The girl with the dragon tattoo!

Η πιο καθηλωτική ταινία που έχω δει εδώ και χρόνια. Εκεί που νόμιζα πως τα είχα δει όλα… πως έπαψαν πλέον οι κινηματογράφοι να παίζουν ταινίες που να αξίζουν 5 αστέρια… Ξάφνου απόψε είδα αυτήν: Το κορίτσι με το δράκο-ταττού (ή δερματοστιξία αν είστε σπαστικός φιλόλογος). 

Στις περισσότερες κριτικές μου για ταινίες υπάρχει ένα αλλά…σε αυτή όσο κι αν προσπάθησα δεν βρήκα ούτε ένα “μπατ” (‘πισινούς- μπατς’ έχει :Ρ… αλλά “buts” -αμφιβολίας… δεν εντοπίζω).

Μου έχουν πει ότι η ταινία είναι τριλογία. Ελπίζω να κρατήσουν και τα άλλα δύο μέρη της σειράς εξίσου θαυμάσια.

Οι χαρακτήρες μοναδικοί. Στην αρχή νόμιζα -ούσα προκατελειμμένη όπως πάντα-πως κάτι σαν έργο από Άγκαθα Κρίστη με παραλλαγές θα ήταν. Πόσο λάθος είχα! Είχε πολύ καιρό να ξυπνήσουν όλες οι αισθήσεις μου και να θέλω να συμμετέχω στη δράση της ταινίας χάνοντας για λίγο την πραγματικότητα.

Αν και στην αρχή πίστευα ότι η Σουηδική γλώσσα μπορούσε να με κουράσει…έφυγα μετά από 2 μιση ώρες απ’ το Σινεμά σαν να μιλούσαν οι ηθοποιοί την δική μου γλώσσα…στα Κυπριακά δηλαδή :Ρ… Τόσο με είχε αγγίξει η ταινία!

Θα βρείτε πολύ ενδιαφέρουσα την βιογραφία του Larsson, του συγγραφέα της τριλογίας:

Σύμφωνα με την ουικιπέδια αναφέρονται τα εξής:

“The Girl with the Dragon Tattoo (original title in Swedish: Män som hatar kvinnor – “Men Who Hate Women”) is an award-winning crime novel by Swedish author and journalist Stieg Larsson, the first in his Millennium Trilogy.

At his death in November 2004, Larsson left three unpublished novels that made up the trilogy. It became a posthumous best-seller in several European countries as well as in the United States. Larsson, who was disgusted by sexual violence, witnessed the gang rape of a young girl when he was 15. He never forgave himself for failing to help the girl, whose name was Lisbeth – like the young heroine of his books, herself a rape victim, which inspired the theme of sexual violence against women in his books.”

Φοβερό ε; Οι μηχανισμοί άμυνας στους οποίους αναφέρθηκε η Άννα Φρόϋντ… λειτούργησαν με αξιοθαύμαστο τρόπο στον Λάρσον. Και μετέτρεψε ένα τραυματικό γι’ αυτόν γεγονός σε τέχνη. Αρχικά την λογοτεχνία και μετά μετατράπηκε σε 7η τέχνη (κινηματογράφο).

Και λίγη ψυχολογία έτσι αφού το μπλόγκ αυτό έχει και σχετικό θέμα: Οι μηχανισμοί άμυνας μας βοηθούν να επιβιώνουμε και να ξεπερνούμε ή να μπορούμε να ζούμε με τραυματικά γεγονότα ή ενοχικά συμβάντα που προκαλέσαμε εμείς ή είμασταν αυτόπτες μάρτυρες. Σύμφωνα με ψυχαναλυτές, χωρίς τέτοιους μηχανισμούς άμυνας που μας βοηθούν να απωθούμε στο ασυνείδητο άσχημες εμπειρίες ή να τις μετατρέπουμε σε κάτι παραγωγικό και καλλιτεχνικό,  θα καταρρέαμε. Θα επεξεργαζόμασταν συνεχώς τα αρνητικά συμβάντα  σε συνειδητό επίπεδο και θα βασανιζόματαν από ενοχές από θλίψη από πόνο κτλ.

Η εγκυκλοπαίδια συνεχίζει:

“This novel supplies a genealogical table to understand the relationships of the five generation-old Vanger family who, in the novel, are under investigation. Robert Dessaix of the Sydney Morning Herald writes:

An epic tale of serial murder and corporate trickery spanning several continents, the novel takes place in complicated international financial fraud and the buried evil past of a wealthy Swedish industrial family. Through its main character, it also references classic forebears of the crime thriller genre while its style mixes aspects of the sub-genres. There are references to Astrid Lindgren, Enid Blyton, Agatha Christie and Dorothy L. Sayers, as well as Sue Grafton, J.R.R. Tolkien, Val McDermid, Elizabeth George, Sara Paretsky, and several other key authors of detective novels. A journalist and magazine editor in Stockholm until his death, Larsson reveals a knowledge and enjoyment of both English and American crime fiction. He declared that he wrote his opus for his own pleasure in the evenings after work…”

Ουάου…έκανα παρόμιες αναφορές και σκέψεις και γω πριν ανακαλύψω αυτά που γράφει η πιο πάνω ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδια!

Όποτε έχετε καιρό να δείτε την ταινία…την συστήνω ανεπιφύλακτα!

Advertisements

Πάρε με και μένα το “ΨΑΡΑΚΙ” μαζί σου….ΑΛΗΤΗ!!!!!!!! ;)

Αθάνατο τραγούδι…το θυμάμαι από νινι… να το τραγουδώ …τον καιρό της κασσέτας….τον καιρό που δεν είχαμε ιντερνέτ!

Μια φορά κι ένα καιρό σ’ αυτή την πόλη
Ζούσαν άνθρωποι με μάτια καθαρά
Ώσπου κάποια μαγεμένη νύχτα γίναν όλοι
Με γεμάτο πορτοφόλι και γυαλιά
Από τότε ζω κι εγώ στην αγωνία
Και κοιμάμαι με τα μάτια μου ανοιχτά
Κι ονειρεύομαι τις νύχτες τον αλήτη στη γωνία
Που δεν έχει ούτε σπίτι ούτε λεφτά

Κι αν γυρνάει μονάχος του τα βράδια
Μες της πόλης τα στενά
Όλη του η ζωή μια τσέπη άδεια
Και μια ελεύθερη καρδιά

Πάρε με μαζί σου αλήτη
Τίποτα να μη μου λείπει
Να ‘χω σπίτι την καρδιά μου
Κι όλου του κόσμου τα παλάτια στα όνειρά μου
Πάρε με μαζί σου αλήτη
Τίποτα να μη μου λείπει
Κάτω απ’ τα άστρα να κοιμάμαι
Για μια φορά ελεύθερη κι αλήτης να ‘μαι

Λίγο πριν το παραμύθι να τελειώσει
Πριν ξυπνήσω το πρωί για τη δουλειά
Ο καλός μου Πρίγκιπας Αλήτης θα με σώσει
Απ ‘της άχαρης ζωής μου τη σειρά

Και ύστερα θα αρχίσει άλλη μια μέρα
Κι όλα θα ‘ναι όπως παλιά
Μα κάτι θα ‘χει αλλάξει στον αέρα
Θα ζω για μένα τώρα πια

Γιατί αυτό; Το θυμάσαι;;;;;; :)))))))

“ΤΟ ΨΑΡΑΚΙ”

Σαν το ψαράκι πάνω κάτω

μέσα στη γυάλα μου γυρνώ

ξαπλώνω ανάσκελα στον πάτο

και κοιτάζω τον αφρό

πως μένουν όλα ίδια κι όμοια

κάθε μέρα που περνά

ας γίνει κάτι να ταράξει

της ζωής μου τα νερά

έτσι ευχόμουνα την ώρα

που μπήκες στη ζωή μου εσύ

γάτος με πέταλλα και φόρα

μια ζωντανή καταστροφή

είσαι το μάτι του κυκλώνα

και φταις που φτάσαμε ως εδώ

στο λέω,μα τον Ποσειδώνα

δε θέλω να σε ξαναδώ

Σαν το ψαράκι πάνω κάτω

μέσα στη γυάλα μου γυρνώ

πίνω μια θάλασσα άσπρο πάτο

κλαίω έναν ωκεανό

πως ‘εγινε να σ’αγαπήσω

να ναυαγήσω στ’ανοιχτά

ας γίνει κάτι να γυρίσω

στα ρηχά μου τα νερά

αν βγω απ’ αυτή την τρικυμμία

σώα και δίχως αμιχή

δεν ξανακάνω πια καμμία

παρακινδυνευμένη ευχή

θα’θελα να’μουνα γοργόνα

μα ένα ψαράκι είμαι μικρό

και ορκίζομαι στον Ποσειδώνα

δεν θα ξαναερωτευτω .

Προπαγάνδα Προξενιού 2

ΟΚ. Σου έχω ένα παιχνίδι υπόδυσης ρόλων (role playing).Θα μπεις στη θέση του ατόμου με προσανατολισμένη τη σκέψη του στο σημείο Ψ της θεραπευτικής πιξίδας. Ποπόοοο τι ποιητής άρχισα  να γίνουμαι…(Βλέπε σχετικό ποστ). Δηλαδή θα υποδυθείς τον ψυχολόγο.

Όταν η μάνα σου παρακολουθεί  2 φορές την μέρα…(και “τυχαία” είσαι και εσύ στο σαλόνι)…το “fiddler on the roof” και δυναμώνει την ένταση της τηλεόρασης στο σημείο που οι κορασιές τραγουδούν στην προξενήτρα να τους βρεί ταίρι… Τι υποουδικά μυνήματα προσπαθεί να (μου) πλασάρει;

Squash me baby one more time!

Yeah yeah ye…aou aou aou….!!!

Επιάστηκα και αύριο θα πονώ! Αλλά χαλάλιν!ΕΝ ΤΕΛΕΙΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟ! ΕΙΜΑΙ ΕΡΩΤΕΥΜΕΝΗ!

Λες τόσο καιρό να ήμουν καταπιεσμένος αθλητικός τύπος ανθρώπου που χαραμιζόταν σε περιτυλίγματα σοκολάτας και σε μεζεδο-πιατάκια;

Ουί ουί μον αμί…το χω το άθλημα! Όση ώρα έπαιζα τίποτα άλλο δεν με προβλημάτιζε παρά το να έχω τα μάτια στο μπαλάκι του σκουόσσσσς! Θεραπιούτικ ιντίντ!

Και επειδή τώρα έχω ενέργεια και δεν ξέρω που να την διοχετεύσω…θα παραθέσω το βέρσιον του τραγουδιού που έβαλα και πηδώ ίσια-πάνω…αυτό με την λογοκρισία. Δηλαδή το  ‘Forget You’…Μπορείτε να υποθέσετε ποιός είναι ο αυθεντικός τίτλος με F. U ως τα αρχικά των λέξεων ε; Μπράβο παιδιά μου  FROZE YOU, FREE YOU, FRIEND YOU, FORCE YOU, FEAR YOU….το… you ήβρετέ το! Το μυαλό σας εν απονήρευτο!

An education…

Πόσο αφελής η ταινιούλα.

Ενώ ξεκίνησε με την προοπτική για μια αυθεντική ρομαντική ιστορία εποχής του 60…δεν με κέρδισε εντελώς.

Παρόλα αυτά, θα σας πρότρεπα να δείτε την ταινία γιατί είναι χαριτωμένη και ευκολο-θέατη. Κυλάει γρήγορα και μπαίνει αμέσως στο ζουμί. Ξεφεύγει λίγο από τα όσα έχουμε ήδη δει από ταινίες που διαδραματίζονται εκείνη τη δεκαετία.

Στην ταινία, μου άρεσε ιδιαίτερα  η ρεαλιστικότητα με την οποία παρουσιάζει ένα μάθημα/πάθημα ζωής. Και η ρεαλιστικότιτα της βασίζεται στο ότι παρουσιάζει τον “απατεώνα” της υπόθεσης ως ένα άνθρωπο με πάθη αλλά που ταυτόχρονα είναι ερωτεύσιμος και έχει τις μαγικές στιγμές του, αθεράπευτα ρομαντικός και δεσμεύεται στο να κερδίσει το άπειρο 16χρονο …το οποίο όμως είναι ώριμο αρκετά για την ηλικία της και αρκετά προσγειωμένο…Δεν ήταν  κλισέ (γαλλιστί)τύπου: Επιτείδιος- κακός άνθρωπος με χαζό αφελές κοριτσάκι που είδαμε σε πάμπολλες ταινίες. 

Με τέτοια ρεαλιστικότητα οι δημιουργοί της ταινίας πέτυχαν την’ Ταύτιση’ όπως το αποκαλώ εγώ. Κι εξηγώ λέγοντας πως όλοι θα μπορούσαμε κάτω από ιδανικές συνθήκες να πέσουμε θύματα ενός έρωτα…Ενός έρωτα για μια ζωή που φαντάζει συναρπαστική και ίσως να φαίνεται ως η πολυπόθητη διέξοδος που χρειάζεται η ανιαρή ζωή μας. Αγνοούμε να δώσουμε έμφαση στα σημάδια που τόσο φανερά και τρανταχτά μας προειδοποιούν ότι κάτι πάει λάθος. Νομίζουμε πως με την αγάπη μας μπορούμε να κάνουμε τα αδύνατα -δυνατά και εκλογεύουμε κάθετί που μας προβληματίζει. 

Στην πραγματική ζωή όμως, τίποτα δεν είναι μαύρο- άσπρο, στον έρωτα. Κανείς δεν ειναι “εκών κακός” και 100%  λάθος άνθρωπος. Καλές και συναρπαστικές στιγμές μπορούν να υπάρξουν μαζί με λάθος άτομα …άτομα που ίσως σε χρησιμοποιούν αλλά το κάνουν διότι έχουν δικές τους αδυναμίες και προβλήματα. Ίσως μάλιστα τύχει να αγαπήσεις και κάποιο άτομο που δεν μπορεί να δώσει αγάπη αλλά μπορεί να δώσει ωραίες στιγμές …και εσύ να το εκλαμβάνεις ως αγάπη. Δεν είναι θέμα ποιός φταίει αν φταίει κάποιος. Αλλά θέμα του πόσο τυφλός είναι ο έρωτας (και μάλιστα πολύ περισσότερο τυφλός απ’ όσο λένε ότι είναι η δικαιοσύνη).

  ΠΡΑΓΜΑΤΙ Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ  ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΟΧΙ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΑΛΛΑ …στην ίδια την ζωή!

Παρεπιπτόντως, αυτό που με ξίνησε κάπως …είναι η έμφαση που δίνεται στη τριτοβάθμια εκπαίδευση σε ξακουστό εκπαιδευτικό ίδρυμα και την σύνδεσή της με την επιτυχία και την ευτυχία. Σε τέτοια ιδρύματα κατ’ εμέ …αυτό που ίσως λαμβάνεις παραπάνω,  είναι η αλαζονία και η εξάληψη της ταπεινοφροσύνης του φοιτητή. Εκεί προωθείται ο ανταγωνισμός και ενθαρρύνεται η καπιταλιστική ιδέα ότι τα καλύτερα μέσα της εκπαίδευσης ανήκουν στους πλούσιους, στους εξαιρετικά χαρισματικούς και σε όσους κουβαλούν ένα  πολιτισμικό κεφάλαιο κληρονομημένο από παππούδες  ή ένα χρηματικό κεφάλαιο που κληρονόμησαν από τους νεόπολουτους γονείς τους.

Εν τέλη αυτό που μου άρεσε περισσότερο…είναι το γαλλικό τραγούδι που άκουγε η κοπελιά του έργου. Το ερμηνεύει η Τζουλιέτ Γκρέκο και σας το αφιερώνω:

Warning!Keep away from my ear!

 Μπάι δε περίπτωση…δεν ήμασταν σε κλάμπ…η μουσική δεν ήταν τόσο δυνατή. Κανένας δεν χρειαζόταν να φωνάζει. Η  μουσική τα γέριμα ήταν τζάζ..ήσυχη μουσική…γι’ αυτό…τί εγύρευκες μες το φτίν μου; Το τζερίν; Εν θα το έβρισκες μέσα…εκαθάρισά το το πρωί… Ήταν ανάγκη να μου φτύνεις μες το φτίν ρε κουμπάρε;

Σημείωση: ΔΕΝ ΜΟΥ ΑΡΕΣΕΙ ΝΑ ΜΟΥ ΜΙΛΟΥΝ ΜΕΣΑ ΣΤΟ ΑΥΤΙ…ΟΥΤΕ ΦΙΛΕΣ, ΟΥΤΕ ΦΙΛΟΙ. ΟΣΟ ΔΥΝΑΤΗ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ Η ΜΟΥΣΙΚΗ!…………ΜΟΝΟ Ο ΑΝΤΡΑΣ ΜΟΥ ΘΑ ΕΧΕΙ ΑΥΤΗ ΤΗ ΔΙΚΑΙΟΔΟΣΙΑ (που εν τοιαύτην περιπτώσην θα το βρίσκω αισθησιακό).

  ΛΑΒΕΤΕ ΤΟ ΣΟΒΑΡΑ ΥΠΟΨΗΝΝΝ.ΤΡΙΒΙΤΖΙΑΖΟΥΜΑΙ ΤΑΜΑΛΑ!

Ευχαριστώ!

ΥΓ.: Όταν είσαι κολλητός πάνω στο αυτί μου είτε φωνάζεις είτε ψιθιρίζεις τζαι εν θωρώ το στόμα σου εν καταλάβω Θεό τι λαλείς….Με δυνατή μουσική εν πιο αποτελεσματική η χειλανάγνωση.