Ένα γιατρό…ή μάλλον νοσοκόμο!

Η γιαγιά μου είναι στη κλινική διότι χρειάστηκε να κάνει ορθοπλαστική γονάτου (είχε πολύ καιρό που πονούσε η καημένη…). Επρεπε να πάω να τη δω αν και αποφεύγω να πηγαίνω σε νοσοκομεία και κλινικές, για τον απλούστατο λόγο ότι λιποθυμώ…

Δεν ξέρω γιατί…Ίσως λόγω φαινομένου κλασσικής εξαρτημένης μάθησης (βλέπε Παυλόβ ή εισαγωγικό μάθημα ψυχολογίας… ή κάμε το Γκουκλ καλέ μου) ή ίσως επειδή έχω ειδική φοβία με τα νοσοκομεία…Άλλοι έχουν φοβία με βελόνες, αράχνες, αεροπλάνα…και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούυυυυυς….. (Σαββόπουλος, 1972).

Είπα θα πάω. Αγαπώ τη γιαγιά μου πολλά  και έπρεπε να δώσω το παρόν μου. Έτσι και έκανα. Η κλινική ήταν υπερμοντέρνα και δεν μύριζε φαρμακείο ή αντισηπτικά ή σαπίλλα ή πόνο ή φόβο …φυσικά και μπορείς να μυρίσεις το πόνο καθώς καιτον φόβο. Εν άκουσες να λένε π.χ “.. οι σκύλοι μυρίζονται τον φόβο…γι’αυτό μην τους δείξεις ότι φοβάσαι…” (ντααααα….από ξανθή).

Τα νοσοκομεία μου προκαλούν υπερδιέγερση των αισθητήριων οργάνων και ζαλίζομαι ρε φίλε. Όμως τούτη η κλινική που επήα δεν έμοιαζε καθόλου με τα τυπικά νοσοκομεία και κλινικές της Κύπρου. Ανέβηκα στον όροφο που είχαν τη γιαγιά μου και βρίσκω το σόι μου ούλλο μαζεμένο πόξω που το δωμάτιο που είχαν την γιαγιά μου. Μέσα ήταν οι νοσοκόμες και κάτι εκάμναν…ξέρω εγώ μέτρηση της πίεσης ουότ έβερ…

ΑΛΛΑ, αντί να βκούν νοσοκόμες από το δωμάτιο… βγαίνει μια νοσοκόμα και…βάλε για μπακράουντ την μουσική από το τραγούδι των hot chocolate “I believe in miracles
                                            Where you from
                                              You sexy thing
                                         I believe in miracles
                                        Since you came along
                                              You sexy thing”…..  hot chocalate

ρύθμησε την φαντασία σου σε σλόου μόσσιον…

…ένας χχχχχχχχχχχχχχχχοτ νοσοκόμος. Δκυό μέτρα ύψος… με κάτι πλάτες….μα κάτι πλάτες… είχε 5 χρόνια να πάθω τέθκιο παραλήρημα!  Πρέπει να έκατάλαβε ότι εμαλθάκωσα τζαι εκοίταζά τον επίμονα… τζαι νομίζω εν γι’αυτό που εμισοχαμογέλασε προς το μέρος μου…οκ οκ…προς το μέρος που ήμουν εγώ μαζί με καμιά 10ρια συγγενείς μου… Το μόνο του ελάττωμα εν ότι είναι καλαμαράς… και τούτο μπορεί να είναι και συν και πλην…όπως το πάρει κανένας! Με τα άσπρα του τζαι τις παντοφλούδες του τις άσπρες, τις τρυπητές, πλαστικές ήταν όπως τον….καλά χωρίς τις παντοφλούδες του ήταν σαν τον Άγγελο (ούτε κατά διάνοια να πάει ο νους σου στον Διονυσίου) …με τις παντόφλες ήταν μάλλον σαν στρουμφ χιχι!

Πάω κάθε μέρα να δω τη γιαγιά μου…Φυσικά εν για την γιαγιά μου που πάω… τί ενόμισες.. Είδα τζαι τον νοσοκόμο αλλό μια φορά… την άλλη φορά θα πάω τζαι κανένα πρωί αντί απόγευμα…φυσικά για να δω τη γαγιά μου …τί ενόμισες… Πέρκει μου εν η βάρδυα του… εν τζαι κόφτει με δηλα1δή…:Ρ

Αν δεν εν τζαμε  ούτε το πρωί…το πολύ- πολύ να πάω τζαι γω να κάμω καμιαν εγχειρισούδα σε τζείνη τη κλινική… 😉