An education…

Πόσο αφελής η ταινιούλα.

Ενώ ξεκίνησε με την προοπτική για μια αυθεντική ρομαντική ιστορία εποχής του 60…δεν με κέρδισε εντελώς.

Παρόλα αυτά, θα σας πρότρεπα να δείτε την ταινία γιατί είναι χαριτωμένη και ευκολο-θέατη. Κυλάει γρήγορα και μπαίνει αμέσως στο ζουμί. Ξεφεύγει λίγο από τα όσα έχουμε ήδη δει από ταινίες που διαδραματίζονται εκείνη τη δεκαετία.

Στην ταινία, μου άρεσε ιδιαίτερα  η ρεαλιστικότητα με την οποία παρουσιάζει ένα μάθημα/πάθημα ζωής. Και η ρεαλιστικότιτα της βασίζεται στο ότι παρουσιάζει τον “απατεώνα” της υπόθεσης ως ένα άνθρωπο με πάθη αλλά που ταυτόχρονα είναι ερωτεύσιμος και έχει τις μαγικές στιγμές του, αθεράπευτα ρομαντικός και δεσμεύεται στο να κερδίσει το άπειρο 16χρονο …το οποίο όμως είναι ώριμο αρκετά για την ηλικία της και αρκετά προσγειωμένο…Δεν ήταν  κλισέ (γαλλιστί)τύπου: Επιτείδιος- κακός άνθρωπος με χαζό αφελές κοριτσάκι που είδαμε σε πάμπολλες ταινίες. 

Με τέτοια ρεαλιστικότητα οι δημιουργοί της ταινίας πέτυχαν την’ Ταύτιση’ όπως το αποκαλώ εγώ. Κι εξηγώ λέγοντας πως όλοι θα μπορούσαμε κάτω από ιδανικές συνθήκες να πέσουμε θύματα ενός έρωτα…Ενός έρωτα για μια ζωή που φαντάζει συναρπαστική και ίσως να φαίνεται ως η πολυπόθητη διέξοδος που χρειάζεται η ανιαρή ζωή μας. Αγνοούμε να δώσουμε έμφαση στα σημάδια που τόσο φανερά και τρανταχτά μας προειδοποιούν ότι κάτι πάει λάθος. Νομίζουμε πως με την αγάπη μας μπορούμε να κάνουμε τα αδύνατα -δυνατά και εκλογεύουμε κάθετί που μας προβληματίζει. 

Στην πραγματική ζωή όμως, τίποτα δεν είναι μαύρο- άσπρο, στον έρωτα. Κανείς δεν ειναι “εκών κακός” και 100%  λάθος άνθρωπος. Καλές και συναρπαστικές στιγμές μπορούν να υπάρξουν μαζί με λάθος άτομα …άτομα που ίσως σε χρησιμοποιούν αλλά το κάνουν διότι έχουν δικές τους αδυναμίες και προβλήματα. Ίσως μάλιστα τύχει να αγαπήσεις και κάποιο άτομο που δεν μπορεί να δώσει αγάπη αλλά μπορεί να δώσει ωραίες στιγμές …και εσύ να το εκλαμβάνεις ως αγάπη. Δεν είναι θέμα ποιός φταίει αν φταίει κάποιος. Αλλά θέμα του πόσο τυφλός είναι ο έρωτας (και μάλιστα πολύ περισσότερο τυφλός απ’ όσο λένε ότι είναι η δικαιοσύνη).

  ΠΡΑΓΜΑΤΙ Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ  ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΟΧΙ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΑΛΛΑ …στην ίδια την ζωή!

Παρεπιπτόντως, αυτό που με ξίνησε κάπως …είναι η έμφαση που δίνεται στη τριτοβάθμια εκπαίδευση σε ξακουστό εκπαιδευτικό ίδρυμα και την σύνδεσή της με την επιτυχία και την ευτυχία. Σε τέτοια ιδρύματα κατ’ εμέ …αυτό που ίσως λαμβάνεις παραπάνω,  είναι η αλαζονία και η εξάληψη της ταπεινοφροσύνης του φοιτητή. Εκεί προωθείται ο ανταγωνισμός και ενθαρρύνεται η καπιταλιστική ιδέα ότι τα καλύτερα μέσα της εκπαίδευσης ανήκουν στους πλούσιους, στους εξαιρετικά χαρισματικούς και σε όσους κουβαλούν ένα  πολιτισμικό κεφάλαιο κληρονομημένο από παππούδες  ή ένα χρηματικό κεφάλαιο που κληρονόμησαν από τους νεόπολουτους γονείς τους.

Εν τέλη αυτό που μου άρεσε περισσότερο…είναι το γαλλικό τραγούδι που άκουγε η κοπελιά του έργου. Το ερμηνεύει η Τζουλιέτ Γκρέκο και σας το αφιερώνω:

Advertisements