Ζητούνται συμμετέχοντες!

Με αυτό το σλόγκαν ξυπνώ, τζοιμούμαι, τρώω…τζαι έσσει  τρεις εβδομάδες που  γυρεύω με τον φακό τους συμμετέχοντες που θα λάβουν μέρος στο πείραμα μου…

Εμείναν μου 8 συμμετέχοντες οι οποίοι πρέπει να βρεθούν άμεσα, διότι οι μέρες τζυλούν τζαι κοντέυκει ο τζαιρός που εν να πρέπει να τελειώσω με την κωλο-διατριβή μου… ΘΕΛΩ ΝΑ ΑΠΟΦΟΙΤΗΣΩ…

Επήα σήμερα στην Πανεπιστημιούπολη διότι είπαν μου…” τζαμέ εν να έβρεις κάμποσα κοπελλούθκια που εν στην ηλικία των 18-23″ (τσιατίζει με το ηλικιακό φάσμα των high risk drivers), που εν στη φάση που αρέσκονται να παρανομούν κτλ, κτλ. Ας εν καλά η Ερυκίνη έκαμεν μου παρέα τζαι αφού εγύρευκε τζαι τζείνη συμμετέχοντες…αδράξαμε την ευκαιρία τζαι επήαμε μαζί!

“Εντύθηκα” με την προσωπικότητα της μεταπτυχιακής φοιτήτριας, της please help me να αποφοιτήσω φοιτήτριας τζαι εκατέβηκα στην καφετέρεια να ζηθκιανέψω συμμετέχοντες με βαθμούς ποινής 10 και πάνω. 

Έβαλα τα πήπολ σκιλς (people skills) μου στο on τζαι τις εσωστρέφεια και ανασφάλειες στο off. Ερούφησα την τζοιλιά μου μέσα (…τούτον εν ξέρω γιατί το έκαμα… ίσως για να μεν την έχω να πηαίνει τζαι να έρκεται τζαι να με αποσυντονίζει :Ρ). Επήρα βαθκυά αναπνοή τζαι με αποφασιστικότητα εμπήκα στην καφετέρεια.

Ούλλοι τζαι ούλλοι ήταν καμιά 10ρια φοιτητές που επαίζαν πιλόττα (Άλλωστε, τί άλλο να εκάμναν στην καφετέρεια…). Μόνο ένας που τζείνους επληρούσε το κριτήριο για να γίνει συμμετέχοντας (είχε 10 βαθμούς ποινής). Ούλα τα άλλα φοιτητάκια ήταν νομοταγείς να πάρει. Αν και πρόθυμοι να βοηθήσουν μια φτωχή πλην τίμια μεταπτυχιακή φοιτήτρια…εντούτοις δεν είτο εφικτό με τους βαθμούς που εσυνάξαν μες τους δρόμους.

Παρόλο που η δουλειά μου εν εγίνηκε επαρκώς εν απογοητεύτηκα. Εμπλούτησα τις διαπροσωπικές μου δεξιότητες και έμαθα (αν μη τί άλλο) να ξεχωρίζω τήν κατεύθυνση-κλάδο του κάθε φοιτητή από την απάντηση που μου έδιναν στην ερώτηση:

– Έχεις βαθμούς ποινής; (Kalioush)

-Έστω …έχω βαθμούς ποινής!  -> Ο ΜΑΘΗΜΑΤΙΚΟΣ (to be).

-Πώς νιώθεις…που εν έχω βαθμούς ποινής;  -> Ο ΨΥΧΟΛΟΓΟΣ.

-Θέλεις να σου έβρω φοιτητές με βαθμούς ποινής;  -> BUSINESS ADMINISTRATOR.

-Κάποτε είχα κάμποσους βαθμούς ποινής, αλλά τωρά εσβηστήκαν οι μισοί!  -> ΙΣΤΟΡΙΚΟΣ

-Τί κερδίζω αν έχω βαθμούς ποινής; -> ΟΙΚΟΝΟΜΟΛΟΓΟΣ

-Ίσως να έχω… ίσως τζαι να μεν έχω… τίποτε δεν είναι σίγουρο. -> ΦΙΛΟΣΟΦΟΣ

Advertisements

Στην Πυρά, στην Πυρά (Αναμνήσεις από 80s και 90s)

Δεν έχει μόνο η Βίσση τα κόπυ ράιτς να χρησιμοποιεί τη φράση …”στην πυρά”.

Θα τις κάψωωωωωωω (όχι τα ρημάδια τα λεφτά μου…εν τζαι χω πολλά …τζαι επίκειται τζαι οικονομική κρίση)…τις φωτογραφίες  από το μεσαιωνικό μου παρελθόν. Δεν θα αφήσω ούτε για δείγμα.

Σήμερα  η μάνα μου εξέθαψε φωτογραφίες που απεικόνιζουν τον Μπον Τζόβι στην δεκαετία του 80 και 90. Μόνο που αντί για τον Μπον Τζόβι ήταν η Μπον Κάλιους…. ΘΕΕ ΜΟΥ!!! Ετρόμαξα!

images

  • Αν είσαι άνω των 20  σίουρα εν να έσσιεις τζαι εσύ φωτογραφίες που ήσουν μιτσής/τσιά…με κοντό μαλλί που πάνω, τζαι μακρύ που κάτω, ή φρυζαρισμένο μαλλί (ξανισμένο επανελειμμένα με την χτενιά), ή μαλλιά τύπου περμανάντ (όι κατ’ανάγκην του κομμωτηρίου αλλά εγίνουνταν κυμματιστά που τα βρουλιά της προηγούμενης μέρας), ή θα είσσες φράντζα ανασηκωμένη (όι ποτούτη την καθιστή που έχουν οι emo). Όσο πιο ανασηκωμένη-στητή τζαι πισσωμένη, που τους τόνους λάκας, ήταν η φράντζα σου …τόσο πιο φάσσιοναπλ  ήσουν τότε. Μετά στα μιτ νάηντις ήρταν στη μόδα τζαι τα μαλλιά- κουρτινούδες (αγορίστικο χτένισμα), τζαι ούλλοι οι μιτσιοί πλέον είχαν μαλλιά -κουρτινούες (χωρίστρα στη μέση, κάμποσο τζέλλιν τζαι τα μπροστινά πεπέ να εν χωρισμένα τα μισά αριστερά τζαι τα μισά δεξιά).

 

  •  Τα φρύθκια σου εν ήταν τζαι τόση ανάγκη να τα έφκαλες (ούτε η Μαντόνα εν τα έφκαλε τότες).madonna

 

 

 

 

 

  • Εφόρες φουστάνια με βάτες, κολάν κλαδωτά ή γυαλιστερά, υπερβολικά ψηλοκάβαλα παντελόνια, χοντρές κοτσίδες φτιαγμένες από ύφασμα, πουκαμίσες καρώ (γιούνισεξ). Την πουκαμίσα εν ήταν ανάγκη να την φορείς σαν νορμάλ άνθρωπος, αλλά συνήθως έδιννες την γυρώ που τη μέση σου, που τα μανίτζια. Γενικά την δεκαετία του νάηντις, είσσες μανία να δένεις ότι είσσε μανίτζια γυρώ που τη μέση σου.

poison_80sbighair1

  • Ας το πελάς… όταν ήμουν 12 χρονών τζαι έπρεπε να φκάλω ταυτότητα είχα το μαλλί μου στην πιο ρεζίλικη του φάση. Εν έμοιαζα καν με θηλυκό πλάσμα. Είχα τζαι ένα έξαλλο φρύδι…όλα τα λεφτά. Εν εθορκούμουν! Τζαι τζείνη η φωτογραφία εστοίχειωνε με ως πρόσφατα όσπου τζαι έφκαλα ευρωπαϊκή. Όποτε εχρειάζετουν να δείξω ταυτότητα, έδειχνα τους την πισινή της πλευρά τζαι εθόρουν αλλού…τάχα αχάπαρη. Το συγκρατημένο χαμόγελο εκείνου που εγύριζε μετά την ταυτότητα που την ίσια, έλεγε πολλά.

 

  •  Τότε…για να το παίξεις κούλ  εβάστας ουόκμαν, δηλαδή φορητό κασεττόφωνο και τα ακουστικά ήταν τεράστια …κάτι σαν τα αυτία του Μίκυ Μάους ή  τις ωτοασπίδες για το κρύο. Εν είσσε κινητά τότε ούτε είχαν ούλλοι στα σπίθκια τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
  • Τα πρώτα κινητά που εφκήκαν ήταν στο σάιζ παντόφλας τζαι είχαν αντένα όπως των τηλεοράσεων! Τωρά που ανάφερα τηλεόραση… Εν είχαμε συνδρομητικά κανάλια τότες, τζαι οι μιτσιοί ούλλοι αφού έρκουμασταν σπίτι που το σχολείο…εκάμναμε γλήορα τα μαθήματά  μας τζαι εκαθούμασταν μπροστά που την τηλεόραση…τζαι εθορούσαμε το σήμα του ΡΙΚ… είχαμε μια αγωνία…μα μια αγωνία….Μετά που κανένα 20λεπτο …η ώρα 5… εξεκινούσε η μουσικούα του ΡΙΚ (ταραρατα ταταν ταν ταν…δις)…τζαι εξτασιαζούμασταν που ήταν να εξεκινούσαν τα κινούμενα σχέδια (τα μίκυ μάους).΅

Ωωωωωω! Άλλοι τζαιροί τότε. Εφκαίναμεν τζαι λίον στην αυλή τζαι επαίζαμε με τα χώματα…Επαίζαμε με τους μιτσιούς της γειτονιάς! Εγινούμαστουν ένα με τη φύση. Κυριολεκτικά όμως. Τα χώματα που πας τα ρούχα μας, τα κατ’επανάληψη κτυπημένα γόνατα, τα μαύρα νυχούθκια μας που την ξιμαρισσιάν… εγινούμασταν λετσιό! Αλλά απολαμβάναμε τη ζωή μας. Δίχως έννοιες τζαι άγχος!

Ναι ρε!…εν θα της κάψω τελικά…μπορεί να ήταν μια κιτς εποχή …ήταν όμως η εποχή που έζησα τις πιο ανέμελες-ευτυχισμένες μου στιγμές !

Τόλμα γιε μου…κάμε ένα κομπλιμέντο της προκοπής!

Είσαι πολύ μπλέ πόψε!

Ντόινγκ!

Τί πρέπει να πω: Ευχαριστώ;… Μπλέ να πεις την μάνα σου;… Είσαι και συ πολύ μαύρος (ξανα-σιερετούμεν); What the…;

Επόμενη σκηνή…η μουσική δυναμώνει στο μπαράκι…:

Εγώ: Ακούεις με καθόλου τωρά που σου μιλώ;  (χαμόγελο)

Τυπάς: Ναι, ναι…διαβάζω τα χείλη σου…ξέρεις εν έχεις χείλη χαχα (εγώ ψηλώνω το φρύδι μου τζαι σουφρώνω τα χείλη που διαθέτω)… αφού συνειδητοποιεί τι βαρέλα έριξε …εμ όι να με παρεξηγήσεις τωρά …απλά εν λεπτά …εν ωραία πάλε… αφού εν λεπτά..εννεν λεπτά;

Εγώ: (ΣΚΑΣΕ) …χαχαχαχαχα είπες μας τα ούλλα πόψε!

Τυπάς: Εν κομπλιμέντο που επροσπάθησα να κάμω!

Εγώ: Το να σου λέει κάποιος ότι είσαι ένα μπλέ πράμα χωρίς χείλη πράγματι σε κάμνει να νιώθεις πολύ γκόμενα ρε παιδί μου…ΑΝ  ΕΙΣΑΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΡΗ… χαχα (παρέτα τζαι εν σου περνά)…

Τυπάς: …εννοώ μπλέ …που πάει με τα μάθκια σου…

Εγώ: (συνέχισε πάεις να το σάσεις)… (χαμόγελο)…Ευχαριστώ ;  (πρόσεξε…έβαλα ερωτηματικό)

Τυπάς: (ενθουσιασμένος….τάχα εκατάφερέν τα!)

Ένιουεϊ ρε να μεν είμαι εντελώς bitch.. επροσπάθησε! (ΕΚΑΜΕ ΤΑ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΔΗΛΑΔΗ)… άτε πάλε άδε πως ακούομαι!

Θα αλλάξω…

Τί να κάμω δηλαδή; Στον επόμενο που εν να μου πει η μούτη σου εν ζαβή να του πω, φένκ γιου πολλά…μα πως τα λες ρε παιδί μου…;;;

 Βρίζει με καθαρά… γυρεύκει καβγά!!!

Είμαι τζείνο που είμαι… πιστεύκω κάθε γυναίκα έχει την ομορφκιά της! Εγώ ήρτα σε συμβιβασμό με τον εαυτό μου… Κανενού τα λόγια για την εμφάνιση μου δεν μπορούν να με θίξουν… Εν καλά να έχεις και λίγο χιούμορ και να αυτοσαρκάζεσαι , χωρίς να χρησιμοποιείς το χιούμορ σαν προσωπείο για να κρύβεις οποιεσδήποτε ανασφάλειες έχεις…τις ανασφάλειες πρέπει να τις λύσεις διαφορετικά θα τις κουβαλάς ως βάρος και αδυναμίες…Ας εν καλά το επάγγελμα, μαθαίνουμε τρόπους να  αντιμετωπίζουμε τυχούσες ανασφάλειες!

Ένιουεη, πάντος το πιο κοινό σχόλιο που ακούω (και δεν μπορώ να το βάλω στην κατηγορία κομπλιμέντα…διότι πουθενά δεν βλέπεις να υφίσταται ” επαινετικός ή κολακευτικός λόγος -συνήθως χωρίς υστεροβουλία- δεν βλέπεις “φιλοφρόνηση” … όπως γράφει στο λεξικό του, ο Μπάμπης)…το πιο κοινό σχόλιο που ακούω λοιπόν, είναι το εξής:

1)”Τα μάτια σου εν αληθινά;”

Υπάρχουν και παραλλαγές του πιο πάνω:

2)” Φορείς φακούς;” (από τα συμφραζόμενα και τις κουβέντες που κάνει μετά ο τυπάς… θέλει να σχολιάσει ότι του άρεσε το χρώμα και ρωτά αν είναι το φυσικό μου χρώμα το μπλε)

Το τοπ:

3) ” Εν δικά σου τα μάτια;”

Βοηθήστε με να δώσω απαντήσεις στα πιο πάνω ερωτήματα… Δηλαδή τι να πω τζαι να μεν ακουστώ είρωνας… αλήθκεια εν θέλω …αλλά νομίζω ότι εν να σπάσω…τζαι κάποτε απαντώ ας πούμε στην κάθε πιο πάνω ερώτηση με ανάλογη απάντηση…

Για την ερώτηση:

1) ” Το ένα ναι… “:Ρ

2) “Με τρεις βαθμούς μυωπεία στο κάθε μάτι…αναγκαστικά ναι φορώ!” ή “Ναι..είμαι λίο στραβή!”

3) “Όι νοικιάζω τα με τον μήνα.. ”

 

Αν θέλεις να κάμεις κομπλιμέντο…κάμε το στα ίσια φίλε μου π.χ “Αρέσκουν μου τα μάθκια σου”  ή “…βρίσκω σεξουλιάρικα τα ανύπαρκτα σου σσείλη” (λέμεν τώρα)… Αν δεν θελεις καλώς… Διαφορετικά άιστο καλύτερα τζαι φάε λίο ποπ κορν που έσεις μπροστά σου!

Άντε γεια!

Ένα γιατρό…ή μάλλον νοσοκόμο!

Η γιαγιά μου είναι στη κλινική διότι χρειάστηκε να κάνει ορθοπλαστική γονάτου (είχε πολύ καιρό που πονούσε η καημένη…). Επρεπε να πάω να τη δω αν και αποφεύγω να πηγαίνω σε νοσοκομεία και κλινικές, για τον απλούστατο λόγο ότι λιποθυμώ…

Δεν ξέρω γιατί…Ίσως λόγω φαινομένου κλασσικής εξαρτημένης μάθησης (βλέπε Παυλόβ ή εισαγωγικό μάθημα ψυχολογίας… ή κάμε το Γκουκλ καλέ μου) ή ίσως επειδή έχω ειδική φοβία με τα νοσοκομεία…Άλλοι έχουν φοβία με βελόνες, αράχνες, αεροπλάνα…και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούυυυυυς….. (Σαββόπουλος, 1972).

Είπα θα πάω. Αγαπώ τη γιαγιά μου πολλά  και έπρεπε να δώσω το παρόν μου. Έτσι και έκανα. Η κλινική ήταν υπερμοντέρνα και δεν μύριζε φαρμακείο ή αντισηπτικά ή σαπίλλα ή πόνο ή φόβο …φυσικά και μπορείς να μυρίσεις το πόνο καθώς καιτον φόβο. Εν άκουσες να λένε π.χ “.. οι σκύλοι μυρίζονται τον φόβο…γι’αυτό μην τους δείξεις ότι φοβάσαι…” (ντααααα….από ξανθή).

Τα νοσοκομεία μου προκαλούν υπερδιέγερση των αισθητήριων οργάνων και ζαλίζομαι ρε φίλε. Όμως τούτη η κλινική που επήα δεν έμοιαζε καθόλου με τα τυπικά νοσοκομεία και κλινικές της Κύπρου. Ανέβηκα στον όροφο που είχαν τη γιαγιά μου και βρίσκω το σόι μου ούλλο μαζεμένο πόξω που το δωμάτιο που είχαν την γιαγιά μου. Μέσα ήταν οι νοσοκόμες και κάτι εκάμναν…ξέρω εγώ μέτρηση της πίεσης ουότ έβερ…

ΑΛΛΑ, αντί να βκούν νοσοκόμες από το δωμάτιο… βγαίνει μια νοσοκόμα και…βάλε για μπακράουντ την μουσική από το τραγούδι των hot chocolate “I believe in miracles
                                            Where you from
                                              You sexy thing
                                         I believe in miracles
                                        Since you came along
                                              You sexy thing”…..  hot chocalate

ρύθμησε την φαντασία σου σε σλόου μόσσιον…

…ένας χχχχχχχχχχχχχχχχοτ νοσοκόμος. Δκυό μέτρα ύψος… με κάτι πλάτες….μα κάτι πλάτες… είχε 5 χρόνια να πάθω τέθκιο παραλήρημα!  Πρέπει να έκατάλαβε ότι εμαλθάκωσα τζαι εκοίταζά τον επίμονα… τζαι νομίζω εν γι’αυτό που εμισοχαμογέλασε προς το μέρος μου…οκ οκ…προς το μέρος που ήμουν εγώ μαζί με καμιά 10ρια συγγενείς μου… Το μόνο του ελάττωμα εν ότι είναι καλαμαράς… και τούτο μπορεί να είναι και συν και πλην…όπως το πάρει κανένας! Με τα άσπρα του τζαι τις παντοφλούδες του τις άσπρες, τις τρυπητές, πλαστικές ήταν όπως τον….καλά χωρίς τις παντοφλούδες του ήταν σαν τον Άγγελο (ούτε κατά διάνοια να πάει ο νους σου στον Διονυσίου) …με τις παντόφλες ήταν μάλλον σαν στρουμφ χιχι!

Πάω κάθε μέρα να δω τη γιαγιά μου…Φυσικά εν για την γιαγιά μου που πάω… τί ενόμισες.. Είδα τζαι τον νοσοκόμο αλλό μια φορά… την άλλη φορά θα πάω τζαι κανένα πρωί αντί απόγευμα…φυσικά για να δω τη γαγιά μου …τί ενόμισες… Πέρκει μου εν η βάρδυα του… εν τζαι κόφτει με δηλα1δή…:Ρ

Αν δεν εν τζαμε  ούτε το πρωί…το πολύ- πολύ να πάω τζαι γω να κάμω καμιαν εγχειρισούδα σε τζείνη τη κλινική… 😉

Ζάβαλλιν… κακκάτιν…

“Ένα φραπέ μισό -μισό σκέτο, παρακαλώ…”

Αντά τζαι γυρίζει ανφάς (en face) η καττινιέρισσα… ου κιάολε!!! ΕΝΑΝ  ΚΑΚΚΑΤΙΝ που ΕΦΚΑΛΕΝ ΜΑΤΙΝ!!!

Ττου λέητ να ακυρώσω την παραγγελία…άκουα πιλέ μου τον θόρυβο του μίξερ να κτυπά τον καφέ με το νερό…. Α μανούλλα μου! Ελπίζω να ήταν μόνο τον καφέ που έκαμνε σσέικ το μίξερ…

Εν εθόρουν καλά …ήταν η πλάτη της καττινιέρισσας στραμένη προς το μέρος μου….

Το λοιπόν… πρέπει να σφίξεις το στομάσσιν σου Κάλιους τζαι να ξανακοιτάξεις αλλό μια φορά το κακκάτιν! “You can do this…You must!”, έλεα στον εαυτό μου. Διότι αν εν τζαμέ καλώς…Δηλαδή, για μένα καλώς… διότι θα εσήμαινε ότι ο καφές μου  ΜΑΛΛΟΝ θα ήταν και σούκαρ φρη αλλά και κακκάτιν φρη.

Ουφ ήταν ακόμα πάνω στη μούττη της γεναίκας… τουλάχιστον τζειν το συγκεκριμένον εν ήταν μες το φραπέ μου…

Μπλιάχ! Μπλιάχ…. ώστε να πληρώσω τον καφέ επαλινδρόμησε η φατζή του μεσημερκού πίσω στο λάρυγγα μου 5 φορές!

Καλά σιορ;! Τόσος κόσμος επέρασε που τζεινη την καττινιέρισσα… Εν εβρέθηκε ένας να της πει ή να της κάμει σινιάλο να καθαρίσει τη ρήνα (μούττη) της; Εν να μου πεις “Εσύ γιατί δεν της είπες;” Εν να σου απαντήσω πίσω όμως: “Πε τζαι συ!”

Εν ηξέρω ολάν!  Εγώ θα ήθελα…ναι θα ήθελα να μου ελάλε κάποιος αν είχα τέθκιον εξτένσιον πάνω στη μούτη μου ή σε οποιαδήποτε άλλη επιφάνεια μου που εκτίθεται προς δημόσια θέα…

Αλλά τωρά που το σκέφτουμαι…να μου το έλεγε, όι ένας άγνωστος… κάποιος φίλος μου…τζαι προτιμότερον φίλη παρά φίλος…

Εγώ εν της είπα τίποτε …τζαι δικαιολογούμαι:

1) Αν την έφερνα σε δύσκολη θέση; (Ε, και …)

2) Αν την ώρα που της το έλεα έππεφτεν τελικά το κακκάτιν στον καφέ μου; (Θα ήταν μεγάλο το ρίσκο! Και θα έκαμνα αιώνες να ξαναπιώ φραπέ… συνέχεια θα αναπαριστούσα  νοερά, την όλη φάση μες το νου μου….. τζαι εν κρίμα…πάω το πολλά το φραπέ…εν που τους καλλύτερους μου φίλους…)

3) Αν ενευρίαζε …τζαι επροσβάλλετουν τζαι επίτηδες έριχνε μου το κακκάτιν μες το φραπέ; Αν δεν το έβλεπα θα το ένιωθα μετά εντ γιου νόου τη συνέχεια…θα εγίνουμουν πράσινη (όι μάνα μου…θεέ μου πιον… εν θα επήαινα στην ομόνοια…χελλόου πού κολλά τούτο) θα νεκατσιούσα αφάνταστα… ούτε στο  Fear φάκτορ εν βάλλουν κανένα να υποστεί κάτι τέθκιο … 

4) Ή αν το έκαμνε κατάφτης (τι σεξουαλική λέξη…κατ’ αύτης… ουχ ανατρίσσιασα) τζαι εθώρουν την τζαι ενευρίαζα…τζαι εσσιώνωνα της το φραπέ μες τα μούτρα τζαι άρχιζε να μου φωνάζει τζαι αν τα έπαιρνα στο κρανίο τζαι αλληθώριζα (διότι εν τζαι αρέσκει μου να μου φωνάζουν…προτιμώ να με δέρνουν … ξέρεις διώ εναλλακτικές σε περίπτωση που κάποιος θα θέλει μελλοντικά να θυμώσει μαζί μου)…τζαι έδερνε με πίσω τζαι επονούσα …τζαι ανάγκαζέ με να βρίσω…τζαι εν ο χάρος μου να βρίζω… σπάνια βρίζω ….τζαι όι βαρετά… τζαι έρκετουν τζαι κανένας φύλακας του πανεπιστημίου να μας χωρήσει….τζαι εγίνετουν σούσουρο….τζαι τουτούκκι…τζαι έφτανε στα αυτιά των καθηγητών μου …τζαι κάποιος που τζείνους ερώταν με τί έγινε… Ε!

Τί ήταν να του πω;

Εγίναμεν μαλλιά κουβάρια για ένα κακκάτιν; 

Ας μείνει μαύρο! (Σιερετούμεν!)

ΟΪ ΟΪ.. ΟΪ μάνα μου. Είπα ευχαριστώ, ενεγουλιάστηκα μερικές φορές τζαι ίσιωσα στη δουλειά μου. Η καττινιέρισσα ήταν τόσο χαρούμενη….στην άγνοια της μέσα…

Τί θέλω εγώ να χαλάσω την μέρα ενός πλάσματος ανέμελου!Αλί του τζείνου που θα κατέληγε στην παραγγελία του… τζαι για τζείνον η άγνοια θα εσήμαινε ευτυχία…

Τελικά η άγνοια δεν είναι και τόσο άσχημο πράμα!!!

Η ευκαιρία

Όταν ήμουν μιτσιά… επήαινα σε ένα κομμωτήριο κάπου στη Λευκωσία όπου εκεί εδούλευκε ο Κόκος. Ο Κόκος ήταν ο 40χρονος κύριος με σύνδρομο Ντάουν που εβοηθούσε την κομμώτρια με το καθάρισμα τζαι έβκαλεν το κάτιτις του. Ο Κόκος ήταν πολλά καλή ψυσσή, σαν ένα παιδάκι και ήταν και ερωτευμένος με την μεγαλύτερη αρφή μου…Όποτε τζείνη επήαινε στο κομμωτήριο… ο Κόκος έτζιζεν της είτε πάνω στο χέρι ή πανω στην πλάτη τζαι κάθε φορά ελάλεν “Ευκαιρία” …

Όταν  εξεκίνησα να πηαίνω τζαι γω στο ίδιο κομμωτήριο…ο Κόκος “ερωτεύτηκέ” με τζαι μένα αλλά σαν τζέντλεμαν που ήταν όταν μου ετραγουδούσε τραούδκια (α? που έξερα ότι εν για μένα που τα ετραγούδαν;… έτο έριχνε σαν ετραγούδαν με το ράδιο τζαι ένα τραγουδιστό “Κάλιους μου σ’ αγαπώ” ) ετραγούδαν τζαι ένα για την παλιά του αγάπη, την αρφή μου. Είχα τζαι γω τις “Ευκαιρία!” μου (όχι ευκαιρίες, αλλά το άψογο “Ευκαιρία!” που έλεεν ο Κόκος όταν μου έτζιζεν στο σσιέρι)… αλλά εγώ καθώς ήμουν 14 χρονών.. πάνω στην εφηβεία μου…εν μου άρεσκε να μου τζείζουν …όι μόνο ο Κόκος αλλά γενικά… ήμουν τον κόσμο μου…

Μια μέρα καθώς ο Κόκος επήε να πεί-κάμει ένα ειλικρινές- άμεσο “Ευκαιρία” (…να σου τζίσω)…εγύρισα τζαι εκοίταξά τον με ένα κκίλερ λουκ τζαι έκαμα τον να κλαίει… Αλλά δεν με “εκάρφωσε” (μαρτύρησε) στη κομμώτρια που δεν είδε την όλη φάση. Κι όταν η κομμώ (βαρκούμαι να γράψω ολόκληρη τη λέξη…εεε… ναι προτιμώ να κάμνω τεράστιες παρενθέσεις :Ρ ) τον ερώτησε τί είσσεν τζαι έκλαιεν…τζείνος είπε ότι εθύμωσε του, την προηγούμενη μέρα, κάποιος στο σχολείο…

Έχω το βάρος στη συνείδησή μου… να πάρει… που τότε. Ένας αγνός άνθρωπος με τρυφερά αισθήματα εβρέθηκε στο δρόμο μου τζαι εγώ έδειξα τον απαίσιο μου εαυτό :(… εν είχα ευκαιρία να του πω συγνώμη ποττέ!

Συγνώμη ρε Κόκο…μετά που 10 χρόνια συγνώμη! Τελικά άντρας σαν εσένα (με συναισθήματα αγνά τζαι ευθύτητα) εν υπάρχει! Οι πλείστοι είναι δειλοί, υποκριτές τζαι ππούλια!

ΕΥΚΑΙΡΙΑ! Ευκαιρία να απολογηθώ!