So what happens now?

I don’t expect my love affairs to last for long
Never fool myself that my dreams will come true
Being used to trouble I anticipate it
But all the same I hate it wouldn’t you?

So what happens now?
(Another suitcase in another hall)
So what happens now?
(Take your picture off another wall)
Where am I going to?
(You’ll get by you always have before)
Where am I going to?

Ω, πόσο μου έλειψες και πόσο σε παραμέλησα γκρούπ-η-θέραπυ! Τούτο το μήνα έλειπα στας Ιαπωνίας. Ήταν ένα καταπληκτικό ταξίδι. Συνειδητοποίησα πόσο ασήμαντη είμαι. Πόσο οκνυρή και τσαπατσούλα μέσα σε ένα μεγάλο όχλο από τελειομανείς εργατικούς, τυπικούς ανθρώπους, οι οποίοι δεν χασομερούν πίνοντας φραπέ στα κκκαφέ ούτε κλαίνε την μοίρα τους για το τι τους επιφυλάσσει το μέλλον. Δεν έχουν χρόνο για τέτοια. Ο ανταγωνισμός είναι τόσο μεγάλος που δεν σταματούν να κοιτάξουν πίσω, δεν σταματούν γενικά. Προχωρούν με γοργούς ρυθμούς μπροστά. Γι’αυτό και η ραγδαία ανάπτυξή τους στο τεχνολογικό τομέα. Γι αυτό η Τοτο τουαλέττα με χαιρέτισε μόλις άνοιξα την πόρτα . Ναι. Άνοιξε αυτόματα το κάθισμα της τουαλέττας . Το συγκεκριμένο κάθισμα το ρυθμίζεις στη θερμοκρασία που θέλεις. Ενσωματωμένα πάνω στο κάθισμα επίσης, ήταν τα κουμπάκια που έγραφαν “ντους” και  “μπιτές” και κάτι άλλα κουμπάκια που με έκαναν να εκφράσω  δέος απέναντι στο εξελιγμένο αυτό είδος . Τέτοιο δέος που δεν μπορούσα …ρε παιδί μου… να…  Αμ δε, ο κάλαθος αχρήστων που άνοιγε με αισθητήρα, και ο καθρέφτης με αυτόματα συστήματα καθαρισμού από υδρατμούς…Τίποτε άλλο δεν λέω.  

Μόνο η πιο πάνω περιγραφή του ξεχωριστού  δωματίου όπου σε καλεί η φύση αρκεί για να καταλάβετε πόσο πίσω είμαστε. Πόσο παλαβοί είμαστε όταν θεωρούμε τη ράτσα μας έξυπνη και καμιά φορά  νοιώθουμε και ανώτεροι από άλλους. Να κρύψουμε φίλοι μου.

Ήρτα πίσω όμως τωρά. Τώρα τί; Έχει 4 μήνες που παλεύω με σοβαρής μορφής κατάθλιψη. Πίστευα ότι το ταξίδι θα με βοηθούσε πολύ να ξεπεραστεί αυτό το αίσθημα που με ταλανίζει τόσο καιρό. Βοηθήθηκα όσο ήμουν εκεί. Τώρα τί; Πόσο πιο  εύκολο είναι να δίνεις συμβουλές και να προσπαθείς να βοηθήσεις άλλους να το ξεπεράσουν! Όταν σε χτυπήσει εσένα… οι θεωρίες πάσι περίπατον! Όχι γιατί δεν κάνουν δουλειά αν τις εφαρμόσεις. Διότι όταν έχεις κατάθλιψη θέλεις να τιμωρήσεις τον εαυτό σου. Νιώθεις ανάξια και ανεπαρκής και μαζεύεις αποδεικτικά στοιχεία της ζωής σου που να το επιβεβαιώνουν. Κατά βάθος δεν θέλεις να το παλέψεις διότι έχεις αυτοκαταστροφικές σκέψεις που πιστεύεις ότι σου ταιριάζουν.

Για μένα ο Αύγουστος είναι ο τελευταίος μήνας του χρόνου και όχι ο Δεκέμβρης όπως πιστεύουν οι πλείστοι. Ο Σεπτέμβρης είναι ο μήνας αλλαγών, ξεκινά το νέο ακαδημαϊκό έτος, ξεκινάς καινούρια χόμπυς, καινούριες δουλειές, είναι μια καινούρια εποχή του χρόνου κ.ο.κ Έτσι κι εγώ πρέπει να πάρω αποφάσεις για τη ζωή μου… Δεν ήμουν ποτέ καλή στο να αποφασίζω πάνω σε θέματα ζωής, δουλειάς, προσωπικά… Τα περισσότερα εξάλλου δεν περνάνε από δικό μου έλεγχο.

Να μείνω ή να φύγω από Κύπρο;

Να συνεχίσω σπουδές ή να βρω μια σταθερή δουλειά;

Να αγοράσω ή όχι διαμέρισμα;

Να κρατήσω ή όχι επαφή με κάποια άτομα που αγαπώ μεν αλλά με πληγώνουν;

Κι αν φύγω …η πόλη θα με ακολουθεί; Ε, Καβάφη;

Κι αν βρω δουλεία θα με γεμίζει; Πολύ πιθανόν όχι…αλλά χρειάζεται!

Θα βρω κάποιον να με αγαπήσει πραγματικά με τα επακόλουθα της αγάπης; Θα με βάλει στις προτεραιότητές του; Θα με αποδεχτεί όπως είμαι;  Ή να πάρω σκύλο που είναι πιο σίγουρη επιλογή;

Θα καταφέρω να νικήσω την κατάθλιψη ή θα βγω ηττημένη;

So what happens now? Πες μου Mαντόνα…I’ll get by like I always had before?

WHERE AM I GOING TO???