Μια φορά και έναν καιρό… το μούτζωμα!

Το παραμύθι που ακολουθεί είναι βασισμένο σε πραγματικά γεγονότα, περιέχει σκηνές που μπορεί να ΜΗΝ ενοχλήσουν και είναι κατάλληλο για γενική ανάγνωση:

 

Μια φορά και ένα καιρό,

συγκεκριμένα πριν μερικές ώρες σήμερα …ζούσε …η κάλιους ! Παρόλο που ήταν βροχερός ο καιρός, η Κάλιους έπρεπε να πάει στο σχολείο (Πανεπιστήμιο) για να μάθει γράμματα (έρευνα)…

Καθώς περπατούσε στο μονοπάτι (καθώς οδηγούσε προς το Πανεπ.) η Κάλιους βρίσκει στο δρόμο της μια χελώνα (μια σβηστή οδηγό) που την έλεγαν Νίτσα (όχι από το χελωνίτσα…ξαναδοκίμασε…well?…Να σε βοηθήσω ξεκινά από π.). Η κα Νίτσα η χελωνίτσα (οκ ας την πούμε χελωνίτσα καλύτερα) δεν γνώριζε από κώδικες οδικής συμπεριφοράς… η κάλιους το διαπίστωσε αυτό όταν η Νίτσα η χελωνίτσα αντί να βγει στο χάιουε, εσταμάτησεν να κάνει αλτ…και περίμενε μέσα σχεδόν τη μέση του χάιουε να  την αφήσουν να περάσει. Η κάλιους βλέποντας τη κατάξανθη χελωνίτσα να γίνεται ρεζίλι και πίσω της τα άλλα “¨ζώα” να δυσπυρκούν (δυσανασχετούν) που ακινητοποιηθήκαν δημιουργόντας κονφούζζζιο…η κάλιους λοιπόν… κόρναρε της χελωνίτσας για να της δώσει το μήνυμα ότι πρέπει να προχωρήσει…

Έτσι και έγινε… η χελωνίτσα έβαλε μπρος και η Κάλιους μαζί με τα άλλα ζώα μπήκαν επιτέλους στον αυτοκινητόδρομο…η Κάλιους έχοντας να πάει στο σχολείο πήρε την δεξιά λωρίδα για να επιταχύνει και γύρισε συμπαθητικά να κοιτάξει τη χελωνίτσα και να της σκάσει ένα χαμόγελο σαν να της έλεγε…”δεν πειράζει χελωνίτσα μην τα βάζεις κάτω… θα μάθεις και συ να οδηγάς κάποια μέρα”…

Το λοιπόοοον….γύρίζει η Κάλιους χαμογελά και βλέπει τη χελωνίτσα να μεταμορφώνεται σε  *****νίτσα , να ανοίγει γρήγορα το παράθυρο και να μουτζώνει την κάλιους με ύφος μισησμένης και νευρωτικής στερημένης κοπελλίτσας…

Η Κάλιους έβαλε τα γέλια μην περιμένοντας μια τέτοια αντίδραση …ως αντάλλαγμα,για την καλή της πράξη. Αυτό τσάντησε πολύ την νίτσα και το πρόσωπό της έγινε ολοκόκκινο… από τότε ονομάζεται κοκκινοπ****ίτσα….τί είπες; όχι καλό μου παιδάκι…κοκκινοπροσωπίτσα είναι η λέξη!

Η Κάλιους γέλασε με την καρδιά της και μοιράστηκε την παράξενη ιστορία της με άλλα ζώα του μαγικού blog-δάσους! Έμαθε τώρα πια να ένα μάθημα:

Οι νίτσες δεν είναι καλά ζωάκια και πρέπει να μην τα εξοργίζουμε. Αν δεις στο δρόμο σου μια νίτσα έστω κι αν κουτσαίνει..μην προσφερθείς να την βοηθήσεις…διότι μπορεί να μην δαγκώνει…ξέρει όμως με άνεση να ΜΟΥΤΖΩΝΕΙ!!!

χαχαχα G.E.T therapy Nitsa mou…seriously you need it!

Κλάμα της Παρασκευής εν γέλιο του Σαββάτου…

Φαντάζουμαι εξανακούσετε τούτο που ελαλούσαν οι πρωτινοί τζαι εκράτησε ως σήμερα! Το κλάμα της Παρασκευής εν γέλιο του Σαββάτου τζαι το γέλιο της Παρασκευής εν κλάμα του Σαββάτου.

Εν έσσιει πολλήν τζαιρό που το άκουσα. Στην αρχή εγέλασα τζαι είπα άδε άδε έντα προκαταλήψεις τζαι πελλάρες. Την επομένη έκλαια ούλλη μέρα…τζαι ήταν Σάββατο !!! Καλά σιορ ήτο σύμπτωσις!!!

Είπα να το τεστάρω λιον πιο επιστημονικά τζαι να πάρω μετρήσεις από διαφορετικά Παρασκευοσάββατα…

 Εύκαινεν αλήθκεια κάθε Παρασκευοσάββατο. Αν ήταν να κλαίω Παρασκευή…το Σάββατο ήταν να περνώ τέλεια. Αν ήταν να περνώ ωραία την Παρασκευή…το Σάββατο κάτι εσυνέβενεν τζαι έριχνα το στο κλάμα… Επαρατήρησα το τωρά τζαι ένα χρόνο τζαι μόνο δκυο -τρεις φορές έπεσα έξω.Άρα  απορρίπτω την μηδενική υπόθεση (δηλαδή Η0= δεν ισχύει η Κυπριακή ρήση). Επιπροσθέτως, η πιθανότητα λάθους (μίνινγκ, να μεν ισχύει ο τίτλος) είναι πολύ μικρή χρησιμοποιώντας το στατιστικό κριτήριο p value (p< .05).

Εν έκαμα τις αναλύσεις στο ΕςΠπιΕσς Εσς (SPSS)… απλά εμπιστεύκουμαι την εμπειρία μου (βήχας) τζαι την έκτη μου αίσθηση(διπλός βήχας). Εξάλλου είμαι της άποψης ότι δεν σμίεις ποττέ ψυχολογικά φαινόμενα με στατιστική – επιστημονική έρευνα. It’s a crime people!!! Είναι σαν να σμίεις κέτσαπ με μαγιονέζα… γιαξ. Τί να πεις… έσσιει τζαι κάποιους που τους αρέσκει να τα σμίουν (και στατιστική με ψυχολογία τζαι κέτσαπ με μαγιονέζα). Ας λαόνουνται!

Τέσπα… εκατάντησα να σκέφτουμαι μερικές φορές: “Αύριο πρέπει να περάσω καλά… τζαι αύριο εν Σάββατο… τί πρέπει να κάμω; Να βάλω τα κλάματα σήμερα που εν Παρασκευή! Voila!” 

Σκατά! γιατί να εν έτσι; Εν θα γίνω καταθλιπτική τζαι να έχω μείζονα καταθλιπτικά επεισόδια κάθε εβδομάδα επειδή, εγώ είμαι παλαβή;

… Περίμενε τζαι νοιμίζω ήβρα το covariance (επείσακτη μεταβλητή= άλλο λόγο που νομίζω ότι ισχύει !)

Eν το σκατο-PMS (ΠΕΣ= Προεμμηνορυσιακό Σύνδρομο)… oh bloody oh… that’s it! Για όσους δεν το γνωρίζουν…  google it! Και για να σας δώσω κάποιο χιντ… είναι κάτι από κάτω σαν βαμβάκι από πίσω σαν ψαλίδι…όπας χουέιτ ε μίνιτ (με προφορά της γιαγιάς μου)…εν που άλλο αίνιγμα τούτο (αν τζαι τωρά που το σκέφτουμαι θα μπορούσες με αλληγορικό τρόπο να το χρησιμοποιήσεις για να εξηγήσεις το ΠΕΣ :Ρ)… τεσπα εν κάτι που έρκεται με τον μήνα τζαι δεν είναι τσέκκι.. Γκοτ ιτ?!

Επομένως τα αποτελέσματα της έρευνας δεν κρίνονται έγκυρα για περαιτέρω επεξεργασία… θα συνεχίσω το ψάξιμο τζαι θα κάνω απντεϊντ του ποουστ οταν θα έχω τα συμπεράσματα μου έτοιμα…

Αμανούλα μου, ακούω με τί λέω; Δαμέ έχω κοτζάμ διατριβή να κάμω τζαι εν την κάμνω…. ππππεεεεε

Άμμαν άρκεψα να μιλώ με όρους ψυχολογικής έρευνας, σημαίνει ότι αρχίσαν να εκδηλώνονται τα πρώτα σημάδια της οξείας πανεπιστημίτιδας , γνωστή και ως UCY disease! 8( … χεεεεελπ”1

Εξώδικο

Εκακοφάνηκέ μου ναι! Ήταν έτσι όμορφη η άδεια μου εδώ και 7 χρόνια. Ολοκάθαρη χωρίς βαθμούς. Είχα το καμάρι!  Εν το χωνεύκω να με σταματά μέσα στη μέση του αυτοκινητόδρομου ο κος μπάτσος ή όργανο (ναι προτιμώ την λέξη όργανο…ταιρκάζει του καλύτερα :ρ) και να μου δείχνει το μασκαραλικούδιν του με τον τριψήφιο αριθμό (εννοώ το μηχάνημα που χρησιμοποιούν οι αστυνομικοί για το ραντάρ …εν ήταν επιδειξίας ο άνθρωπος προς Θεού). Πού ξέρω εγώ ότι εν τα δικά μου χιλιόμετρα που έγραψεν η μηχανούδα σου Μίστερ κοπ;

Οπωσδήποτε …μετά επροσπάθησα να κάμω τα συνηθισμένα κολπάκια μου τύπου: ” Είμαι φοιτήτρια τζαι πάω τζαι έρκουμαι όλη μέρα…τζαι εν επειδή κουράστηκα τζαι εν εκατάλαβα ότι ανάπτυξα ταχύτητα”… Ακάθεκτος ο κος Αστυνομικούλης. Να σημειώνει τα νούμερα του αυτοκινήτου μου σαν να εμιλούσα μόνη μου. Μετά ρωτά με αν έχω άλλους βαθμούς ποινής τζαι να σκέφτουμαι: “Α.. εν η ευκαιρία μου να την γλιτώσω”

-Όχι τόσα χρόνια οδηγώ και δεν έχω ΟΥΤΕ ένα βαθμό (ρίχνω και ένα συνοδευτικό ανοιγόκλειμμα ματιών).

Ούτε που του έτζεισε η κουβέντα μου. Απλά μου είπε:  “Θα πρέπει να σας δώσω εξώδικο κα Κάλιουςς (α μάνα μου δκιεβάζεις το μπλοκ μου;… θα τον ερωτούσα, αλλά εν το πραγματικό μου όνομα που είπε).

-Εν έσσιετε τπτ άλλο να μου δώσετε (μετά κάνω ένα στεγνό χεχε). Ούτε τούτον έπιασε… Έπιασα την ροζ μου την κολλούδα τζαι έσκασα.

Εν περνά πιον η πογιά μου 😦 . Φυσικά και δεν με έννοιξαν οι βαθμοί! Γιατί, είμαι τίποτε ηπρώτη οξά η τελευταία που πιάνω βαθμούς;!  Που τον τζαιρό του σχολείου ούλλον βαθμούς πιάνω. Τζαι τούτοι οι καινούργιοι βαθμοί είναι μια… ας το πούμε ‘αξιολόγηση’ για το πως οδηγώ… Εν εχουμίστικα ποτέ ότι είμαι η pash-οδηγάρα! ΟΚ.

 Επείραξέ με που εν εκατάφερα να τον πείσω να με λυπηθεί. Δαμέ πείθω τον εαυτό μου τζαι λυπάται με …

Άλλες φορές δαμέ το έχω το κλάμα τζαι ξαπολώ το άνετα όπου χρειάζεται! Να μεν ρίξω πιλέ μου ένα δάκρυ!!! Ένα τρεμούλιασμα χειλιών; Ένα λυγμό; Τστστστστστστς! Εν τούτη ούλλη η κούραση που φταίει! Νιώθω 100 χρονών. Είχα συμπτώματα επίκτητου αισθήματος αβοήθητου…. Παθαίνω το πολλά τελευταίως χωρίς καν να προσπαθήσω να πετύχω κάτι …το προδικάζω ως τετελεσμένο γεγονός! Τζαι έτο που εκατάντησα … να πιάνω παθητικά τα εξώδικα! Να μεν προσπαθώ αρκετά να τ’ αποφύγω.

 Έχω τζαι γω φάκελο στην αστυνομία τωρά… είμαι και γω ένας παράνομος με καταγγελία γραπτή της αστυνομίας. Wait a minute! That doesn’t sound that bad. Αφού έκαμα την αρχή,  τζαι είμαι μια παραβάτης , άτζαπεις σου να συνεργαστώ με τον Κίτα για ένα Prison Break?

Ήνταπον; Ούλλα ξεκινούν που θκυό (2) βαθμούς. Εν καλά που λαλώ. Ακόμα τζαι οι κατα συρροή δολοφόνοι εξεκινήσαν μάλλον με βαθμούς ποινής για υπερβολκή ταχύτητα τζαι άμμαν τους εμαζέψαν ούλλους έπρεπε να έβρουν καινούργιο χόμπι!

Άτε πάω να την πέσω να μεν συνεχίσω να γράφω ασυναρτησίες! Πάντως, αν θέλει κάποιος τους βαθμούς μου (να τους εξαργυρώσει) ας επικοινωνήσει ως τα αύριο μαζί μου… Anyone?

Kalws to edektikamen!

Καινούργιο εξάμηνο τζαι πάλε! Επεράσαν τόσα πολλά εξάμηνα, που έχασα πιον τον λοαρκασμό! Ξέρω ότι κλείω τον έβδομο χρόνον…τζαι για τούτο το γεγονός εν είμαι τζαι πολλά χαρούμενη… Πον να τελιώσει το κωλο-εξάμηνο ίσως!

Τέθκιες στιγμές… άμμαν κοντεύκεις να τελιώσεις κάτι στο οποίο επένδυσες πολλή χρόνον, κόπο τζαι ενέργεια…γυρίζεις νακουρίν πίσω τζαι θωρείς ίντα πού καμες τζαι βαθμολογείς τον εαυτό σου… Έν το καμνεις εσύ; Γιατί ερώτησα σε; Εγώ έκαμα το… προχτές συγκεκριμένα που ήταν οι εγγραφές του τελευταίου (πλις Γκόντ…αμήν τζαι πότε!) εξαμήνου του τριετές (που τρεις να εν οι…λαλεί τζαι ο παππούς μου …για τζείνους που ευθύνονται…στην περίπτωσή μου για τζεινους που το εκάμα 3 χρόνια) μαστερ μου!

Η αυτο-βαθμολογία μου; Μια μούτζα μες τα μούτρα! Έφα τα καλλύτερα μου χρόνια μες σε ένα ίδρυμα που ποττέ δεν μου εδώκαν αναγνώριση για τις προσπάθειες τζαι τη δουλειά μου! Ήταν ανάγκη να με “εσυμπαθούσαν” (τάχα) οι καθηγητές τότε τζαι να με εγκρίνουν για τούτο το τριετές πρόγραμμα; Ε μα εθωρούσαν με αλλόπως σαν μια ποτζείνες που ήταν να τους κάμουν τις έρευνές τους …για να κουνοσσυλιάζουν τζείνοι τζαι να σσιέρουνται τα λεφτά που τα κονδύλια.. Αν δεν με εθκιαλέαν να μείνω Κύπρο ήταν… να μου κακοφανεί λιον στην αρχή, αλλά μετά ήταν να έκαμνα ένα χρόνο στην Αγγλία, Γαλλία ,ξερω γω… τζαι ως τωρά ήταν να έχω την δουλειούα μου… μπορεί τζαι τον σσύλλο τζαι το διαμέρισμά μου… Εν ζητώ πολλά!

Η αλήθκεια εν ότι τα πρώτα 4 χρόνια ήταν πολλά καλά! Φοιτητική ζωή. Ομαδικά δκιεβάσματα! Ξενύχτια! Ντιμπέιτς στην καφετέρια! Ακόμα τζαι οι εργασίες τζαι οι εξετάσεις ήταν πρόκληση για μας τζαι άρεσκε μας να μαθαίνουμε καινούρια περί συμπεριφοράς των ανθρώπων κτλ… οι συζητήσεις με τους καθηγητές στις διαλέξεις… οι εκδηλώσεις των ομίλων… ήταν άλλος ο αέρας της ζωής τότε…

Έπρεπε να εσταματούσα τότε που θα μου εμεινίσκαν καλές αναμνήσεις! Τωρά εξορίστηκα στη Λεμεσό τζαι πάω τζαι έρκουμαι μες τους δρόμους. Εγώ τζαι οι φορτηγατζήες είμαστε με το χάραμα του φου μες το χάϊουε (ωραία λεξούα)… Αλλό λίον θα σιαιρετούμαστε μες το δρόμο… φανταστείτε:

-Κωστή γαλατααααα ίντα κάμνεις;

-Γιαννάκη του Λανίτηηηηηη;

-Καλιουσςς! 

-Βλάκ* που με επροσπέρασεεςς (Πουρουουουoυουουουουουού). Ρε γάρε με τζείνη τη φορτήγαν ούλλην… επροσπέρασες με ξυστά τζαι έκατσες ομπρός μου; Τέλιωνε πιάσε πάνταν ολάν… @#$%&*(%$!!!!

(Βλάκ*ς που επροσπέρασε): Κάλιουσσςς καλημέραααααααα!

Ε… αλλό λίον έτσι εν να γίνεται… έχω ακόμα τζ’ άλλους μήνες στο πήαινε -έλα!…εννα κάμω υπομονήν, ήνταπο να κάμω;!

Έμαθα τζαι τις ταπέλλες πόξω…τζαι τους ποταμούς. Αν μη τι άλλο ξέρω τον Γυαλιά, το Βασιλικό τζαι τον Πεντάσχοινο…  τζείν τα σι.ντι με τα τραούθκια έμαθα τα πόξω τζαι ανακατωτά…Η τσίππα να μες το μάτι μου ακόμα… τζαι να ακούεται ειρωνικά το “I like to move it move it’… διότι εν πιάνει σταθμό το ράδιο… τζαι έχει καιρό να κάμω άλλα πειρατικά σι.ντι… 

Κάμνω Κλινική Άσκηση μίσσιη μου! Κάμνω τον χαμάλην…δατς ιτ! Κάμνω τον ταξιτζή της Προϊστάμενης που τσιγκουνεύκεται την πεζίνα της..τζαι τάχα όποτε να εν η σειρά της να πάρει το δικό της αυτοκίνητο …να πρέπει να μείνει Λευκωσία για μιτιγκ μη χέσ*! Πρέπει να κουβαλώ καρέκλες που την μια υπηρεσία της Λευκωσίας στην άλλη της Λεμεσού τζαι να απαντώ τα τηλέφωνα της γραμματέως για να πάει να ψουμνίσει! Και όλα αυτά με αντάλαγμα τί;  Πληρώνουμαστε χαρκιέ σε;

Το αντάλλαγμα θα είναι ένα χαρτί… που αν το πιάσω ποτέ …με τούτην την οικονομική κρίση που διαδέχεται η μια χώρα μετά την άλλη ανά τω παγκοσμιω…εν θα κάμνει ούτε για χαρτί υγείας!

Καλώς το εδεκτήκαμε λοιπόν το τζαινούρκο εξάμηνο …τζαι στο καλό να πάει …τζαι άξυππα!!!

Η ξανθιά στη ζωή μου

Λειτουργός CYTAς : Χαίρεται! Ονομάζομαι Τάδε. Πώς μπορώ να σας εξυπηρετήσω;

Εγώ: Ναι. Γειά σου Τάδε (τάχα τζαι καλά ..ξέρω ότι είπαν σου να λέεις τούτο το πρόλογο…τζαι δεν μπορείς να είσαι χαλαρός, διότι ηχογραφούν σε ! Χεχεχε… ενώ εγώ λαλώ σου ό,τι θέλω, διότι …I am the customer and I am always right!!!)Ονομάζομαι Κάλιους και το τηλέφωνο που έχω πάνω την υπηρεσία είναι 22πλαπλα. Θέλω να μου στείλετε ένα τεχνικό να μου επιδιωρθώσει το μοντεμ!

Όλα αυτά τα έλεα με ένα τουπέ…με ένα ποτούτο!  Είχα δουλέψει στο ίδιο πόστο σαν λειτουργός της ΑΤΗΚ για ένα τρίμηνο, πριν κανένα χρόνο, τζαι τάχα μου εν ήθελα να μου ξεκινήσουν τα γνωστά “Ποιά φωτάκια στο μόντεμ σας ανάβουν;” “Έχετε ελένξει αν τα καλώδια είναι σωστά ενωμένα στο μόντεμ και στην πρίζα;” ” Έχετε δοκιμάσει να αλλάξετε την πρίζα”… “Το κουμπάκι πίσω από το μόντεμ είναι στο ον;”…γιου νόου.. τα γνωστα που τους εμάθαν… τζαι έμαθα… να λαλούμεν για να περνά λίον η ώρα τζαι να ακολουθούμε ούλλοι τον ίδιο αλγόριθμο.

Η διαδικασία συνεχίζεται με το να σε βάλουν στην αναμονή, αλλά προηγουμένως ρωτούν σε: “Μπορείτε να περιμένετε στην γραμμή για να κάνω μερικούς ελέγχους;”

Τούτη εν η ώρα για κάποιο αρχάριο να βάλει σε αναμονή τον πελάτη για να μπορέσει να πανικοβληθεί άνετα ή να πάει να ρωτήσει έναν άλλο που ξέρει να τον βοηθήσει ή να κάμει ότι ελέγχει τον συγχρονισμό του μόντεμ ή εν αθυμούμε τι,από τα συστήματα-λογισμικά που έχουν τζαμέ. 

Για έναν έμπειρο λειτουργό εν η ώρα που εν να ξιπατήσει το pause τζαι θα συνεχίσει για κανένα πεντάλεπτο το παιχνίδι του στο ιντερνέτ ή να ρουφήσει λίον καφέ ή να κόψει καμιά κουβέντα με τον δίπλα λειτουργό ή να δει το σκορ του αγώνα που δείχνει η οθόνη της τηλεόρασης  μπροστά τους…ξέρεις εν τζαι το μάη βίζιον της ΑΤΗΚ).

Τέσπα, εγώ με αυτοπεποίθηση να περιμένω να τελιώσει τα τελετουργικά του ο …(ας τον ονομάσουμε Κωστάκη) Κωστάκης και μετά να περιμένω το “Ευχαριστούμε που περιμένατε στη γραμμή”, που κι αυτό πρέπει να το λένε διαφορετικά χάνουν πόντους που την αξιολόγησή τους!

Κωστάκης: Δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο πρόβλημα από τον έλεγχο που έχουμε κάνει…έτσι θα στείλουμε κάποιο τεχνικό να το επιδιορθώσει.

Εγώ: Πότε θα περάσει; (εδώ απλά τεστάρω αν θα πει τζείνο που έλεα τζαι γω ή αν το αλλάξαν μετά που ένα χρόνο, δηλαδή το: “Εντός δυό εργάσιμων μερών θα σας τηλεφωνήσει ο τεχνικός ..αν θα είστε σπίτι να περάσει να το επιδιορθώσει”)

Για να μεν πολυλογώ λίον πολλά τούτο μου είπε… Μετά, άφηκα του το νούμερο του κινητού μου… αν τζαι ήξερα ότι εν το πρώτο που έχουν σημειωμένο μέσα στα προγράμματά τους…Ξέρουν ποιός είσαι, πόθεν τηλεφωνείς, αν φορείς εσώρουχα, πόσους κάττους έσσιεις, τί έφαες εχτές, αν εν ψηλό το ζάχαριςςςς σου, ποιός σου κτυπά την πόρτα… άμμαν θέλουν ξέρουντα πάντα λαλώ σου … 

Οκέικ. Έκλεισα το τηλέφωνο τζαι λέω ” Την κάτσαμε την βάρκα” .Καλάν -καλάν… είπα το στα Κυπριακά: ” We sat down the boat” ή “έκατσα πάνω.”..πώς εν να έκαμνα τις δουλειές μου τωρά;;;;;

…Εποφύσησα πεντέξι φορές . Τες επόμενες μέρες εκουβαλούσα το λάπτοπ μου όπου επίαινα για να ελένξω αν έσσιει ιντερνέτ τζαι να τσιακάρω τα ίμεϊλς μου!…Όσπου μετά που 5-6 μέρες τηλεφωνά μου ο τεχνικός. Ευτυχώς ήμουν σπίτι τζαι είπα του να κοπιάσει να μου σάσει επιτέλους τζειν το μασκαραλίκιν να μπορώ να έχω ιντερνετ.

Έμεινε μόνο 3 λεπτά ο άθθρρωπος. Ίντα που να κάμω εγώ; Επροσφέρτηκα να τον κεράσω κάτι…για την μούχτην κούρσα που έκαμε να έρτει. Απολογήθηκα του τζιόλας. Συγκεκριμένα 32 φορές.

Αφού ενόμιζα ότι έλενξα τον διακόπτη τζαι ήταν ανοικτός. Τα ευλοημένα! Κι όμως… ο τρόπος που με εκοίταξεν ο τεχνικός…(ας τον πούμε Γιαννάκη) …ο Γιαννάκης ,καθώς επατούσε τον διακόπτη του πολύπριζου, έκαμνε με να θέλω να θέλω να ανοίξει η γη να με καταπιεί.

Τα φωτούθκια παν στο μόντεμ αρχίσαν ένα -ένα να ανοίουν.. με ένα ειρωνικό τρόπο, τζαι ο ήχος που έκαμνε τζείνη τη στιγμή το μόντεμ ήταν κάτι μεταξύ ΜΟΥΑΧΑΧΑΧΑΧΑΧΑ αααααααααΧΑΧΑΧΑΧΑ και Νάνανανάνα (φωνή μωρού να φωνάζει περιπαιχτικά)…αλλά νομίζω εν η ιδέα μου :ρ

Το αποκορύφωμα ήταν να χαιρετώ τον Γιαννάκη με το γνωστό μου : (Παγωμένο-ημιμουθκιασμένο πρόσωπο):” Ε χεχε τι ξανθή που είμαι!”

Κάθαρση

Έσσιει τόσην ώρα που κάθουμαι τζαι θορώ την γραμμούα της word πάνω στην όφκαιρη σελίδα! Εννεν που εν έχω τίποτε να πω… αντιθέτως, πόθεν να αρκέψω τζαι πόθεν να τελιώσω….Μες τούτο το μπλόγκ επροσπάθησα να εκφράσω τις σκέψεις τζαι τα συναισθήματα μου αρκετές φορές, άμεσα τζαι έμμεσα  …τζαι καμιά φορά νιώθω ότι κάπου επαναλαμβάνω τον εαυτό μου…αλλά έκατσα τζαι εσκέφτηκα( oh well, είπα αφού είμαι λίον αθκιασερή τούτες τιςμέρες να σκεφτώ τζαι λίο, έτσι για αλλαγή)…εσκέφτηκα ότι οι ομοιότητες τζαι οι επαναλήψεις κάποιων ποστ, ωφείλονται στο μαύρο της ψυσσιής μου ! 

Πάντα η έμπνευση μου έρκεται μετά που ένα δυνατό συναίσθημα…συνήθως λύπη ή θυμό. Σπάνια γράφω που χαρά. Όι πως εν λίες οι χαρούμενες στιγμές μου….καλάν εννεν τζαι πολλές…αλλά ποττέ μου εν μου έρκεται να γράψω άμμαν σσιέρουμαι… Η χαρά κάμνει με να θέλω να χορέψω, να τραγουδήσω, να φκω έξω να πάω περίπατο…να δω φίλους.

Που την άλλην η λύπη κάμνει με να μεν θέλω να δω ψυσσήν μπροστά μου! Να μεν θέλω να μιλώ σε κανέναν παρά μόνο στον εαυτό μου… τζαι επειδή καμιά φορά θέλω να θυμάται, ο εαυτός μου, τι του λέω (καμιά φορά λέω της πράματα για να ευθυμίσει…άλλες φορές κάμνω της την αυστηρή για να μεν είναι τόσο ευαίσθητη η κάλιους…τζαι κάποτε λαλώ της ιστορίες για να την κάμω να ξεχνιέται)έτσι γράφω τα κάτω… κάπου που να μπορώ να τα βρίσκω τζαι να τα ξαναθυμούμε .Να τα δκιαβάζω!

Πάλε άμμαν θυμώνω εν σαν να μεν με χωρούν οι τόποι… αν δεν είχαμε τις κοινωνικές νόρμες, αν δεν είχαμε αστυνομία, γειτόνους που στήνουν φτίν, τζαι μια δουλειά που θέλουμε να κρατήσουμε…. θα έκφραζα τον θυμό μου με άλλους –όχι τόσο λειτουργικούς τρόπους- θα εκτονόνουμουν τζαι θα ήταν πιστεύκω καλύτερα! Για μένα τουλάχιστον!Εν άσσημο πράμα ο θυμός… το χειρότερο συναίσθημα που ούλλα…  Πρέπει να βρίσκω τρόπους να εκτονώνουμαι, ώστε ο θυμός να ξεφουσκώνει… τζαι να μεν παίρνει άλλες μορφές …Ευτυχώς, ανακάλυψα το μπλόγκινγκ. Ο θυμός εύκολα μετατρέπεται σε απόγνωση, σε ματαίωση, σε κούραση, σε κατάθλιψη… σε μίσος …σε εκδίκηση!

 Το χείριστον όμως είναι να καταλήξεις να μισάς τον εαυτό σου… να θυμώνεις τόσο πολλά με τον εαυτό σου, ώστε να φτάσεις στο σημείο να τον μισάς. Αν τον μισάς δεν μπορείς να αγαπήσεις ούτε κανέναν άλλον πλάσμα.Τουλάχιστον όχι πραγματικά. Ο «εαυτός» μπορεί να γίνει ο πιο δικτατορικός κριτής μας…που δεν έσσιει chance να δώκει έλεος. Άπαξ τζαι γίνηκες εχθροί με τον εαυτό σου… εν την γλιτώνεις….ποττέ εν θα φκεις νικητής. Πάντα νικημένος θα σαι… διότι ο «εαυτός» ξέρει την παραμικρή σου λεπτομέρια, τα αδύνατά σου σημεία,  τζαι συνέχεια πιέζει σε να φτάσεις πιό ψηλά, να γίνεις πιο καλος, να γίνεις… άλλος ,αν εν δυνατόν. Συνήθως εννεν δυνατόν… τζαι αν δεν πετύχεις το «στόχο»,ο εαυτός σου βάλλει τις πιο αυστηρές κυρώσεις: Εν σε ταϊζει ή ταϊζει σε μέχρι σκασμού, εν σε αφήνει να τζοιμηθείς ή εν σε αφήνει να ξυπνήσεις, έν σε αφήνει να συγκεντρωθείς ή να δουλέψεις…

Είμαι στο σημείο που είμαι θυμωμένη με τον εαυτό μου! Εν τον μισώ ακόμα!

 Ποττέ προηγουμένως εν το πίστευκα…αλλά λαλείς να ξεκινήσω να πιστέυκω στον δυισμό (π.χ Ντε Κάρτ); Είναι σαν να μιλώ για δύο άτομα άμμαν εγώ συναφέρνω τον εαυτό μου.π.χ Διότι, πολλές εν οι φορές που απογοητεύκουμαι που τον εαυτό μου! Πως γίνεται… αφού τζείνος που απογοητεύκεται εν τζαι τζείνος που απογοητεύει (έναν και το αυτό). ΕΓΩ! Ότι κι αν είναι το ΕΓΩ…

Πολλές ειν’ οι φορές που θυμούμαι τον εαυτό μου να στέκεται μπροστά που τον καθρέφτη τζαι να καταλογίζει ευθύνες στο είδωλό του.  Τονίζω του τα πρέπει… «Πρέπει, να τελιώσεις το πτυχίο σου κάλιους, πρέπει να έβρεις μια καλή δουλειά κάλιους, πρέπει να κάμεις τους γύρω σου να σε αγαπούν κάλιους, πρέπει να βιαστείς να κάμεις δική σου οικογένεια κάλιους, πρέπει να έβρεις κάτι στο οποίο να είσαι καλή κάλιους (…το να είσαι μέτρια δεν μετρά… το να Eίσαι δεύτερη είναι σαν να είσαι η πρώτη που έχασε κάλιους) πρέπει κάλιους…πρέπει!

Η Κάλιους δεν προσπαθέι πλέον! Εκουράστηκε … δεν τα καταφέρνει… απογοητεύτηκε… νιώθει αβοήθητη! Δεν έχει κάτι στο οποίο να τα καταφέρνει; Κάτι να ξεχωρίσει από τη μάζα. Όι κατ’ ανάγκη για να τραβήσει προσοχή, αλλά κάτι που να ανεβάσει την αυτοεκτίμησή της… κάτι που να κάμει τον εαυτό της να την αγαπήσει;

Δεν θέλω να ακούγομαι αχάριστη…αλλά ακούγομαι! Αυτή τη στιγμή δεν προσπαθώ να γράψω αυτά που «πρέπει» να γράψ8ω. Ξέρω ποια είναι τα κατάλληλα λόγια και σκέψεις που πρέπει να πώ, να γράψω… αλλά όχι!

Σε αυτές τις άδειες σελίδες θα προσπαθώ να εξαγνίζω την ψυχή μου από τα αρνητικά αισθήματα…με τρόπο ίσως ανορθόδοξο…αλλά στο κάτω κάτω ποιός είπε ότι είμαι ορθόδοξη.     ;- p