Θα γίνω ποιητής!

Κάθησα και σκέφτηκα (Παπαρίζου,2007?)…τζαι εκαλοσκέφτηκα…

…αν θέλει ο Θεός τζαι τζείνοι που το παίζουν θεοί…θα αποφοιτήσω σε 2 μήνες. Μάστερ πάππαλα! Μακάρι…Αμήν τζαι πότε!

Αν τζαι θα έχω τη δυνατότητα να ανοίξω δικό μου γραφείο ως ψυχολόγος…είναι ολίγον δύσκολο, διότι χρειάζεται να ενοικιάσω ή να αγοράσω γραφείο (πες 300-400 ευράκια τον μήνα) τα απαραίτητα ψυχομετρικά εργαλεία (πες αλλό 3000 ευρά)…και μετά να τυπώσεις κάρτες διαφημιστικές (εν ξέρω πόσα εν να θέλω).

Ε.

Το λοιπόν έχουμε και λέμε… 300 τζαι χμμμμμ (μετρώ που μέσα μου) …συν (που μέσα μου πάλε τζαι μετρώ πάνω στα δάκτυλα) βάλε μέσα τζαι τα έπιπλα του γραφείου αλλό… (πιάνω υπολογιστική τωρά…διότι εμέγαλώσαν οι αριθμοί)…

Ήντα που λαλώ σιόρ! Να ξεκινήσω που τζείνα που διαθέτω για να κάμω δικό μου γραφείο: Τίποτε! Null! ZERO! Νάθι (nothing)…. Όι κάτσε… έχω χρέος την κάρτα μου καμια 400 ευρώ! Άρα πλήν το ζέρο!

Άρα η ευκαιρία (όπως λέει ο φίλος Κόκος) νούμερο 1 απορρίπτεται.

Εν τζαι η εναλλακτική νούμερο 2. Να με προσλάβουν στο δημόσιο… Χαχά…αστειάκια…

Εν οι συγγενείς μου ποFυ φταίσι που εν έσσιει τσάσς να μπω στο δημόσιο. Αν εξέραν καλά κανένα “σημαντικό” πρόσωπο, θα είχα μια πιθανή εναλλακτική για την εργοδότησή μου. Τάφ λάκ όμως!

Γι’ αυτό αποφάσισά το…θα γίνω ποιητής. Θα κάμω τα μαλλιά μου ράστα, θα συγκατοικώ με τες φτείρες που θα φωλιάζουν πάνω στη τζεφαλή μου, θα κρατώ ένα δευτέρι με κόλλες ανακυκλωμένες (τάχα θα είμαι και οικολόγος), θα ντύνουμαι μποέμικα τζαι θα φορώ το σκουφί του Μπόπ του Μάρλεϊ.

Εσχεδίασά το καλά. Θα συχνάζω ούλλη μέρα στα ‘Καλά Καθούμενα’, πίνοντας την τρίευρη λεμονάδα μου τζαι τες νύχτες θα με βρίσκεις στο Νιού Ντιβίζιον να πίνω μπύρες, που θα μου κερνούν οι γνωστοί θαμώνες. Ενδιάμεσα θα γράφω στιχάκια μες το δευτέρι…

Μετά θάνατο θα με αναγνωρίσουν …τζαι ούλοι οι μιτσιοί, οι ομονοιάτες, εν να με κάμουν κότσινη φανέλλα τζαι θα με φορούν στα γήπεδα! Πού εν να κολλά η φάτσα μου μες τους ομονοιάτες; Γιατί ο Τσε Γκεβάρα πού κολλά !!;;   

Α.

Πρίν να με πεθάνω…να πω λλία ακόμα για το βίο που θα διάγω σαν ποιητής (όι ποιήτρια εν μου αρέσκει)…

Θα μεινίσκω στην παλιά Λευκωσία σε ένα παλιό σπίτι χωρίς παράθυρα…ποτζείνα που κανονικά θα έπρεπε να αναπαλαιώσει η Κυβέρνηση αλλά παίζει πελλόν… θα ζω μέσα στον κίνδυνο να πέσσει η οροφή να με πλακώσει, αλλά δεν θα με νοιάζει διότι θα εμπνέουμαι ζώντας μες το άγχος, με την μοναξιά, το φόβο, τους ποντικούς, τις κατσαρίδες τζαι τις αλισαυρούες.

Νομίζω θα έχω τζαι ένα σσύλο που θα τον ονομάσω Έτκαρ Άλαν Πόε, αλλά θα τον φωνάζω κοπρίτη…Θέλω τον να εν μπασταρτόρατσα …τζαι αν εν δυνατόν να κουτσεύκει για να λαλούν ούλλοι…Μαααααανα μου ρεεεεε! Τζαι να παίρνω τζαι γω λίο κρέτιτ που θα είναι υπό την φροντίδα μου.

Οι διακοπές μου το πολύ- πολύ να εν ως μέχρι πιο κάτω …στην Πόλη Χρυσοχούς…μες τα τσιατίρκα…όπου τζαμέ θα ξεκινώ καινούριες ενότητες ποιημάτων…που θα τις ονομάσω …τα “θερινά” … τζαι εν να παίρνω τζαι τον Έτγκαρ τον κοπρίτη να πλατσουρίζει μες τη θάλασσα.

Ναι. Δατς ιτ. Θα γίνω ποιητής…διαφορετικά …εν να γίνω…καλουψιής…τζαι για τούτο έχω ένα σενάριο στο νου μου… αλλά αφήνω το για μια άλλη φορά!

Άτε γειά σας!

Advertisements