Αδράνεια!

Ποιός είπε ότι η αδράνεια δεν είναι δημιουργική;

Ότι είναι χάσιμο χρόνου;

Ότι αρμόζει σε οκνυρούς;

Αυτοί που δεν έχουν την ευχέρεια της!

Αυτοί που την ζηλεύουν!

Καλημέρα!

ΜΑ ΠΟΥ ΖΟΥΜΕ;

Σε τούτο το νησί εγεννήθηκα τζαι εμεγάλωσα. Αγαπώ τον τούτο τον τόπο. Έχω τις καλύτερες μου αναμνήσεις αλλά ….και τις χειρότερες.

Κάποια πράγματα  θωρούμε τα τζαι δεν τα αντέχουμε …απλά παίζουμε πελλόν τζαι προσπερνούμεν τα. Άλλωστε εν ο τόπος σου…Συμβαίνουν παντού τούτα τα πράγματα, λες. Άλλα πράγματα φκάλουν σε έξω που τα ρούχα σου και λες πως δεν είναι δυνατόν να γίνονται! Βγαίνουν από τα όρια της λογικής και θυμώνεις όσπου

… να σου περάσει.

Έσιει όμως τζαι κάποια πράματα που θωρώ να γίνουνται στον τόπο μου τζαι απογοητεύομαι ταμάλα! Εν θέλω πλέον να ζω εδώ!

Να σου πω μια ιστορία σχετική:

Πάω να λουστώ σε μια παραλία. Να χαλαρώσω, να περάσω όμορφα με αγαπημένα μου πρόσωπα. Οι παραλίες της Κύπρου εν ένας που τους κύριους λόγους που την αγαπώ. Καταλήγω τελικά σε ένα ουζερί σε ξενοδοχείο. Μόνο κάρτα είχα. Τα ξενοδοχεία συνήθως παίρνουν κάρτα. Συνήθως παίρνω μαζί μου μετρητά αλλά έτυχε βρε παιδί μου μια φορά να μην κρατώ ρευστό.

Παραγγέλουμε το χυμό μας και μας ρωτάει ο γκαρσόνης πως θα πληρώναμε και του είπα με κάρτα. Την ίδια ώρα που έλεγα με κάρτα άλλη στην παρέα είπε μετρητά. Είχα σκοπό μου να κεράσω εγώ γι’ αυτό ρώτησα αν δέχονται κάρτες. Δέχονταν.

Φτάνει η ώρα να πληρώσω και πάω στο ταμείο και  λέω:

Κ: Να πληρώσω; Θα πληρώσω με κάρτα.

Μια Κύπρια υπάλληλος (διότι όλοι οι ξένοι που εργάζονται εκεί είναι ευγενέστατοι) χωρίς να με κοιτάξει καν στα μάτια απότομα μου λέει:

-Έχετε πει ότι θα πληρώσετε με μετρητά και είναι ολόκληρη διαδικασία τώρα να πληρώσετε με κάρτα. Θα πρέπει να πάμε στον διευθυντή πάνω στο ξενοδοχείο, να βάλει υπογραφή, να το εγκρίνει να ακυρωθεί ο λογαριασμός αυτός πλα πλαπλα πλα…δεν έχετε 14 ευρώ;

Εγώ: Δυστυχώς…άρα ο μόνος τρόπος είναι να πληρώσω με κάρτα. Δεν με πειράζει να περιμένω…αν αυτό είναι που σκέφτεστε.

Στριμμένο άντερο υπάλληλος:

-Τάδεεεεε ανάλαβε το εσύ.

Λέω οκ δεν είδα την ξινισμένη μούρη. Αποκλείεται να κάμνει υπόθεση τωρά μπροστά μου. Είμαι πελάτισσα. Αποκλείεται. Δεν είδα καλά.

Κάθομαι στην θέση μου καμιά 20ρια μέτρα μακρυά από το ταμείο.

Δεν επίστευκα στα αυτία μου. Εφώναζε δυνατά το κωλάντερο: 

-Μια…Όχι εν Κυπραία….τωρά εν ολόκληρη διαδικασία…εν δυνατόν να μεν κρατά 14 ευρώ…;

Αντά τζαι ακούω την έτσι αδιάκριτα  να φωνάζει τζαι να κάμνει σκηνή,( επειδή λαλεί και ένας παρέας: βαρκούνται να δουλέψουν μερικοί)…εγύρισε μου. Ρε εν δυνατόν;Υπάρχουν στα αλήθεια τούτοι οι χώρκατοι; Βάλουν τους να εξυπηρετούν πελάτες; Τζαι μετά θέλουμε τουρισμό; ΣΚΑΤΑ. Καλά να πάθουμε!  

ΟΚ. Εγώ πάντως πρώτη φορά ακούω να υπάρχει η δυνατότητα να πληρώσεις με κάρτα αλλά να μην σε αφήνουν όταν πεις τη λέξη μετρητά. ΠΟΥ ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΙΠΑ.

Έστω…όταν πεις μετρητά σε αυτό το ξενοδοχείο, ο σερβιτόρος λέει “πτου κλειδωνιά”… τζαι βάλλει σε να ορκιστείς με το δεξί χέρι στη Βίβλο, ότι λές την αλήθεια και μόνο την αλήθεια so help you God!

ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ δαμέσα δα.

Τέσπα. Ας είναι τέτοια η πολιτική του ξενοδοχείου. Τώρα ξέρουμε! Έχουμε δώσει συνολικά χιλιάδες ευρώ τα τελευταία 7 χρόνια σε τούτο το ξενοδοχείο. Η οικογένειά μου το επιλέγει κάθε χρόνο για τις καλοκαιρινές διακοπές και οι γονείς μου μένουν σε αυτό όταν γιορτάζουν την επέτειό τους. Μάλιστα φέρνουμε και συγγενείς από την Αγγλία και μένουν όλοι σε αυτό. Όταν μένουμε στο ξενοδοχείο πάντα παίρνουμε όλα τα γεύματα στο ξενοδοχείο…ενώ άλλοι τουρίστες δίνουν τα λεφτά τους σε ταβέρνες έξω. Μέχρι τώρα είμαστε πολύ ευχαριστημένοι αλλά … ΤΙ ΗΤΑΝ ΤΟΥΤΟ;

Ήμουν πολλά ευγενική μαζί τους… δεν μου αρέσκει να χαλιέμαι με κανένα…κάμνω τζαι πολλήν υπομονή! Αλλά τί καταλάβω με τούτο; Κρατώ την αξιοπρέπεια μου αλλά με χέζουν ανυπόθετοι.

Στο τέλος στέλνουν μια μιτσιά που από τρόπους κάθε άλλο τζαι ρίχνει την ατάκα: Οκ. Τα ποτά σας εν που το μπαρμαν διότι εν μπορούμε να πάμε πάνω στο μάνατζερ…εν πολλά δύσκολη διαδικασία…

Εμείς: Κοίταξε ο χειρισμός σας δεν είναι καθόλου επαγγελματικός…βάζετε τους πελάτες σας σε δύσκολη θέση…τους προσβάλλετε! Είμαστε πελάτες σας εδώ και 7 χρόνια.  

Μιτσί κλοσμένον άντερον: Εν σας θυμούμαι που πέρσυ! (ΝΤΟΙΝΓΚ…δαμέ γελάς ή κλαίεις…)…αλλά εν φταίω εγώ (τρόποι καλής συμπεριφοράς…δεν ρίχνεις ποτέ το φταίξιμο αλλού…ούτε λες κάτι τέτοιο σε πελάτη…απολογείσαι εκ μέρους όλων τζαι σκάζεις)…τέλοσπάντων έχω πολλή δουλειά πρέπει να φύω (να σου το κόφκει απότομα γ%ιαν να πάει τι;;;;;;; Να δουλέψει λαλεί… εμείς δεν είμαστε μέρος της δουλειάς της. Είμαστε 2 ψείρες…ζητιάνοι ….που μας ελυπηθήκαν τζαι εκάμαν μας δώρο τα ποτά μας…)

Να δουλέψει! ΧΑ! Να πάει μερικά μέτρα πιο πάνω στον μανατζερ δεν επήεν η φτανή, να βάλει μια υπογραφή….τζαι θα πάει ΝΑ ΔΟΥΛΕΨΕΙ!
%0
Κύπρος κυρίες και κύριοι! Η νήσος της ΑΜΠΑΛΑΤΟΣΥΝΗΣ!!!

Υ.Γ.: Το ξενοδοχείο είναι 5άστερο! Μάλιστα κύριε μου!

Συγκρούσεις

Γεια σας φίλοι μου (έτσι shαιρετά τζαι ο Μπάρνυ-ο μωβ δεινόσαυρος). Πιο κάτω θα παραθέσω ένα υποθετικό διάλογο βασισμένο σε πραγματικά τηλεφωνικά γεγονότα… Άλλαξα όμως λίον το σενάριο για να μεν παρεξηγηθεί η φιλενάδα που εζήτησε την συμβουλή μου:

-Έχεις ψυχολογικά προβλήματα, είπε της που το τηλέφωνο ο άντρας της.

-Γιατί μου μιλάς έτσι, ερώτησεν τον με παράπονο τζείνη.

-Γιατί…εν πράματα τούτα που μου λαλείς; Ρωτάς με αν σε αγαπώ τζαι αν μου αρέσκει η φίλη σου;

-Μα αφού ήμουν μπροστά όταν της έτζιζες με το πόδι σου … Εσύ το βρίσκεις σωστό;

-Εν πάεις καλά! Ήταν αστείο που της έκαμνα. Έτσι είμαι εγώ. Πάντα ήμουν έτσι… δεν αλλάζω.

-Μετά άφησες την να σου πιάσει το αυτί σου για να δει αν είχε πράγματι κουβάρι όπως μας έλεγες…Σου το έτριβε το ευλοημένο για αρκετή ώρα! Δεν μου άρεσε αυτή η σκηνή…είμαι παράλογη;

-Ναι είσαι! Κοίτα καλύτερα να δεις τι θα γίνει μαζί μας… πάρε μια απόφαση για το τί μέλλον θέλεις να έχουμε μαζί τζαι σύνελθε.

Ακούω σχόλια… Εν ολοφάνερο πως κάτι λείπει σε τούτο το διάλογο! Τί όμως; Σίγουρα πιστεύω ο χειρισμός είναι λανθασμένος εκ μέρους και των δύο. Το υπόβαθρο αυτού του ζευγαριού σε εσάς είναι άγνωστο. Είναι όμως σημαντικό για να μπορείτε να εκφέρετε την άποψή σας. Αλλά βαρκούμαι να σας το παραθέσω. Εν μεγάλο.

Τί πάει λάθος;

Τζείνη νιώθει να εν λόγια που ξεστομίζει ένας άγνωστος πια. Τον βρίσκει σκληρό και την έχει απογοητεύσει πολύ. Είπε μου ότι έχει καιρό τώρα που είναι απότομος…Αγαπά τον αλλά εξενέρωσε πολλά μαζί του. Έχει πολύ καιρό που νοιώθει ότι δυσκολεύεται να επικοινωνήσει με τζείνον. Ψάχνει τρόπους για να φύγει από την Κύπρο. Ξέρει πως η φυγή δεν είναι λύση αλλά βιώνει άγχος, κατάθλιψη τζαι ματαίωση πολλά έντονα!

Επίστευε πως με το να είναι ειλικρινής και  να εκφραστεί ελεύθερα λέγοντας του πως, δεν της αρέσουν χειρονομίες που θα μπορούσαν να εκληφθούν ως φλερτ προς μια άλλη γυναίκα, θα την καταλάβαινε. Δεν την πειράζει τόσο αυτό που κάνει όσο ο τρόπος που χειρίζεται την συζήτηση μετά. Της λέει να του μιλά ελεύθερα …διότι παλιά τα κρατούσε όλα μέσα της…και τώρα δεν θέλει να συζητά μαζί της σχεδόν για ό,τι την απασχολεί. 

Τζείνος νιώθει ότι εν παράλογη τζαι ότι η γυναίκα του θέλει να τον αλλάξει. Εκλαμβάνει το ως πίεση. Εν εμίλησα πολλά μαζί του. Σίγουρα για να είμαστε αντικειμενικοί πρέπει να έχουμε και την άλλη οπτική πλευρά. Δεν την έχουμε όμως.

Άρα δεν θα σχολιάσω περαιτέρω.

Ένα  μόνο θα πω: Αν συνεχιστεί η ίδια κατάσταση μαζί τους χωρίς βοήθεια, χωρίς να θέλουν τζαι οι δκυό να σώσουν τον γάμο τους …καλώς ή κακώς θωρώ ακόμα ένα χωρισμό!

Ουφ!

😦

Ήταν ανάγκη;

Ήταν ανάγκη να μεγαλώνω; Το ίδιο φαίνεται νιώθει κι ο Αλκίνοος! Ένα από τα τραγούδια που με εκφράζουν τις τελευταίες μέρες που ακούω τα μωρά στο σχολείο να με φωνάζουν κυρία….είναι αυτό του Αλκίνοου Ιωαννίδη με τίτλο: “Ήταν ανάγκη”! 

Εγώ; Κυρία;

Στα 20 μου άκουσα ένα μωρο που είπε στο παπά του: “Παπά κάθονται οι θείες στην τραμπάλα κι εν με αφήνουν να παίξω” …Τζιαμέ εκόλλησες εσύ; Ότι έκαμνα τραμπάλα στα 20 ή ότι εν άφηνα να κάτσει ένα μωρό στη τραμπάλα; Ας επήεννεν στες σούσες ολάν…ούλο το πάρκο ήταν όφκαιρο… ή ας επερίμενε τη σειρά του…χιχιχιχι :ρ… Μπάη δε ουέη, το ότι με αποκάλεσε θεία, ένα άγνωστο μωρό, ενώ ήμουν νινί κι εγώ δεν σε πείραξε; Επείραξε με εμένα…τζαι επείτηδες εν εξεκολλούσα που την τραμπάλα! Να με πει εμένα θεία! ΤΣ!

Άτε πες! Ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός!

ΝΟΤ!

Μετά είχα παραπάνω μωρά να με φωνάζουν κυρία! ΕΓΩ? ΚΥΡΙΑ; Καλά καλά, κυρία είμαι… αλλά μικρή κυρία… όπως το μυθιστόρημα 🙂

Πάω να πιω να ξεχάσω!

Εσείς ακούστε αυτό: