Ήταν ανάγκη;

Ήταν ανάγκη να μεγαλώνω; Το ίδιο φαίνεται νιώθει κι ο Αλκίνοος! Ένα από τα τραγούδια που με εκφράζουν τις τελευταίες μέρες που ακούω τα μωρά στο σχολείο να με φωνάζουν κυρία….είναι αυτό του Αλκίνοου Ιωαννίδη με τίτλο: “Ήταν ανάγκη”! 

Εγώ; Κυρία;

Στα 20 μου άκουσα ένα μωρο που είπε στο παπά του: “Παπά κάθονται οι θείες στην τραμπάλα κι εν με αφήνουν να παίξω” …Τζιαμέ εκόλλησες εσύ; Ότι έκαμνα τραμπάλα στα 20 ή ότι εν άφηνα να κάτσει ένα μωρό στη τραμπάλα; Ας επήεννεν στες σούσες ολάν…ούλο το πάρκο ήταν όφκαιρο… ή ας επερίμενε τη σειρά του…χιχιχιχι :ρ… Μπάη δε ουέη, το ότι με αποκάλεσε θεία, ένα άγνωστο μωρό, ενώ ήμουν νινί κι εγώ δεν σε πείραξε; Επείραξε με εμένα…τζαι επείτηδες εν εξεκολλούσα που την τραμπάλα! Να με πει εμένα θεία! ΤΣ!

Άτε πες! Ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός!

ΝΟΤ!

Μετά είχα παραπάνω μωρά να με φωνάζουν κυρία! ΕΓΩ? ΚΥΡΙΑ; Καλά καλά, κυρία είμαι… αλλά μικρή κυρία… όπως το μυθιστόρημα 🙂

Πάω να πιω να ξεχάσω!

Εσείς ακούστε αυτό:

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s