At last!

🙂 oh yes

I will be dancing while listening to the above song tomorrow 😀 hihihi…

Advertisements

Και έζησαν αυτοί καλά και μετά…απαίσια!

Ένας επήε Αμερική τζαι έμενε με μια δήθεν φίλη του διότι (κοτζάμ Αμερική εν υπήρχε πουθενά αλλού να μείνει) τζαι απατούσε τη γυναίκα του ενώ ταυτόχρονα έριχνε της στάχτη στα μάτια. Όσπου τζαι αποφάσισε τελικά ότι η Τουρκού- η καινούρια γκόμενα- ήταν καλλύτερη! Στο τέλος τόσο μαννός ήταν, που εφλέρταρε μαζί της σε δύκτια κοινωνικής δικτύωσης κάμνωντας τόσο φανερό πλέον ότι επερίπαιζε τη γυναίκα του τόσο καιρό.

Ένας άλλος εχώρισε τη για 10χρόνια σύζυγό του με τη δικαιολογία ότι ήταν πολλά καλή για τζείνον και ότι έθελε να μείνει μόνος του να σκεφτεί. Η γυναίκα επερίμενε τον να σκεφτεί όσπου τζαι εσκέφτηκε ότι η 20χρονη συμφοιτήτριά του που ετζοιμήθηκε μαζί της πάμπολλες φορές ήταν ότι έπρεπε΄… παρά η “πολύ καλή” 35χρονη γυναίκα του.

Τρίτος, επαντρεύτηκε τη σύζυγό του ενώ ήταν και οι δύο γύρω στα 40. Η γυναίκα του ήταν ο κόσμος του όλος όσπου ανακάλυψε τον κόσμο του καλλιτέχνη φίλου του. Εχώρησέ τον η γυναίκα αλλά εζητούσε της να μείνουν φίλοι. Αχάμμμμ!

Τζαι όπως θα με εμάθετε αν με εθκιαβάσετε καμιά δκυό φορές θα ρωτήσω…δεν μπορώ:

Πού είναι το υπόλοιπο παραμύθι; Μετά που ο πρίγκιπας λέει ‘Σ’ αγαπώ’ τζαι πιάνει την πριγκιποπούλα πάνω στο άλογο τζαι παίρνει την στο κάστρο…τί θα πει έζησαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα;

Ποιοί εν οι εμείς; Τί έγινε μέσα στο κάστρο; Γιατί αν εν καλά εμείς είμαστε καλύτερα! Αλλά αν εν κακά εμείς είμαστε χειρότερα! Ποιά η αλήθεια;

Να σου πω εγώ ήντα πο γίνεται για κάθε μια ιστορία. Μείνε συντονισμένη γιατί όταν σου εθκιεβάζαν οι γονιοί σου τούτα τα παραμύθια εμεινίσκαν ως το κάστρο που ήταν μέχρι το σημείο που ήταν κατάλληλο το παραμύθι για γενική αφήγηση…τωρά που εμεγάλωσες θα σου πω τη συνέχεια της ιστορίας, που είναι κατάλληλη για ηλικίες 15 και πάνω τζαι έχει κάποιες που είναι και χόρρορ άρα 18 και πάνω.

Χιονάτη (15):

…Το πριγκιπόπουλο  έμεινε με την Χιονάτη 2 μιση βδομάδες τζαι μετά πάνω σε ένα καβγά τους, είπε της ότι ήταν πολλά άσπρη για τα γούστα του τζαι ότι αγαπούσε τον γκρινιάρη. Ο λόγος που γκρίνιαζε με την χιονάτη ήταν επειδή την εζήλευε που τα φτιαξε με τον πρίγκιπα.

Σταχτοπούτα (18):

…Ο πρίγκιπας εσυνέχισε τα πάρτυ (μόνος του)μετά που επαντρεύτηκε τη Σταχτοπούτα (Σιντερέλλα) τζαι εσυνέχιζε να ψάχνει κοπέλλες κρυφά που την Σιντερέλλλλλα. Όσπου σε ένα πάρτυ όταν το ρολόϊ χτύπησε 12 τα μεσάνυχτα η Σιντερέλλα βρήκε στα σκαλιά…της κρεβατοκάμαράς της… ένα γυναικείο γυάλλινο εσώρουχο (γιατί το γυάλινο γοβάκι έκαμνε παραπάνω νόημα…εφόρεσες ποττέ τζαι ξέρεις…Μπράβο; Εμπόρεσες τζαι επερπάτησες τζιόλας;). Εδοκίμασέ το μπας τζαι ήταν δώρο που τον πρίγκιπα και έππεσε του καταλάθος (ναι εν έσπασε…εν ειδικό γυαλί…θα εσκέφτηκε). Εν ήταν το σάηζ της. Ο ποπός της μετά το γάμο είχε πάρει άλλες διαστάσεις, αλλά η πατούσα της ήταν το ίδιο μικρή τζαι τα γυάλινα γοβάκια πάλε εμπέναν της (ο γάμος έκαμε την νάκκον παραθκιάνταλη). Ανακάλυψε ότι ήταν της κολλητής φίλης του πρίγκιπα (παιδική φίλη την έλεγε ο πρίγκιψ . Ξέρεις με το “παιδική” εν πάει ο νούς της στο πονηρό! Με την “παιδική φίλη”…είχαν πάει πανεπιστήμιο μαζί στην Αγγλία…ετζοιμάτουν στα πόδκια του στο λεωφορείο…εκράταν την αγκαζέ όταν έβγαιναν μαζί με τον πρίγκιπα…Ναι ναι, τον καιρό που η Σιντερέλλα ήταν με τον πρίγκιπα, αυτός της έλεγε πως η κολλητή του δεν ήταν καλά, διότι είχε “χωρήσει” με το φίλο της και έτσι πήγαινε στο Εναλλάξ και στο Μπρού -ξέρωγώ-να της δώσει ένα ώμο, μπράτσο, μπούτι, στόμα…εεεε λόγια …αχέμ αχέμ, παρηγοριάς!). Ο πρίγκιπας όντας προετοιμασμένος ότι θα ρωτούσε η Σιντερέλλα για το γυάλινο βρακάκι…την πρόλαβε, της έβαλε τις φωνές…την είπε υποκρίτρια, καταπιεστική, ζηλιάρα, παρανοϊκή, τρελλή, ηλίθια ότι η μάνα της δεν τον ήθελε (ντόιγκ)… και ζήτησε λίγο χρόνο να μείνει μόνος του. Καθόλη τη διάρκεια προσπαθούσε να βρει κάπου…να πάει να μάθει λατιν χορούς για να χορεύει με την “παιδική του φίλη” και να ξεχνιέται λίγο αφού ήταν πληγωμένος από την στάση της Σιντερέλλας.

https://groupetherapy.wordpress.com/2011/07/20/%ce%b1%cf%80%ce%b9%cf%83%cf%84%ce%af%ce%b1-%ce%bc%ce%b5-%cf%83%cf%84%cf%8d%ce%bb/ εμπνευσμένο από αυτό το ποστ με την Μαρία 🙂

Δκυό ιστορίες για μια νύχτα εν καλές. Τζοιμηθήτε τζαι αύριο πιον πριν πάτε για ύπνο να σας πω τις πραγματικές ιστορίες άλλων ατέλειωτων παραμυθιών!

Ορίστε τα εσώψυχά μου!

“Κανένας δεν μπορεί να πάει πίσω και να κάνει μια καινούρια αρχή, αλλά ο καθένας μπορεί να ξεκινήσει σήμερα και να κάνει ένα καινούριο τέλος”.

Σήμερα η μέρα μύριζε “παρελθόν”. Ξύπνησα μέσα από όνειρο που ήθελα τόσο απεγνωσμένα να κρατήσει. Ξυπνάς και για ελάχιστα δευτερόλεπτα ακόμα το ζεις …θυμούμαι την γαλήνη τζαι την ευτυχία του ονείρου…και μετά… είναι Φεβράρης, Τετάρτη ώρα 5 το πρωί . Τούτο το πέντε εκόλλησε εδώ και ένα μήνα. Από τις 13 του Γενάρη, ημέρα Παρασκευή. Αναρωτίεμαι τί συνέβηκε τότε και σημάδεψε τον ύπνο μου.

Παρόλη τη συνηθισμένη μελαγχολία του πρωινού ξυπνήματος…πάω στη δουλειά τζαι …τσουφ…ως δια μαγείας όλα γίνονται ιτσι πίτσι καλύτερα. Ντρέπομαι να πω πως αγαπώ τη δουλειά μου!Δεν είναι της μόδας. Όλοι βρίσκουν κάτι για να παραπονιούνται που κάποτε νιώθω πολύ εκτός όταν μου αρέσει η δουλειά μου και κάτι θα βρω κι εγώ να πω…όπως …”ούφ”… έτσι μέσα μέσα… Όμως είναι τόσο θεραπευτική!

Σήμερα ήταν η πιο αγχωτική και μμμπίζι μέρα από ποτέ. Ανέλαβα ένα τεράτιο κομμάτι και ευθύνη στη δουλειά και πριν πω καλημέρα ξεκινούν τηλέφωνα, κόσμος να μπαίνει και να βγαίνει, το computer να βκάλει αζίνες,οι στίβες να μεγαλώνουν, τα πόστ ιτ να μοιάζουν με ουόλ πέηπερ…Όμως μέσα στην παραζάλη,κάπου μεταξύ της κιτ κατ και του καραμελωμένου καφέ-‘2nd cup’ -που πάντα λέω πως θα κόψω- (αλλά οι γλυκύτατοι συνάδελφοι με παρασύρουν κάθε μέρα στον πειρασμό)…συναντάς προσωπικότητες διαφορετικές, βοηθάς κάποιο με το ζήτούμενό του, κάνεις μια καινούρια ενδιαφέρουσα γνωριμία, παίρνεις μια βαθιά ικανοποιητική ανάσα αφού τελιώσεις πριν το ντέτλαην..και όλα έχουν νόημα.

Η πρώτη ρουφηξιά του φραπέ από τον κο Κούλλη (εν ηξέρω το πραγματικό του όνομα) που έχει την καττίνα…το πρωινό ηλιούδι που γαργαλά τα μάθκια σου που ακόμα εν εξεφουσκώσαν που τον ύπνο… εν τούτα τα μιτσιά που κάμνουν λίγο boost τη διάθεσή μου.

Ερχόμενη σπίτι…πιάνω τον εαυτό μου να έχει ένα έντονο συναίσθημα…σαν να περιμένω κάτι! Ένα μήνυμα, ένα τηλεφώνημα, μια είδηση! Η προαίσθησή μου λάθος!

Και ξαφνηκά ππέφτει στα σσέρκα μου ένα τυπωμένο κομμάτι χαρτί και πάνω έγραφε: “Σταμάτα να είσαι κάποιος που δεν είναι εσύ: Μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στη ζωή είναι να είσαι ο εαυτό σου τη στιγμή που όλος ο κόσμος προσπαθεί να είναι σαν όλους τους άλλους. Πάντα κάποια θα είναι ομορφότερη, εξυπνότερη, νεότερη…αλλά δεν θε είναι ποτέ ΕΣΥ! Μην αλλάξεις έτσι ώστε να κάνεις τους άλλους να σε συμπαθήσουν. Να είσαι ο εαυτός σου και τα σωστά άτομα θα αγαπήσουν τον πραγματικό σου εαυτό!

Έκανε πολύ νόημα σε μένα. Ήταν συγκινητικό!

Εκτός από το να είσαι ο εαυτό σου και να είσαι φιλόπονος βρίσκοντας κάτι να κάνεις (π.χ μικρά πράγματα στη δουλειά) κάτι άλλο που σε βγάζει από τη στενοχώρια και κλείνω με αυτόείναι: Να συγχωρείς τον εαυτό σου για παλιά σου λάθη. Μπορεί στη ζωή σου να αγάπησες το λάθος άτομο ή να έκλαψες για λάθος καταστάσεις, αλλά όσο στραβά κι αν πήγαν τα πράγματα, ένα είναι σίγουρο, τα λάθη σε βοηθούν να βρεις το άτομο και αυτά που είναι σωστά για σένα. Όλοι κάνουμε λάθη, δίνουμε μάχες και ακόμα μετανοιώνουμε για πράγματα του παρελθόντος. Αλλά δεν είσαι τα λάθη σου, δεν είσαι οι δυσκολίες σου, είσαι ΤΩΡΑ εδώ με την δύναμη να διαμορφώσεις τη μέρα σου και το μέλλον.

Το κάθε τι που συμβαίνει στη ζωή σε προετοιμάζει για μια στιγμή που ακόμη να ρθει! Και με αυτό πάω για ύπνο! :*

 

Μάππα είναι και γυρίζει!

Όπως υποψιαστήκετε…έχω να γράψω εκθέσεις…να διαβάσω σοβαρά πράματα….γι’ αυτό είμαι συχνά στο βλόγ..Διότι πάσχω από χρόνια αναβλητικότητα…Αντί να δκιεβάζω κάμνω ότι άλλο φανταστείς…Πράματα που ποτέ δεν θα έκαμνα άντερ νόρμαλ σερκουμστάνσες;  

Εξεσκόνισα ένα παλιό έπιπλο, εμετροφύλλισα βιβλία του πρώτου έτους στο πάνεπ…ξέρεις πριν 10000 χρόνια! Έψησα κέηκ…επία εψούμνισα απορριπαντικά..ντόινγκ…και το καλύτερο επήα ποδόσφαιρο! Γεπ! Ποδόσφαιρο!

(Χαμόγελο Τζοκόντας)

Όλαν ξεκίνησαν με ένα αχρησιμοποίητο σήζον τίκετ!΄

“Έρχεσαι μάππα;”, μου κάνουν.

“Καλό”, κάνω. Τόσο απλά!

Μετά από 2 χρόνια άσχημης συναισθηματικής φάσης μου είχα χάσει τον εαυτό μου. Άρχισα όμως τον τελευταίο μήνα και ανανεώνομαι! Άφησα πίσω ότι με ταλαιπωρούσε και δεν μου πρόσφερε ικανοποίηση και άδραξα ότι ευκαιρία μου παρουσιάζεται να ξαναβρώ τον παλιό καλό ανέμελο εαυτό μου. Και εν τέλει έγινα κάτι σαν τον “Yes man” για όσους είδαν την ταινία! :Ρ 

Το ανυποψίαστο, εγώ, που να ξέρω πως είναι να κάθεσαι 90 λεπτά στο ψοφόκρυο…

Άσε που επήα με shιάλι χρώματος αντίπαλης ομάδας…χεχε! Κόφτει με!

Μάππα ιμίsh…Που την τηλεόραση είναι τόσο βαρετό…εκτός κι αν βλέπεις Ευρωπαϊκό ποδόσφαιρο. Το Ευρωπαϊκό έχει ένα Άλφα ενδιαφέρον.

(Χαμόγελο “πονηρής” Τζοκόντας)

Άρεσε  μου! Μεν σου πω, εν να ξαναπάω! Χαλούν με όμως οι βρισιές:

Ο αρχαίος Σοφοκλής εν να επήενε μάππα…εν τζιαμέ που θα εμπνεύστηκε για την Οιδιπόδιο κατάσταση του έγου του. Όλο για της μάνες των παικτών της αντίπαλης ομάδας εφωνάζαν. Του διαίτητή είπαν του για το σόι του, την εμφάνιση του, εβάλλαν του κατάρες  τζαι εφωνάζαν του σαν να ήταν μια που τες τσούρες του χωρκού τους.

Η αλήθεια είναι πως ο μέσος όρος ΙQ οπαδών θα ήταν δεν θα ήταν 50 (100 γενικός μέσος όρος ). Αλλόπως μόνο η παρέα μου θα ήταν τα  outliers των μετρήσεων ΙQ. Άσε που έσσει τζαι πολλά φαινόμενα για ανάλυση και έρευνα στις κερκίδες…Μαζικώς μεταδιδόμενα συναισθήματα…η αίσθηση του ‘ανήκειν’…παλινδρόμηση μεσηλίκων σε εφηβικές καταστάσεις!

Ήταν ωραία! Βοηθά σε να δεις τη ζωή όπως είναι. Σαν μάππα…Τζαι όταν συναντήσεις κακούς ανθρώπους, ψεύτες, εκμεταλλευτές, όταν φαίνεται πως σε εγκαταλείπουν οι δυνάμεις σου και όλα γύρω σου αρχίζουν να καταρρέουν…κοίτα:

Μπάλα είναι και γυρίζει!

Royalty?

Ρε;

Το δακτυλούι μου το μιτσί όποτε πίνω τσάι …τίνγκ πετάσσεται πάνω.

Αλλά τζαι άμαν πίνω μπύρα…ή κρασί…ή νερό πιλέ.

Πετάσσεται τσουπ ίσια πάνω ακόμα κι όταν γράφω ποστ…έτο θωρώ το τωράαα!

Ακόμα τζαι άλλα λιγότερο βασιλικά πράγματα (εκτός από το να πίνω τσάι δηλαδή..π.χ όταν χλαπακιάζω ζάμπα κοτόπουλο πάλε υπάρχει κάτι βασιλικό σε αυτό το δάκτυλο…αρνείται να λερωθεί, να εργαστεί, να συνδεθεί με τα άλλα) κι αν κάνω πάλε σηκώνει κκελέ το δακτυλούιν.

Είναι το πιο τεμμέλικο πάει κόντρα τζαι σνομπάρει τα άλλα, δεν συνεργάζεται με τίποτε! Τζαι όταν με πονεί είναι ο πιο ενοχλητικός πόνος από οποιοδήποτε άλλο δακτυλούδιν.

Άρα…είτε έχω στο γενεαλογικό μου δέντρο royal πρόγονους ….

είτε…

…εν… να έχω αρθροιτικά :/