Στην Πυρά, στην Πυρά (Αναμνήσεις από 80s και 90s)

Δεν έχει μόνο η Βίσση τα κόπυ ράιτς να χρησιμοποιεί τη φράση …”στην πυρά”.

Θα τις κάψωωωωωωω (όχι τα ρημάδια τα λεφτά μου…εν τζαι χω πολλά …τζαι επίκειται τζαι οικονομική κρίση)…τις φωτογραφίες  από το μεσαιωνικό μου παρελθόν. Δεν θα αφήσω ούτε για δείγμα.

Σήμερα  η μάνα μου εξέθαψε φωτογραφίες που απεικόνιζουν τον Μπον Τζόβι στην δεκαετία του 80 και 90. Μόνο που αντί για τον Μπον Τζόβι ήταν η Μπον Κάλιους…. ΘΕΕ ΜΟΥ!!! Ετρόμαξα!

images

  • Αν είσαι άνω των 20  σίουρα εν να έσσιεις τζαι εσύ φωτογραφίες που ήσουν μιτσής/τσιά…με κοντό μαλλί που πάνω, τζαι μακρύ που κάτω, ή φρυζαρισμένο μαλλί (ξανισμένο επανελειμμένα με την χτενιά), ή μαλλιά τύπου περμανάντ (όι κατ’ανάγκην του κομμωτηρίου αλλά εγίνουνταν κυμματιστά που τα βρουλιά της προηγούμενης μέρας), ή θα είσσες φράντζα ανασηκωμένη (όι ποτούτη την καθιστή που έχουν οι emo). Όσο πιο ανασηκωμένη-στητή τζαι πισσωμένη, που τους τόνους λάκας, ήταν η φράντζα σου …τόσο πιο φάσσιοναπλ  ήσουν τότε. Μετά στα μιτ νάηντις ήρταν στη μόδα τζαι τα μαλλιά- κουρτινούδες (αγορίστικο χτένισμα), τζαι ούλλοι οι μιτσιοί πλέον είχαν μαλλιά -κουρτινούες (χωρίστρα στη μέση, κάμποσο τζέλλιν τζαι τα μπροστινά πεπέ να εν χωρισμένα τα μισά αριστερά τζαι τα μισά δεξιά).

 

  •  Τα φρύθκια σου εν ήταν τζαι τόση ανάγκη να τα έφκαλες (ούτε η Μαντόνα εν τα έφκαλε τότες).madonna

 

 

 

 

 

  • Εφόρες φουστάνια με βάτες, κολάν κλαδωτά ή γυαλιστερά, υπερβολικά ψηλοκάβαλα παντελόνια, χοντρές κοτσίδες φτιαγμένες από ύφασμα, πουκαμίσες καρώ (γιούνισεξ). Την πουκαμίσα εν ήταν ανάγκη να την φορείς σαν νορμάλ άνθρωπος, αλλά συνήθως έδιννες την γυρώ που τη μέση σου, που τα μανίτζια. Γενικά την δεκαετία του νάηντις, είσσες μανία να δένεις ότι είσσε μανίτζια γυρώ που τη μέση σου.

poison_80sbighair1

  • Ας το πελάς… όταν ήμουν 12 χρονών τζαι έπρεπε να φκάλω ταυτότητα είχα το μαλλί μου στην πιο ρεζίλικη του φάση. Εν έμοιαζα καν με θηλυκό πλάσμα. Είχα τζαι ένα έξαλλο φρύδι…όλα τα λεφτά. Εν εθορκούμουν! Τζαι τζείνη η φωτογραφία εστοίχειωνε με ως πρόσφατα όσπου τζαι έφκαλα ευρωπαϊκή. Όποτε εχρειάζετουν να δείξω ταυτότητα, έδειχνα τους την πισινή της πλευρά τζαι εθόρουν αλλού…τάχα αχάπαρη. Το συγκρατημένο χαμόγελο εκείνου που εγύριζε μετά την ταυτότητα που την ίσια, έλεγε πολλά.

 

  •  Τότε…για να το παίξεις κούλ  εβάστας ουόκμαν, δηλαδή φορητό κασεττόφωνο και τα ακουστικά ήταν τεράστια …κάτι σαν τα αυτία του Μίκυ Μάους ή  τις ωτοασπίδες για το κρύο. Εν είσσε κινητά τότε ούτε είχαν ούλλοι στα σπίθκια τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
  • Τα πρώτα κινητά που εφκήκαν ήταν στο σάιζ παντόφλας τζαι είχαν αντένα όπως των τηλεοράσεων! Τωρά που ανάφερα τηλεόραση… Εν είχαμε συνδρομητικά κανάλια τότες, τζαι οι μιτσιοί ούλλοι αφού έρκουμασταν σπίτι που το σχολείο…εκάμναμε γλήορα τα μαθήματά  μας τζαι εκαθούμασταν μπροστά που την τηλεόραση…τζαι εθορούσαμε το σήμα του ΡΙΚ… είχαμε μια αγωνία…μα μια αγωνία….Μετά που κανένα 20λεπτο …η ώρα 5… εξεκινούσε η μουσικούα του ΡΙΚ (ταραρατα ταταν ταν ταν…δις)…τζαι εξτασιαζούμασταν που ήταν να εξεκινούσαν τα κινούμενα σχέδια (τα μίκυ μάους).΅

Ωωωωωω! Άλλοι τζαιροί τότε. Εφκαίναμεν τζαι λίον στην αυλή τζαι επαίζαμε με τα χώματα…Επαίζαμε με τους μιτσιούς της γειτονιάς! Εγινούμαστουν ένα με τη φύση. Κυριολεκτικά όμως. Τα χώματα που πας τα ρούχα μας, τα κατ’επανάληψη κτυπημένα γόνατα, τα μαύρα νυχούθκια μας που την ξιμαρισσιάν… εγινούμασταν λετσιό! Αλλά απολαμβάναμε τη ζωή μας. Δίχως έννοιες τζαι άγχος!

Ναι ρε!…εν θα της κάψω τελικά…μπορεί να ήταν μια κιτς εποχή …ήταν όμως η εποχή που έζησα τις πιο ανέμελες-ευτυχισμένες μου στιγμές !