Περιμένοντας… τον (Γ)κοντό!

Έπαιξε το τηλέφωνο…

-Αλόου;Έλα Κάτιουsh! (Ναι, εν συγγένισσα, εξού και η ίδια κατάληξη! Όπως τα ονόματα που τελιώνουν σε -ακη, είναι όλοι Κρητικοί;! Έτσι!)

-Πάμε θέατρο, ρωτά η Κάτιουsh.

Εκτός από σινεφίλ είμαι και θεατρόφιλη! Αρέσκει μου το θέατρο πολλά, αλλά στην Κύπρο εν πολλές οι θεατρικές παραστάσεις που έθελα να κόψω φλέβα, τζαι πολλά λίες τζείνες που με ενθουσιάσαν!

π.χ Σήμερα για πρώτη φορά έφυα στη μέση που μια θεατρική παράσταση. Εν εξανάκαμα τέθκον πράμα τζαι ούτε πρόκειται να κάμω ποττέ ξανά. Καθώς έφευκα…εσκέφτουμουν ότι εν ντροπή που τους ηθοποιούς, που τζείνον που το έγραψε τζαι έβαλε ένα κομμάτι του πάνω στο έργο…

καλά εξαρτάται φυσικά τζαι πιο κομμάτι του βάλλει  κάποιος πάνω στο έργο. Προτιμούμεν να εν που το λαιμό τζαι πάνω… :ρ

Όι ρε ήταν καλή προσπάθεια. Τζαι είσσε μέσα καλούτσικες ερμηνείες…από άτομα που εν είχαν τελιώσει καν δραματική σχολή… τζαι μπράβο τους… αλλά άκουα κάτι μέσα μου να λαλεί: ” Σήκου…σήκου φύε”. Εν εκατάλαβα ποιός εμίλαν! Ήταν άραγες σου η εσωτερική μου φωνή ή ο διπλανός μου που με άκουεν να κατσιαρίζω. Είπα… εν είμαι σίουρη!

Στο διάλειμμα αδράξαμε την ευκαιρία με την φίλη μου που τζαι τζείνη εβαρέθηκεν ταμάλα… τζαι κοπέ του βούρ! Στην πόρτα καθώς εβκαίναμε με κατεβασμένα τα κεφάλια έμπαινε ο τυπάς που έγραψε το έργο (πρώτη φορά έγραφε)…προηγουμένως του είχα πει, αφού τον γνώρισα, πως θα του έλεγα την γνώμη μου για το έργο. Όι πως θα τον ενδιέφερε τζαι πολλά η δική μου γνώμη, αλλά…τέσπα,  δεν έπρεπε να φύω τρέχοντας τουλάχιστον…ήντα μήνυμα εδίουν… αν το δκιεβάζεις το ποστ φίλε που έγραψες το έργο…εεεε… αμ σόρρυ μα έχω δει καλύτερο στόρυ (να το εισηγηθώ στην Κοκκίνου να κάμει τραγούδι τούτη την ατάκα…κάτι μου λέει ότι εν να γίνει χιτ-άκι…) αλλά μπράβο σου για την προσπάθεια…πάω σε πολλά σαν άτομο…είδα σε να παίζεις τζαι σε παράσταση στο πανεπιστήμιο, τζαι ήσουν πολλά καλός, αλήθκεια…γι’ αυτό νομίζω να μείνεις προς το παρόν στην υποκριτική τζαι άηστο για πιο ύστερα το συγγραφικόν ποτέθκειον.

Η αλήθκεια ένι ότι άρκετές φορές εσκέφτηκα να φύω που παράσταση αλλά ποττέ δεν το έκαμα, όσο χάλια τζαι αν μου εφάνηκε. Είσσεν όμως μια παράσταση που εμετάνιωσα που ΔΕΝ έφυα στη μέση…

Εξηγούμαι:

Τίτλος:

Περιμένοντας τον Γκοντό (En attendant Godot) είναι ο τίτλος του θεατρικού έργου (1948) του Σάμιουελ Μπέκετ, στο οποίο οι χαρακτήρες περιμένουν έναν άνθρωπο που δεν έρχεται ποτέ. Η απουσία αυτή του Γκοντό έχει αποτελέσει το θέμα για πάμπολλες ερμηνείες του έργου από την πρώτη του θεατρική παρουσίαση. Έχει υπότιτλο “τραγικωμωδία σε δυο πράξεις“. 

τζαι συνεχίζω τον τηλεφωνικό διάλογο με την Κάτιουsh:

… ένα λεπτό τζαι εν πιάνει σήμα…ποιόν κοντό να περιμένουμε; … Α… η παράσταση… Ε. Ναι. Να πάμε! Ήντα ώρα;

Χωρίς να το καταλάβω εβρέθηκα 2η σειρά να περιμένω με αγωνία να δω τονΓκοντό:

Πρώτο μισάωρο: Οι 2 ηθοποιοί να ξεκινούν ένα μονόλογο ο καθένας εναλλάξ.

-Πεινάω!, λέει ο ένας

-Πότε θα έρθει,πού είναι… να του απαντά ο άλλος (άσχετα).

Αμέσως μετά να ξεκινά ο ένας να πηαίνει πάνω κάτω επί 10λεπτά χωρίς να λέει τπτ.

Βουρά τον που πίσω ο άλλος να τον πιάσει (σε μια σκηνή 4 επί3).

Πιάνει τον τζαι αρχίζουν να κτυπιούνται….ΟΚ… χμμμ

-Δώσε μου ένα καρόττο, πετάσσεται ξανά, ο πεινασμένος.

Ο άλλος του δίνει ρεπανάκι… ΟΚ…

-Σαν μασουλά το ρεπανάκι, κάθετε χαμέ…περνούν 5 λεπτά μασουλίματος…τζαι ρωτά:

-Ποιον περιμένουμε;

-ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΓΚΟΝΤΟ!, απαντά του ο άλλος (από τις λίες φορές που επιτεύθηκε διάλογος)

Ξαφνηκά, ο ένας που τους δκυό προσπαθεί να φκάλει το παπούτσι του. Αγωνίζεται, μάσσιεται…σκοτώνεται…πέφτει κάτω… έρκεται ο άλλος να τον βοηθήσει…δρώνουν…μουγκρίζουν… Τελικά…μετά που 10 λεπτά, φκάλουν το παπούτσι…Τζαι αμέσως μετά προσπαθεί να το ξαναφορήσει…άλλα 10 λεπτά.

ΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ… ήρτε μου να βάλω τα κλάματα τζαι να φκάλω το δικό μου παπούτσι να τους το σείρω…έσπασα…εβαρέθηκα ως τζει που δεν επήαινεν άλλο!

Τούτο επαναλάβαν το 25 φορές… τζαι πάντα ένα που τους θκυό έλεε στο τέλος…ΠΕΡΙΜΕΝΟΥΜΕ ΤΟΝ ΓΚΟΝΤΟ!

Ποίος τα γέριμα εν ο Γκοντό; Θωρώ το διαφημιστικό της παράστασης τζαι ανάθεμά τα…Έλεε: Όλοι μας περιμένουμε ένα Γκοντό στη ζωή μας, είτε αυτός είναι ο Θεός ή το χρήμα ή τον ιδανικό άνθρωπο…τζαι κάμποσες τσιόφτες. Το θεατρικό δεν διαδραματίζεται σε συγκεκριμένο χρόνο ή τόπο. Οι ήρωες δεν καταφέρνουν να επικοινωνήσουν μεταξύ τους, έγραφε!

ΣΩΠΑ!

Αν δεν το έγραφε εν θα εκαταλαμβαίναμε! Έιχε 1 μιση ώρα που επασχίζαν οι ηθοποιοί να μιλήσουν μεταξύ τους σε ένα απροσδιόριστο χώρο, με απροσδιόριστες ταυτότητες, σε απροσδιόριστο χρόνο. Ού κιάολε! Τζαι ήταν ανάγκη να τους δώσω τες λίρες μου (τότε) τζαι το χρόνο μου για να δρώνουν πάνω στη σκήνή, να βουρούν γυρώ γυρω τζαι να περιμένουν κάτι που ούτε οι ίδιοι εν ηξέραν;

Πιο ενδιαφέρον θα ήταν να θωρείς το γείτονα μου με την σκεμπούδα του , την τρυπητή του τελαντωτή φανελούδα τζαι την αξύριστη μασχαλούδαν, να  κουρεύκει το γρασίδι. ΔΩΡΕΑΝ. Τζαι το μόνο που περιμένει τζείνος είναι να τελιώσει με τον κήπο τζαι να πάει να δει το ματς…με Γκοντό με τπτς!

Στο διάλειμμα του έργου τα 2 τρίτα των θεατών εφύαν. Εμείναμε μόνο εγώ, η αρφή μου τζαι η ξάδελφη τζαι ένας που ετζοιμάτουν πίσω μας τζαι δκύο ηλικιωμένοι μπροστά μας. Εν είδα ποττέ μου τέτοια διαρροή από θέατρο. Αλλά, αλήθεια δεν αδικώ κανένα τους.

Ήθελα να φύω τζαι γω. Μάλιστα έρκετουν μου να σηκωστώ να περάσω δια μέσου της σκηνής τζαι να τους πώ ήρτα, είμαι ο Γκοντό, εθέλετε με τπτ; Να σταματήσουν να περιμένουν…

ή να σηκωστώ να φωνάξω: ΚΑΝΕΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙΙ! 

Ο Γκοντό δεν εμφανίζεται ποτέ στο 3ωρο έργο!

Πραγματικά εγώ ακόμα ψάχνω το νόημα του έργου… Πόσο μεθυσμένος ήταν ο συγγραφέας, να δούμε τι εφούμαρε την ώρα που το έγραφε… αλλά εν τζαι φταίει τζείνος…φταίνε τζεινοι που το επήραν σοβαρά! Που το εκάμαν παράσταση…

Φταίμε τζαι εμείς που επήαμε να το δούμε!

Φταίει τζαι ο Γκοντό που εν ήρτε ποτέ!

Advertisements