Trust only movement!

Ήταν μια φορά ένας άνδρας πρότεινε σε μια γυναίκα να τον παντρευτεί. Η γυναίκα το δέχτηκε. Την επόμενη μέρα ο “άνδρας” μετάνιωσε. Δεν ήταν έτοιμος για γάμο της είπε. Τον επόμενο χρόνο της πρότεινε πάλι να παντρευτούν. Αυτή τη φορά της είπε πως ήταν απόλυτα σίγουρος. Η γυναίκα τον ρώτησε την επομένη αν ήταν σίγουρος…και ήταν. Μετά από μια βδομάδα της ανακοίνωσε πως τον φοβίζει μια τέτοια δέσμευση… Η γυναίκα έχασε την εμπιστοσύνη της στους ανθρώπους. Το γενίκευσε…χρειάστηκε πολύ καιρό να καταλάβει ότι δεν είναι όλοι έτσι.

Η γυναίκα σήμερα έιναι παντρεμένη με 2 κόρες αλλά μέσα από την εμπειρία της έμαθε να εμπιστεύεται όχι το μπλα μπλα αλλά άτομα που έμπρακτα δείχνουν την αγάπη τους. Όνομα και μη χωριό…μου έστειλε τα πιο κάτω σχετικά με την εμπιστοσύνη. Την ευχαριστώ πολύ…

Πιστεύει ότι τα λόγια είναι πούπουλα στον άνεμο ενώ:

  • ‘Οταν “κρατάμε τα χείλη μας υπό έλεγχο”, δηλαδή σκεφτόμαστε προτού μιλήσουμε, λαβαίνουμε υπόψη τον αντίκτυπο που μπορεί να έχουν τα λόγια μας. Με αυτόν τον τρόπο, αποκτούμε τη φήμη ατόμου που ενεργεί με φρόνηση και κερδίζουμε το σεβασμό και την εμπιστοσύνη των άλλων.
  • Η εμπιστοσύνη μας αυξάνεται όταν βλέπουμε ότι ένα άτομο κάνει τα λόγια του πράξη.
  • Oι επαναλαμβανόμενες συγκρούσεις  απομυζούν τη χαρά από τη σχέση  και κλονίζουν την εμπιστοσύνη. ‘Iσως λες μέσα σου: “Δεν αγαπιόμαστε πια” ή “Δεν ταιριάζουμε” ή “Ήταν λάθος μας που σμίξαμε”.
  • Ο Μίχαελ Κόσφελτ, καθηγητής διοίκησης επιχειρήσεων στο Πανεπιστήμιο της Φρανκφούρτης στη Γερμανία, συμπέρανε κατόπιν πειραμάτων ότι η εμπιστοσύνη είναι «χαρακτηριστικό της ανθρώπινης φύσης με βιολογική βάση». Ο κ. Κόσφελτ ανακάλυψε πως, όταν υπάρχει αλληλεπίδραση μεταξύ δύο ατόμων, ο ανθρώπινος εγκέφαλος εκκρίνει οξυτοκίνη, μια ορμόνη η οποία βοηθάει στην ανάπτυξη εμπιστοσύνης. «Η εμπιστοσύνη είναι μάλιστα ένα από τα διακριτικά γνωρίσματα του ανθρώπινου είδους», δηλώνει ο ίδιος. «Όταν απουσιάζει, κατά μία έννοια παύουμε να είμαστε άνθρωποι».
  • Trust only movement. Life happens at the level of events, not of words. Trust movement. ~Alfred Adler

Cheers 🙂

I love pigs, they are delicious!

Hiya!

Έχω μια μανία με τα γουρούνια…είναι στρουμπουλά, ροζ, έχουν ανεπτυγμένη ευφυϊα συγκριτικά με άλλα ζώα (λαλούν το τζαι οι επιστήμονες) και είναι τέλεια για σουβλάκια και πάνω σε μπέρκερ.

Αυτό είναι αγάπη πραγματική. Σκέφτου λίο.

Ακολουθεί φιλοσοφικός μονόλογος:

 Εν είδετε να λαλούν σε μωρά: “Όχου σε να σε φάω”;

Είναι λοιπόν από υπερβολική εκδήλωση αγάπης το ότι τρώω γουρούνι.

 Εξάλλου η αγάπη πονάει…Αυτό λένε.

Λίον επήε να με συγχίσει φυσικά η ταινία ‘babe’

…παρολίγον να μην ξαναφάω τςτςτς.

Προπαγανδιστικό έργο από βετζετέριανς.

 

 

Θέλω να πάω πίσω!

Θέλω να νοιώσω ξανά το αίσθημα της λάσπης στα χέρια μου…

Θέλω να νοιώσω ξανά την κοιλιά μου να με πονεί που το γέλιο.

Θέλω να νοιώσω το ίδιο με την πρώτη μέρα που πήρα αστεράκι στην ορθογραφία.

Θέλω να φωνάξω ξανά “Τίποτε μαθήματα ούτε θκυό προβλήματα”.

Θέλω να παίξω βασιλέα, λάστιχο, λύκους και αρνάκια και γερμανικό.

Θέλω να ν0ιώσω ξανά ότι όλα γύρω μου είναι μαγικά….και ότι τα μάππετς είναι ζωνατανά …και ότι υπάρχουν στα αλήθεια οι νεράϊδες. Όταν σσιέπαζα τις κούκλες μου για να μην κρυώσουν την νύχτα. Την εποχή όταν έπρεπε να κοιτάξω κάτω που το κρεβάτι, για να βεβαιωθώ ότι δεν ήταν κανένας εκεί για να τζοιμηθώ.

Θέλω την ρουτίνα της νύχτα που με εκρατούσε 5 λεπτά παραπάνω ξύπνια τζαι εθεωρούσατο κατόρθωμα: “Μάαααμαααα το φωωωωωωως”! ή “Παπαααααααααα λεμονάδαααααα”!

Θέλω να νοίωσω τον ενθουσιασμό του να βάλλω την καρέκλα μου στο διάδρομο αν τζαι ήταν περασμένες οι 8:30…τζαι κρυφά να βλέπω ταινία στην τηλεόραση.

Αγώνας

Είναι κάποιες μέρες που φοβάμαι! Πολύ! Δεν μπορώ να το περιγράψω ακριβώς! Είναι φόβος,άγχος, θλίψη, απογοήτευση και ενοχή μαζί.

Μετά προσποιούμαι ότι όλα θα παν καλά!

Και μετά νυχτώνει …και φοβάμαι περισσότερο!

Ξημερώνει καινούρια μέρα. Κατάφερα και με ξεγέλασα ακόμη μια μέρα. Τώρα αγώνας για άλλη μια. Μην σε απασχολεί το αύριο. Βγάλε ανώδυνα μόνο το σήμερα και θα είσαι ευχαριστημένη.

…έτσι βγάζω πολλές βδομάδες!

Του περιπαιξίματος!

Μόλις τον εθώρες ελάλες: “Μάνα μου ρεεεε, ήντα καλός που είναι”…Παλιό φιλαράκι!

Έλεεν μας για την πρώτη του… Έφυε τζαι άφηκέ την για να κάμει σπουδές.  Ελυπήθηκε την αλλά έπρεπε να φύει. Η επόμενή του ήταν “προβληματική”…έκαμνε ότι της ελάλε ο παπάς της.

Μάαανααα μου ρεεεε!

Έφυε τζαι άφηκέ την όμως,… διότι τζείνη ήθελε γάμο(1)…ήταν πιο μεγάλη του(2) ,  τζαι μια φορά έμεινε σπίτι κάποιου γνωστού της όταν ήταν αργά να γυρίσει πίσω…

(Μπαη δε ουεη, ο φίλος έμενε τουλάχιστον ένα χρόνο με φίλη ενώ παράλληλα τα χε με άλλη…δεν έκαναν τίποταα τς, ετυλίαν κουπέπια τζαι απλώθαν τραχανά…πού αλλού ήταν να μείνει το πλάσμα…πουθενά αλλού σπίτι…τζαι τζείνος εν άδρωπος ενιουέη..μεν είσαστε υπερβολικοί..τί θέλετε ..να νοικιάζει τζαι να διά λεφτά..επειδή έχει φιλενάδα που δεν τον”αφήνει” να διανυχτερεύει σε άλλες;..Ούφου..εν αυτονόητον…δικαιούται…τζαι δαμέ κλείει η παρένθεση).

Μάνα μου ρε…

…φυσικά εν εταιρκάζαν μεταξύ τους οι διαφορετικές δικαιολογίες που μόνος αφηγείτουν κάθε φορά με διαφορετικό έντινγκ… αλλά..εν πάσι περιπτώσει (δοτική;)…

Η πιο πρόσφατη με την οποία εχώρησε …επίεζε τζαι τούτη για γάμο (τζαι απορεί ο φίλος εν έφτανε των γυναικών η αγάπη του; Γιατί εθέλαν να του βάλουν χειροπέδες τζαι να τον πνίουν; Κατά τα άλλα αγάπαν μοναδικά την κάθε μια τζαι καμιά άλλη…ως την επόμενη)

… ε και τί θα πει γάμος…ένα χαρτί…(αυτό που θα εννοούσε ασυνείδητα: Πάλε θα έκαμνε τα “δικά του” παντρεμένος ή όχι)

που λέτε η τελευταία ήταν της εκκλησίας η κοπέλλα, τζαι εμουρμούραν τζαι επαραπονιέτουν επειδή το αγοράκι μας…

Μάνα μου ρεεε…

…επειδή μετά από 5 χρόνια σχέσης και υποσχέσεων έφυε για να κηνυγίσει το όνειρό του ο αγορίνος δηλαδή;! Να του το βγάλει από τη μύτη;

Δηλαδή τούτες οι γυναίκες ρε παιδί μου! Τί σπαστικές! Εγωίστριες! Μόνο για τον εαυτό τους τον ήθελαν!Όλες το ίδιο!

Άσχετο δηλαδή που οι πιο πάνω είχαν κοινό… τον ίδιο τυπά;

Άσχετο που οι πιο πάνω δεν είχαν ευκαιρία να πουν την δική τους ιστορία…Άσχετα που ο κύριος παρακαλούσε την κάθε μια για πολύ καιρό μέχρι να τις πείσει (με 1002) να του δώσουν λίγη σημασία. Άσχετο που στην κάθε μια έταζε τον ουρανό με τ’ άστρα και κάθε μέρα τους έλεγε πως η αγάπη του ήταν τεράστια και πως ήταν η κάθε μια …κομμάτι του… Άει στα… κομμάτια!

Ούπς…εννοώ: Μάνα μου ρεεεεε!

Μήπως τελικά μόνο το φτύσιμο αξίζει σε τέτοιες περιπτώσεις;