L’amour!

 

Ο έρωτας πουλά. Εν το καλλύτερο μάρκετινγκ έχουν να πούσιν! Έτσι αποφάσισα να ονομάσω το άρθρο ετούτο “Αγάπη”- λαμούρ αλά γαλλικά… αλλά μην βιαστείτε να κρίνετε απλά διαβάστε μια ιστορία που θα μπορούσε να ήταν κι αληθινή:

“Έφαε τρεις ώρες να θωρεί την οθόνη. Εν εμπορούσε να συγκεντρωθεί. Εκράταν το πιγούνι της τζαι εκοίταζε αλλά χωρίς να θωρεί έξω που το παράθυρο του γραφείου. Πάνω στο γραφείο είσσεν δκυό κουθκιά τσιπς όφκερα τζαι ένα χαρτί σιοκολάτας κιτκατ (κινγκ σάιζ). Ένιωθε απαίσια… όι μόνο που έφαε τον Αγλέωρα αλλά επειδή ένιωθε απογοητευμένη με τον εαυτό της.

Ήταν μια συνηθισμένη νεαρή γυναίκα, ούτε πολλά όμορφη αλλά ούτε τζαι άσσιημη. Απλώς άμμαν την εθώρες στο δρόμο εν θα εγύριζες να την ξαναδείς αλλά ούτε θα την εσχολίαζες αρνητικά. Παρόλο που το ήξερε, εντούτοις εν είσσεν κόμπλεξ για την εμφάνισή της. Ως τζείνο τον τζαιρό τουλάχιστον. Όσπου να κλείσει τα 26.

Πάντα είσσεν τις φίλες της, τις σπουδές της…τα ταξίδκια της… είσσεν κάτι να περιμένει: Να πιάσει το πτυχίο της, να πάει τις διακοπές της, να φκεί έξω με παρέα, να πιάσει δουλειά.

Όταν τα έκαμε τούτα ούλλα ένιωθε ότι εξέχασε ένα πράμα πίσω. Εξέχασε να ερωτευτεί. Είσσεν κάποιες προτάσεις όταν ήταν πιο μιτσιά, αλλά δεν ήθελε τότε να ασχοληθεί με σχέσεις. Εν ήταν τόσο μεγάλη η ανάγκη τότε να ερωτευτεί. Τελευταίως όμως έπνιεν την η μοναξιά… τζαι έφταιεν τον εαυτό της για τούτο…

Εν ήταν ευχαριστημένη με τον εαυτό της. Εθώρεν τη μούρη της στον καθρέφτη ατέλιωτες ώρες τζαι δεν εμπορούσε να συμβιβαστεί με τα γονίδιά της. Εκατηγόραν τους προγόνους της που της εδώσαν γαμψή μύτη. Τη μάνα της που δεν της έδωσε τα ωραία μεγάλα- άσπρα δόντια της, τον τζείρη της που της έδωσε τα πολύ λεπτά χείλη της… Παραπάνω όμως εμίσούσε το βάρος της. Εν ήταν ιδιαίτερα γεμάτη. Είχεν τις καμπύλες της. Ήταν ζουμερή.

Σαν εκάθετουν ατάραχη πάνω στο γραφείο του σπιθκιού της, εσκέφτηκε το κομπλιμέντο που της εκάμαν κάποιοι άντρες της παρέας την προηγούμενη νύχτα, ότι επροσέξαν πως έχασε βάρος. Εχαμογέλασε τζαι ανάπνευσε βαθιά. Αμέσως εσηκώθηκε που την καρέκλα τζαι εβούρησε στο μπάνιο. Έσπρωξε την πόρτα βιαστικά τζαι έγονάτησε μπροστά που την τουαλέττα. Έπιασε τα μαλλιά της με το ένα της σσιέρι τζαι έβαλε τα δάκτυλα του άλλου σιερκού βαθιά στο στόμα της….

Εσηκώθηκε πάνω αργά τζαι με τα μάθκια της να στάσσουν δάκρυα… Ένιωθε πολλά καλύτερα με όφκερο το στομάσσι της … όμως κενό εν ήταν μόνο το στομάσσι της, αλλά ούλλος ο ψυχικός της κόσμος. Τί της εσυνέβενε; Εν εμπορούσε να κατάλάβει… Απλά εμίσαν τον εαυτό της. Έθελεν απεγνωσμένα να είναι μια άλλη. Μια λεπτή, μια όμορφη τζαι έξυπνη γυναίκα. Μια γυναίκα που να μην είναι αδιάφορη στους άλλους, κυρίως στους άντρες.

Εδοκίμασε να κάμει τα πάντα για να ανυψώσει το ηθικό της. Άλλαξε το χρώμα του δωματίου της, εγράφτηκε να πηγαίνει χορό αλλά το αίσθημα του κενού εμεγάλωνε κάθε μέρα που εξυπνούσε.

Μια μέρα, μέρα ρουτίνας, εσυνειδητοποίησε ότι ένιώθε μια παράξενη έλξη για κάποιον φίλο της που τον εγνώριζε για αρκετό καιρό. Τελευταίως, αυτός ο κάποιος της έστελνε μυνήματα και της ετηλεφωνούσε. Τα λόγια του δεν ήταν ξεκάθαρα αλλά άφηναν υπονοούμενα που την έκαμναν να κολακέυεται και να αρχίσει να τον βλέπει διαφορετικά. Εζητούσε τζαι τζείνος τώρα να την βλέπει πιο συχνά… τζαι ούλλα έδειχναν ότι κάτι επήεννεν να γίνει…. τζαι έγινε….όι με τζείνην αλλά με μια άλλη γυναίκα. Μετά που την ημέρα που το μαθε επίε σπίτι τζαι έφαε ότι ήβρε στο ψυγείο. Έκλαιε τζαι εν είχε κάποιο να μιλήσει να του πει τον πόνο της… μόνος της φίλος τζαι παρηορκά το φαϊ…

Την άλλη μέρα το πρωί οι γιατροί είπαν: Λυπούμαστε πολύ αλλά κάναμε το καλύτερο που μπορούσαμε να την φέρουμε πίσω στη ζωή… αλλά η υπερβολική ποσότητα των χαπιών που πήρε η κόρη σας ήταν η αιτία του θανάτου της…”

Advertisements

7 thoughts on “L’amour!

  1. 😦
    😦

    polla lipiri istoria..diladi skeftou poso efkola mporei kapoios na ektroxiastei..kapoia pragmata stoivazontai stoivazontai kai se kapoia fasi ekei pou den to katalavaineis i thlipsi einai asikwti

  2. Η ιστορία σας είναι τραγική επειδή εσείς το θελήσατε. Το τέλος την καθιστά τέτοια.

    Προσωπικά θα μπορούσα να την τελειώσω κάπως έτσι:

    “…τζαι έγινε….όι με τζείνην αλλά με μια άλλη γυναίκα…” – Την επόμενη μέρα το πρωί η κοπέλα σηκώθηκε κάπως μουδιασμένα και κοιτάχτηκε στον καθρέφτη. Μετά από 5 λεπτά μειδίασε και σκέφτηκε: Που να ξερε ο δύσμοιρος τι έχασε… Να ναι καλά το παλικάρι. Πήγε στη κουζίνα και ετοίμασε καφέ για εκείνη και τα οικεία της πρόσωπα. Κοίταξε γύρω της. Έβλεπε μόνο πραγματική αγάπη. Η μαμά της την στραβοκοίταξε όπως το συνήθιζε εξ’ άλλου. Αυτή της χαμογέλασε κάπως περίεργα. Έφαγε μια σοκολάτα (dark chocolate φυσικά) και ετοιμάστηκε για τη ρουτίνα της καθημερινότητάς της. Είχε πλέον καταλάβει ότι κανένας άντρας δεν αξίζει να χαλά την πάρτυ της… Και ο κόσμος της ξαφνικά αποκτούσε νόημα.

    Με απλά λόγια, – από ένα πιο έμπειρο (στραβάρα στα μάθκια μου)-, κανείς δεν αξίζει να τον αγαπάς και να του αφοσιώνεσαι ολοκληρωτικά αφού είναι βέβαιο ότι σε λίγο καιρό όλοι στρέφονται στον εαυτό τους και κάνουν αυτό που γουστάρουν χωρίς να σκεφτούν κάνένα άλλο.

    Η πραγματική ευτυχία σε μια σχέση βγαίνει από συνεχή πάλη και αγώνα επι καθημερινής βάσεως. Πάλη και αγώνα με τον εαυτό σου και με αυτόν που θέλεις να είναι δίπλα σου. Πρέπει να κάνεις συμβιβασμούς 24 ώρες το 24ωρο. Και πες μου ένα άτομο που είναι πρόθυμο να κάνει τέτοιους συμβιβασμούς. Κανένας. Άρα γιατί να μπλέκεις με σχέσεις καταδικασμένες;

    Μην ψάχνεις/ετε τον τέλειο άντρα επειδή πολύ απλά δεν υπάρχει. Μην τον ψάχνεις/ετε επειδή θα χαθείς/ετε στο ψάξιμο. Άστον αυτόν να βρεθεί. Αν βρεθεί καλώς, αν όχι πάλι καλώς. Η ζωή συνεχίζεται…

    Ο κόσμος που ζούμε μόνο για πεσσιμιστές είναι. Αν είσαι λιγάκι ευαίσθητος και ατενίσεις το μέλλον με αισιοδοξία, ξόφλησες… Θα σε πατήσει το τρένο. Είναι σκληρό και άδικο μα πέρα για πέρα πραγματικό. Η αδιαφορία και η περιφρόνηση είναι η καλύτερη απάντηση σε ό,τι μας καίει απογοητεύει.. Λέει και ένας σοφός ναρκωμανής σε ένα τραγούδι του: Βάλε φωτιά σ’ότι σε καίει σ’ότι σου τρώει ψυχή… και δεν εννοώ το: Ρίξε στο κορμί μου σπίρτο να πυρποληθώ…

    ο νωών νοείτω

  3. μπικ πράδα,

    σε ευχαριστώ για το σχόλιο σου! Είναι ενδιαφέρον το τέλος που δίνεις μέσα από τα δικά σου γυαλιά. Πρέπει να παραδεκτώ ότι μου αρέσει ο τρόπος που γράφεις …αλλά ρε μπράδα αν και η πρώτη ιστορία έχει μέσα θάνατο, εντούτοις είναι πιο αισιόδοξη παρά από το να μην πιστεύεις σε καμία ανθρώπινη σχέση… Δεν πιστεύω πως όλες οι σχέσεις είναι καταδικασμένες.

    Και δίκαιο να έχεις(στο τέλος της μέρας) δεν πρέπει να το παραδεκτούμε :p
    Xρειαζόμαστε να πιστεύουμε στις ανθρώπινες σχέσεις. Έστω κι αν όλες οι σχέσεις με τους ανθρώπους γύρω μας είναι χάλια…

    Αισιόδοξοι γινόμαστε όταν
    κάνουμε την υπέρβαση του “εγώ”, και ψάχνουμε να βρούμε αυτό τον κάποιο ή το κάτι (εκτός του εαυτού μας), όπως η αγάπη για ένα σκοπό, για έναν άνθρωπο, για ένα Θεό. Αυτό το ψάξιμο μας κινητοποιεί… δίνει νόημα στη ζωή μας.

    Χωρίς αισιοδοξία δεν έχει νόημα η ζωή… και χωρίς νόημα η ζωή οδηγείται στην καταστροφή (Hopelessness -> αιτία αυτοκτονιών)

  4. Agapimeni,

    eine alitheia oti oloi perasame apo mia tetia fasi sti zoi mas me ti diafora oti kataferame na vgoume apti limni prin na pnigoume..eutuxos.

    Merikes fores “axizei file na yparxeis gia ena oneiro, ki’as einai i fotia tou na se kapsei…”
    Alles fores omos, den axizei.

    H pagida eine na afuseis ton eauto sou na pesei se katastasi autolupisis kai telika na theoreis pos den axizeis tipota i den exeis tipota sti zoi sou gia to opoio na axizei na zeis.. Skepsou omos, posoi tha zileuan pragmatika auto pou esu theoreis dedomeno? Posoi zilieuoun ta xarismata kai ta talenta pou esu exeis? Ola auta ta mikra mikra xaraktiristika pou sunthetoun ton poluploko DIKO sou xaraktira? Me to xeri stin kardia, sou leo pos para polloi..kai enas apo autous,ego.

    Esu eidika, min dianoitheis pote na peseis stin pagida tis kopellas stin istoria sou.. Pote.

  5. Kat my pussykat!

    Thank you for your comment! tha exw upopsi ta legomena sou! I kaimeni iroida omos tou l’amour epien… en eshei na skeftei tpt pleon… kai einai lupitero pou kapoies kopellitses exartontai etsi apo allous i apo katastaseis… otan eisai tritos katalamvaineis poso mataio einai na agnoeis ta osa exeis kai osa idi ezises kai kerdises gia mia mono stigmi!

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s