Ξέρετέ τες έννεν; Σε τέθκιες γραφειακές δουλειές σπάνια έσσιει άξιον (όχι άξιον όπως λέμε το άξιον εστί…) ACTION (καλλύτερα;)… ε! Άρα, γυρεύκουν έτσι “ξανθές” (μπορεί να έγινα κοκκινομάλλα αλλά οι πρώην ξανθές μου ανταύγιες φαίνεται ότι εξακολουθούν να με επηρεάζουν) να τους διούν έρεισμα για τις συζητήσεις τους μετά στο σπίτι ή στην μπυραρία την νύχτα.

Όταν θα τους ρωτήσει η φιλενάδα ή ο κουμπάρος ” Ε…Πώς ήταν η δουλεία…” θα έχουν να πουν τζαι κάτι διαφορετικό που το “…ΕΕΕ πολλή κούρασις…” ή ” ο μάστρος μου φακκά μου”. Θα μπορούν να πούν ” Έ πελλέ ήρτε μια σήμερα τζαι η παλαβή έφερε κάρτα της Τράπεζας Κύπρου τζαι έθελε….. τέσπα ξέρετε πως πάει πάρα κάτω! 

Επιβεβαιώνω με τις πράξεις μου την ανεπάρκειά μου. Δεν με χωνεύκω! Σπάνιες φορές με συμπαθώ… Σκέφτουμαι να με χωρήσω αλλά … εσυνήθησά με ρε! Ίσως χρειάζεται να καταπιάνουμαι με ασχολίες εύκολες που να νίωθω ότι τα καταφέρνω μέσα μέσα…

Εν τζαι τούτη η διατριβή μες τη μέση, τζαι τα σεμινάρια, τζαι οι εξετάσεις, τζαι η πρακτική άσκηση στη Λεμεσσό κάθε μέρα (να ξυπνώ πρωί που Λευκωσία)… Τζαι κάποιοι γυρώ σου αντί να βοηθούν να σου κάμνουν τη ζωή πιο δύσκολη! Να μεν μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί τους… Να μεν έσσιει κάποιον να σε ακούσει πιλέ μου…

Εν να μου πεις… δαμέ εν να φανεί η αξία μου… μα ποιά αξία σιορ… ούτε στο e-bay εν με πουλάς… Μπορεί να λλίον υπερβολές, μπορεί να ζητώ πολλά που τον εαυτό μου… μπορεί να βάλλω πολλά ψηλά τον πήχη… μπορεί να κάμνω πράματα για τα οποία έχασα το ενδιαφέρον μου… τζαι να μεν τραβώ πιον…

Ναι το τελευταίο ισχύει… Το ενδιαφέρον μου εν σε άλλα πράγματα… στα οποία θα ήθελα να αφιερώσω χρόνο. Χρόνο που δεν έχω… Ίσως αν οργανωθώ καλλύτερα να χειρίζουμαι καλλύτερα το χρόνο μου. Εν εγίνετουν να είσσεν μέρες με 35 ώρες… αχχχ

Εεεεεε…Ήδη έφα πολύ χρόνο πάνω σε τούτο το ποστ… Τρέχω να προλάβω τα δκιαβάσματαααααααααααα μουυυυυ …

Άτε γεια!

Εν έχουν υπόθεση!

Φανταστείτε ένα πορτοκάλι! Πόσοι που σας εσκεφτήκετε ένα κόκκινο φρούτο; Τι ερώτηση εν τούτη που κάμνω; Όχι κύριοι είναι μια πολλά καλή ερώτηση… Ας μην παίρνουμε τα πράματα για δεδομένο!

Διότι για τους πλείστους ανθρώπους μπορεί το πορτοκάλι να έχει παρόμοιο χρώμα με το καρόττο, αλλά για μια μερίδα ανθρώπων το πορτοκάλι έσσει κόκκινο χρώμα, ή χάλκινο ή σκατί, ή σιοκολατί, ή καφετοσκατιπράσινο… Να εξηγήσω…

Ναι μαϊ φριέντ! Εγώ τζαι σύ μπορεί να τρώμε πορτοκάλια ή παρτακκάλια λαλούν τζαι σε μερικά χωρκά…. χρώματος πορτοκαλί. Αλλά ξέρεις αν ο γείτονας σου τρώει τα ίδια πορτοκάλια με εσένα? Ή τα πορτοκάλια που τρώει αν εν κόκκινα , είδους σαγκουίνι (σάγκρε =αίμα); Μπορεί πάλε να μεν του αρέσκουν τα παρτακκάλια τζαι μάλιστα να μεν εξαναϊδεν στην ζωή του.  Απίθανο;

Τζαι όμως που τα σήμερα εν να αμφισβητώ αν ξέρει ούλος ο κόσμος την εννοιολογική κατηγορία “χρώματα”.  Δεν έχουν όλοι τις ίδιες εμπειρίες. Ένας π.χ που τον καιρό που εγεννήθηκε λαλούν του πως το πορτοκάλι εν πορτοκαλλί αλλά τζεινος θωρεί το κόκκινο, ονομάζει το μεν πορτοκαλλί αλλά μέσα του έχει την εικόνα που άλλοι έχουν για το κόκκινο…

Γιατί σας τα λαλώ τούτα; Διότι ανακάλυψα μέσω μιας “τραγικής” εμπειρίας μου, μια κατηγορία ανθρώπων, τέθκια που μεταξύ τους δεν “συμφωνούν” στο τί είναι πορτοκαλί, τί κόκκινο κ.ο.κ. Τζαι δύσκολα μπορείς να συννενοηθείς μαζί τους, άμμαν ανοίεις συζητήσεις που έχουν να κάμουν με χρώματα…

Τούτη η κατηγορία ανθρώπων ή η φυλή ή η αποκλίνουσα ομάδα ανθρωποειδών είναι γνωστή ως “ΚΟΜΜΩΤΕΣ/ΤΡΙΕΣ”.

Τωρά ίσως να βκάλλουν νόημα τα προηγούμενα… Αν όϊ παραβάλλω την εμπειρία μου προς κατανόηση:

Κομμωτής: “Πώς να τα κάμουμε”

Ανυποψίαστος πελάτης/ Εγώ: “Σκέφτουμαι ένα χρώμα πορτοκαλί, καροττί (ξέρεις διώ εναλλακτικές σε περίπτωση που έν εξαναείδε πορτοκάλι… τζαι τρώει καθαρισμένα σαγκουίνι, άρα αν του τα καθαρίζει η μάνα του μπορεί να μεν εξαναείδε την πορτοκαλιά φλούδα)… ”

Κομμωτής: “Να σου φέρω το χρωματολόγιο να μου δείξεις ”

Εγώ (σκέφτουμαι): “ά ωραία να του εξηγήσω καλλύτερα τί θέλω…”

Δείχνω του το χρώμα… “Α έτο εν έτσι που τα θέλω” Να έσσιει τζαι λίον καστανό, να μεν γίνω εντελώς καστρίσσισσα!”

Θωρεί με αγέλαστος : “Τούτο που μου δείχνεις είναι χαλκινοκαστανό 5.2390186”

Εγώ: … :/ (σσσόρρυν)

Κομ.: Για να βκεί τούτο το χρώμα πρέπει να κάνουμε ένα συνδυασμό του 6.7270881 με 5.4658901 και μετά να βάλουμε στις ρίζες ένα τόνο πιο ανοικτό του 7,5 + 5 τέταρτα δια 8, επί 345 στη δευτέρα και μετά διαιρούμεν το με (εντάξει ίσως να το έκαμα λλίον υπερβολικό)

Εγώ:  :))  Ωραία! τζαι θα βκεί ποροκαλλοκαστανό;

Κομμ.: Ναι… 

Σό φαρ σο γκούτ! Εξαφανίζεται μετά ο κομμωτής -μαθηματικός. Τζαι εμφανίζεται μια κοπέλλα πολίτης χώρας πρώην Ανατολικού μπλόκ και σε ρωτά ξανά πως θα κάμεις τα μαλλιά σου… Μα τόση ώρα ελύαμεν μαθηματικά με τον κομμωτή τζαι τωρά πρέπει να κάμω ξανά την εξίσωση;;;… Τάχα συννενοούμαστε με τα  Κυπριακο-αγγλικο-νοηματικο-ελληνικά…

Άτε… πόσο άσσημα να ναι ρε εσύ. Τζαι το χρώμα που έδειξα να μεν φκεί… άμμμαν έννεν κόκκινο φωσφοριζέ τζαι πράσινο… εν να ναι καλό. Εξάλλου μια αλλαγή ήθελα. Κάθε Σεπτεμβρη ππέφτει το ηθικό μου τζαι γυρεύκω τρόπους να το ανυψώσω.         

 Έππεσα πάνω! Εν ηταν πράσινα ήταν κόκκινα… έσσει φανάρκα που το κότσινο εν φέγκει τόσο όσο τα μαλλιά μου. Μόνο για φώτα τροχαίας έκαμνα μόλις ετέλιωσε η κομμώτρια που πάνω μου.

Οπ! Ύστερα εμφανίστηκε τζαι ο κομμωτής νούμερο ούνο ή σκέττο νούμερο! “Πολλά ωραία”, λαλεί μου….” έννεν τούτο που είχα υπόψην μου” λαλώ χωρίς να χωνεύκω το κοτσινομάλλικο είδωλο που αντίκρυζα στον καθρέφτη! “… κάτι σε πιο πορτοκαλλί”… 😦

Έδωσα μια περιουσία για το “ατύχημα” που μου εκάμαν! Η κελλέ μου είσσιε τρίσσιες κότσινες, σαν να μου την άνοιξε κάποιος με σφυρί τζαι επιτούσαν τα γιαίματα…

Τί δεν εκαταλάβαν από την λέξη πορτοκαλί;

Την επομένη ήταν Πέμπτη τζαι τα κομμωτήρια ήτο κλειστά. Έτσι εκυκλοφόρουν με τζείνη τη χαίτη για μιαν ολόκληρη μέρα. Την επόμενη μέρα επήα αλλού. Είπαν μου για ένα προφέσορα ότι ” εν πολλά σπέσια η βαφές του”. Εν ο προφέσορας-κομμωτής που εν να μου τα έκαμνε; Εμίλησα του στο τηλέφωνο τζαι μου το επιβεβαίωσε ότι θα ήταν τζείνος που θα προσπαθούσε να μου σάσει τα μαλλιά μου.

Ρε παιδί μου… ως τζαι ο προφέσορ μου είπε τα δικά του μαθηματικά, είπε μου ότι ο προηγούμενος κομμωτής δεν ήξερε την δουλειά του, αλλά το είπε με τρόπο… τάχα… τζαι είχα ελπίδες ότι κάτι θα εγίνετουν με τα μαλλιά μου… αλλά οι ελπίδες μου γκρεμίστηκαν, μετά που 4 ώρες, μετά που εμούθκιασεν η κελέ μου που τα λουσίματα, τα τριψίματα τζαι τα χημικά… (πρέπει να έπαθα τζαι αυχενικό- τούτοι οι λουστήρες εν θάνατος, τζαι αν σε λούννει καμιά εκπαιδευόμενη κινέζα .. καταλάβεις τι θα πει ‘κινέζικο βασανιστήριο’).

Το αποτέλεσμα ήταν ένα σκατί… Κατ’ ακρίβειαν ένα σκατο-κοκκινοκαφέ, διοτι το κόκκινον φυγείν αδύνατον!!!

Έδωσα τριπλάσια λεφτά, μια ευγενική προσφορά της μητρός μου, που μόλις με είδε με το πυροκόκκινο μαλλί έλιωσε με η μίλλα της… ας εν καλά…

Έφα τα λεφτά της μάνας μου! Εκαταϊσσιεψα τα μαλλιά μου! Εν έσσιει κανένας τους υπόθεση…Τζαι πάνω που ούλλους εγώ. Ήθελα μίσση μου αλλαγή. Εν άλλασα καλύτερα το χρώμα τον νυσσιών μου; Εν άλλασσα τον τρόπο που πίνω το φραπέ μου; Εν άλλασσα γνώμη;

Κανεί!!! Γυρίζω σελίδα…Εν θα ξανασχοληθώ με τρίσσιες;  Θα περιμένω τα μαλλιά μου να ξοβάψουν λίον… τζαι τα λεφτούθκια μου ξέρω να τα τρώω τζαι αλλού, παρά να πλουτίζω τον κάθε αν-υπόθετο!!!

Έχετε υγείαν!

Φατσοβιβλίο

Προχτές εσυνάντησα μια γνωστή μου, που ήρτεν που το εξωτερικό. Με την συγκεκριμένη κοπέλλα εβρεθήκαμε ούλλες τζαι ούλλες 5- 6 φορές όταν ήμουν ακόμα στο πτυχίο τζαι ήταν τζαι τζείνη στο ίδιο πανεπιστήμιο.

“ΩΩΩΩ”,λαλώ της “Τάδε μου, τί κάμνεις;”

Το μπότι λάνγκουεϊτς μου έδειχνε θέρμη και φιλικό ενδιαφέρον (καλά εν εδίουν τζαι κωλότουμπες…απλά για να σχηματίζετε με τα λεγόμενά μου την σωστή εικόνα).

Απάντησε μου λίον ψυχρά τζαι λέω “Μπάαα εν να εν η ιδέα μου!” “Από που κι ως που; Εν τζαι έκαμα της κάτι… έσσιει 3 χρόνια να την δω! “Συγχαρητήρια για την εισδοχή σου στο μεταπτυχιακό” συνεχίζω εγώ…

“Ευχαριστώ…”και συνεχίζει με ένα υφάκι πειραγμένο”…Εντωμεταξύ… έκαμα σε add στο φέισμπουκ και δεν με έκανες accept… πριν δκυο χρόνια”

Ντόιγκ! Εχάσκιασα… Τωρά σοβαρομιλά; Αστειεύκει με; … Μα πίανουν τζαι με IQ πατάτα στα μεταπτυχιακά;

Ήμαρτον ήμαρτον… συγχώρησον με! Το ομολογώ εγώ το έκανα.. επάτησα το κουμπούδι με το ιγκνόρ πάτερ ημών… ο εν τοις ουρανοίς… έλα μην τα πάρω στο κρανίο… τστστσ…

Η δεξιά πλευρά του χαμόγελού επαράμεινε στο πρόσωπό μου, αλλά η άλλη μισή επάγωσε τζαι άρχισε να σκοτινιάζει! έγινα όπως τούτο το smiley ->      :/   

Μην το παίρνεις προσωπικά κοπέλλα μου. Ένα φατσοβιβλίο είναι παναθεμά το… εν τζαι ετσιλλίσαμε το κάττο σου… ένα κουμπούι ετσίλλισα στον υπολογιστή μου. Στο κάτω κάτω της γραφής, πουν την αξιοπρέπειά σου;… Ζητάς εξηγήσεις γιατί εν σε κάμνει κάποιος αξέπτ στο φεϊσμπουκ… ΕΛΕΟΣ! Εν τζαι είσαι έφηβη! Εν τζαι είμαι ο μπόιφρεντ σου! Εν είμαι η κολλητή σου! Εν είμαι συγγένισσα σου!… είμαι μια παλιά γνωστή σου ολάν…

Τζείνος πάντως που έκαμε το φέις μπούκ ήταν πανούργος και οι μηχανορραφίες του επηρέασαν τον κοσμάκι από το ένα άκρο της Γης μέχρι το άλλο…. έκαμεν τους ενήλικες να παλινδρομούν στην παιδική τους ηλικία τζαι να μωρεύκουνται… Σύρνει ο ένας του άλλου πρόβατα, αγελάδες, σπρώνονται (poking), χτυπιούνται… τζαι με τις ώωωρες! Σαν ταινία θρίλερ εγινίκε ο κόσμος, άμμαν σκεφτείς το πώς καταφέρνουν τουτοι οι κομπιουτεράκιδες να μας έχουν κάτω που τον έλεγχό τους με τα προϊόντα τους τα διαδυκτιακά!!! 

Και τι ενδιαφέρον να ξέρω αν ήμουν σώβρακο τί σώβρακο θα ήμουν!!! Αν ήμουν φκιόρο θα ήμουν τσαρτελλούι αν ήμουν λαχανικό, κουλούμπρα, αν ήμουν ζώο, γάρος τζαι αν ήμουν αυτοκίνητο, μια διπλοκαμπινιά. 

Το μόνο θετικό που βρίσκω του φατσοβιβλίου είναι το ότι βρίσκεις παλιούς συμμαθητές, τζαι φίλους τζαι κρατάς κάπως επαφή. 

Έτσι τζαι έκαμες προφίλ στο φέισμπουκ όμως ποσσιερέτα την την Αλεξάνδρεια που φεύγει*, ποσσιερέτα την προσωπική σου ζωή, εντ σέι χαλλόυ ττο γιορ 4 λιτλ φριέντς** ( *Καβάφης, **Scarface-ταινία me Αλ Πατσίνο): 1)παρεξηγήσεις, 2)χάσιμο πολύτιμου χρόνου, 3)εθισμός, τζαι 4) μαλθάκωμα…

 Που χρόνος για θκιάβασμα; αρωτώ σας!… Μια στιμή… τζαι ήρτε μου μύνημα …κάποιος εκλώτσησέ με στο φέισμπουκ τζαι πρέπει να ανταποδώσω! 

Όβερ εντ άουτ! 

 

  

IKEA vla-IKEA

Τελικά η λέξη βλακεία πρέπει, ή να είναι η αγαπημένη μου και την σερβίρω συχνά, ή απλά θέλει ανανέωση το λεξιλόγιό μου με τα αρνητικά κοσμητικά επίθετα… 

Όπως και να ‘χει όμως, θα υποψιαστήκατε από τον τίτλο ότι σκοπός αυτού του ποστ δεν είναι να αναλύσω την λέξη “βλακεία”, αλλά στόχος μου είναι να μοιραστώ -με όποιο με διαβάζει τωρά- την εμπειρία μου με το ΙΚΕΑ. Ναι το ‘καταστηματάκι’ του κου Σιακόλλα. Είπαν μου σήμερα ότι εν τζαι το ΙΚΕΑ, εκτός που το Μόλλ, δικό του. Σόρρυν α, αλλά εν τ ξερα… Μάσσιαλλα του ανθρώπου πάντως! Έκαμε μας πολλά μαγαζούθκια να πηαίνουμε να σπαταλιούμε τον πενιχρότατον μισθούλι μας. Εν το Ντέπεναμς, το Νεκς, το   “Shacolas Emporium Park Shopping Mall”, ΣΙ.ΤΙ,ΣΙ, Σούπερ χόουμ σένττερ, ετσέτερα ετσέτερα. Έτο ο άνθρωπος έσσιει πάνω που την μισή Κύπρο, τζαι ύστερα μαθαίνουν μας στα σχολεία ότι εν οι Τούρκοι που την επιάσαν.. τστστς…παραπληροφόρησις!

 Το λοιπόοοοον…. είπαν μου τζαι μένα ότι κάμνουν καλό σολωμό στην καφετέρεια του ΙΚΕΑ τζαι εκανόνισα με παρέα ένα μεσημέρι να πάω να τον δοκιμάσω. Παρεμπιπτόντως, να αναφέρω ότι στο ΙΚΕΑ είχα ξαναπάει  μόνο αλλό μια φορά, μόλις είσσεν ανοίξει. Η πρώτη εντύπωση ήταν θετική. Επίαμε τζαι εθκιανευτήκαμε λίον. Είδαμεν ότι είσσεν φτηνά πραματούθκια, εντ δατ ουος ιτ! 

Η παρέα μου είσσεν ήδη φτάσει στο ΙΚΕΑ τζαι επεριμέναν με. Εγώ όπως πάντα ένα ακαδημαϊκό τέταρτο το χρειάζομαι έξτρα από την ώρα της συνάντησης. Εγώ και ο ‘χρόνος’ ας το πούμε δεν είμαστε πεστ φριέντς! 

Μπαίνω που την είσοδο. Θωρώ πάνω στα αριστερά μου την καφετέρεια. Κάμνω χαρούα ότι εν να φάω Σολωμό. Αρέσκει μου ο Σολωμός… Ναι ναι τζαι ο ποιητής εν καλός ,αλλά προτιμώ το ψάρι. 

Έπειτα. Ανεβαίνω κυλιώμενες σκάλες στα δεξιά. Γυρίζω το κεφάλι μου αριστερά.  Προχωρώ αριστερα. Οπ. ΤΕΤ ΕΝΤ. Αδιέξοδο. Πρώτη σκέψη να κοιτάξω το χάρτη που ήβρα μπροστά μου. Γεμάτος τοξάκια που σχηματίζουν τον γύρο του ΙΚΕΑ. Γου χαβ το μπι κιττινγκ! ΠΕΙΝΩ!!! Δεν θέλω να αγοράσω τιποτε σιόρ. Οκ. Δεν πειράζει, να κάμω τον γύρο του ΙΚΕΑ (πρέπει να εθκιάβαζε Ιούλιο Βέρν τζείνος που έκτιζε το ΙΚΕΑ) …αλλά δεν μου πήρε λίγο χρόνο μέχρι να φτάσω στην καφετέρεια… Καθόλου λίγος εν ήταν! Οπ περίμενε…. 2 αρνήσεις κάνουν μια κατάφαση. Επαναδιατυπώνω. Καθόλ… Ρέ εφακκούσα γυρούς μέσα σε έπιπλα και προσφορές 2+1 δωρεάν. Να πούμε τζαι του στραβού το δίκαιο: Εν χουμίζουμε για τον προσανατολισμό μου αλλά για τ’όνομα… ούτε ο λαβύρυνθος του Πάνα να ήταν. 

 Εν είχα όρεξη να δω προϊόντα! Ούτε χρόνο είχα μπροστά μου, ούτε το μίτο της Αριάδνης, ούτε τα ψίχουλα που έριχναν για να μήν χαθούν ο Χάνσελ και η Γκρέτελ…

Εκατάφερα τα τελικά τζαι έφτασα στον προορισμό μου! Εγελάσαμε λίον. Ελέχθηκεν και η φράση: “Όι ρε! Εν έξυπνο τούτο. Αναγκάζουν σε πριν φύεις να δεις ούλλο το ΙΚΕΑ”.

Μετά θωρούμε την γραμμή στο ταμείο. Ππεεεεεε… ούτε αύριο εν επιάναμε φαϊ. Εσκέφτηκα ότι τελικά προτιμώ να πιάσω χοτ ντογκ που το ισόγειο. Τους άλλους όμως εν τους επείραζε να περιμένουν στη γραμμή, τζαι έτσι έφυα μόνη μου πάλε να πάω να φέρω χοτ ντογκ… “Εν θα την πάθω ξανά”, λαλώ! Θα πάω στο ισόγειο με το ανσανσέρ. Μπαίνω μέσα. Πάω κάτω. Μεινίσκω τζαι θωρώ την πόρτα μπροστά μου τζαι με το που σταματά το ανσανσέρ περιμένω να ανοίξει η πόρτα. Νιώθω ένα αερούι στο δεξί μου πλευρό τζαι θωρώ πως άνοιξε άλλη πόρτα. (Μουσικούα =)ΤΤαρααα! Μα περιπαίζουν μας? Επιάν με τα έκκεντρα μου. Πάλε να κάμω γυριλλούθκια. Τζαι πάλε να χάνουμαι. Τζαι να ρωτώ τζαι μια κοπέλλα σεκιουριτά τζαι να μεν ξέρει το δρόμο για τα χοτ ντογκς. Τζαι να θέλω να ξιτιμάσω άουτ λάουτ τζαι να μεν μπορώ… 

Εκόπηκε η όρεξη μου! Είχα πλέον 15 μόνο λεπτά πριν το ραντεβού μου με την αισθητικό. . . εν είχα άλλο χρόνο να σπαταλιώ μες τους διαδρόμους του βλα-ΙΚΕΑ… Καλά τζαι με το πάρκιγκ έχω λίον πρόβλημα ,τζαι δεν θυμούμαι πού εν το αυτοκίνητό μου… αλλά με το ΙΚΕΑ έππεσεν το ηθικό μου. Ενιξέρω πόσο δουλεύκει το “Άπαξ εμπήκες, πρέπει να το δεις ούλλο” Εγώ για πίκκα τους αν τζαι ήθελα κάτι πραματούθκια…δεν έπιασα τίποτε που το ΙΚΕΑ.

ΙΚΕΑ βλα-ΙΚΕΑ!!!

“Back to Bull (Sh..)”

Έφυεν ακόμα ένα καλοκαίρι που τη ζωή μας!

Τόσο καϊμμόν να ρτει τζαι τωρά ποσιερετούμεν το! 

 Όπως πάντα, στο τέλος κάποιας σεζόν, κάποιου σχολικού ή ακαδημαϊκού έτους, κάποιας εποχής του χρόνου, κάμνω μια προσωπική αναθεώρηση για τα όσα με επροσπεράσαν… όσα επεράσαν που πάνω μου, όσα με τσαλαπατήσαν, για όσα εν ήρταν αν τζαι επερίμενά τα…

Μόνο μέσα σε ένα καλοκαιρινό τρίμηνο επέρασα τζαι που κηδεία προσφιλούς οικογενειακού προσώπου, ταξίδεψα σε άλλες ηπείρους, ξέκοψα από άτομα που ένιωθα ότι έβλαπταν σοβαρά την πνευματική μου υγεία, τζαι είχα τζαι περιπέτειες με το γαστρικό μου σύστημα.

Για το τελευταίο…είδα σε ένα μήνα 5 διαφορετικούς γιατρούς . Έσπασα ρεκόρ και εσπάσαν και τα νεύρα μου: Ούλλοι τους ήβραν την θεραπεία! Ναι βέβαια! Πιάστους ως τον ένα, που παθολόγο, γαστρεντερολόγο, κομπογιαννίτη, την μάνα μου, που επειδή θωρεί πολύ  ER τζαι νομίζει ότι εν γιατρός διά μου που τη συλλογή με τα χαππούθκια της… τζαι απαξ τζαι πεις της εν τα πίνω… η απάντηση θα είναι”εν που εν με ακούειες τζαι αρρωστάς”.

 Τζαι εξηγάτε μου το τούτο : “Πως στην ευχή σχετίζονται μεταξύ τους η ακουστική αντίληψη (= Μάνα: “εν που εν με ακούεις…”) με το primperan, to imodium, το bioflor, τα αγχολυτικά, την αντιβίωση, το no-spa (χαππούδιν κι αυτό), το χάππι για την απορρόφηση των υγρών του στομάχου και τις σταγόνες για την χαμηλή πίεση; Έντα σχέση έχουν; Ε λοιπόν είναι ΚΑΠΟΙΑ από τις “ουσίες” που με εποτίσαν οι γιατροί και οι wannabe γιατροί μέσα σε ένα μήνα, επειδή είχα ναυτίες τζαι έκαμνα εμετούς. Εγώ ένα σύμπτωμα είχα τζαι οι γιατροί εδώκαν μου 101 φάρμακα. Ο ένας είπε μου εν γαστρίτιδα, ο άλλος εν κάτι που έφα, ο τελευταίος είπε μου εν άγχος.  ΕΛΕΟΣ. Ποιος σας είπε να με κάμετε πειραματόζωο κύριοι.Ρε τα ευλοημένα! Είμαι άνθρωπος και γω, ελάλεν κάποτε τζαι η Ευριδίκη για την Γιουροβίζιον… Λαλείς να είσσιεν τζαι τούτη παρόμοια εμπειρία μαζί μου; Τέσπα… Επεράσαμεν! Το καλό της υπόθεσης εν ότι εχάσαμεν τζαι κανένα δκύο κιλούθκια τζαι επήρατο πάνω μου. Έτο σε δκυο τρείς εβδομάδες εν να τα ξαναβάλω πίσω αφού αππώθηκα τζαι εξεκίνησα να τρώω πελλάρες πάλε… 

Πάει επέρασε… Ωραία ήταν τζαι τα ταξίδια που έκαμα. Εγνώρισα καινούρια άτομα με κοινά ενδιαφέροντα. Είδα καινούριους τόπους, απόκτησα πολλές εμπειρίες…

 Είδα όμως τζαι φτώχια τζαι ανθρώπινη δυστυχία τζαι εκτίμησα τα όσα έχω, τα οποία εθεωρούσα τα δεδομένα, όπως π.χ τα παπούτσια τζαι τα ρούχα που φορούμε. Το (προς το παρόν) καθαρό νερό που πίνουμε… έχει κόσμο εκεί έξω που τα θεωρεί πολυτέλεια. Ταξίδκια όπως στην Αφρική ωριμάζουν τον τρόπο σκέψης σου. Ευαισθητοποιούν σε οικολογικά και ανθρωπιστικά… εν καλά να φκαίνουμε άμαν έχουμε την ευκαιρία τζαι λίον εκτός Κύπρου… Θωρούμεν ότι εν είμαστε μόνοι μας πας τη Γη…

Εγινήκαν πολλά τούτο το καλοκαίρι!  εν αλήθκεια! Εν θα αναφέρω άλλα τωρά γιατί αρκέψαν να καμμούν τα μάθκια μου… Αύριο εν να ‘ναι μεγάλη μέρα… θα πηαίνω με τα “τάσσια”, τριφτή… που τα πράματα που έχω να κάμω! Γες, τούτη η εβδομάδα θα βρεί κάποιους back to school, άλλους back to work και άλλους back to bull (Sh…)