Μια ελιά, μα ποια ελιά!

Μετρώ τις φακίδες μου. 18.
Χμμμ.
Χαμογελώ τους στον καθρέφτη.
-Τα μωρά μου…επολλύναμε;
Εν τις βρίσκω άσχημες αν τζαι ξέρω ότι δεν αρέσουν σε πολλούς. Μεινίσκω όμως πάνω σε μια κάτω από το χείλος μου. Τούτης εν της μιλώ. Κατεβάζω τα μάθκια τζαι κοιτάζω την επίμονα. Στην ουσία εννεν την ελιά που βλέπω …αλλά τις αναμνήσεις που μου φέρνει…τα σχόλια που έπιασε..Κάποια σχετικά αστεία:
– Ω η ελιά της Σίντυ Κρόφορτ τζαι έπεσε που κάτω;
Κάποια ευγενικά:
– Αισθησιακή η ελιά σου
-Μπιούτι σποτ
Άλλα πάλε κάπως αρνητικά…
Ξαδέλφη:
– Γιατί εν πάεις να φκάλεις την ελιά σου…Πόσο εν να την αφήκεις..Θέλεις την να μεγαλώσει…όπως τη μάγισσα;
– Μην δαγκώνεις την ελιά σου (άλλος τούτος). Δική μου ένι ότι θέλω κάμνω την.

Είναι τζαι η ελιά δείγμα της προσκόλλησης μου με άτομα και πράγματα που κουβαλούν αναμνήσεις. Νοιώθω ότι αν τα απαλλαγώ θα χάσω ένα κομμάτι του εαυτού μου. Δεν θα είμαι πλέον εγώ.

Αλλά πάλε ξέρεις;

Σήμερα είχα χρόνο τζαι εσκέφτηκά το. Εν είμαι το παρελθόν μου. Εν είμαι τα σημάθκια που αφήνει πίσω του ο χρόνος. Δεν είμαι οι ελιές που κουβαλώ στο δέρμα μου. Είμαι οι αποφάσεις μου. Οι ενέργειές μου. Οι πράξεις …δεν είμαι οι αναμνήσεις που αφήνω στους άλλους. Είμαι όμως οι εντυπώσεις που αφήνω. Το μόνο που με συνδέει με το παρελθόν μου είναι η αποτυπωσή μου σε φωτογραφίες. Αυτό μόνο.

Γιατί ο κόσμος βασανίζεται με το βάρος του παρελθόντος;
Ξέρω. Διότι καμιά φορά οι πληγές του… ξεζουμίζουν στο τωρά. Άφηστες πληγές να κάμουν πλακούντα. Βάλε τσιρότο να μεν “μολυνθείς”. Άηστη πληγή να αναπνεύσει….αν με καταλαβαίνεις… Μην είσαι εσύ που την ξανα-ανοίεις;

Μην ελπίζεις να βελτιώσεις τα παλιά. Κάμε καινούρια τζαι αγάπα την κάθε σου καινούρια στιγμή. Ερωτεύτουν τον ωραίο που σου έκλεισε το μάτι. Χόρεψε εκστατικά στη μουσική του αυτοκινήτου…τζαι ας σε βλέπει η κυρία με το φουλάρι στο άουτι. Βάλε μιούσικαλ τζαι παίξε την Γκοζέτ. Πήαινε στον πειραματικό κινηματογράφο τζαι σηκώστου φύε σαν ξεκινήσουν οι ανωμαλίες… αλλά σταμάτα για δευτερόλεπτο τζαι κοίτα γύρω σου… καμάρωσε τον εαυτό σου για τις αξίες σου. Κοίτα ψηλά τον ουρανό που φέγγει πριν μπεις τη νύχτα σπίτι… Παρακολούθα τα πόθκια σου να βυθίζονται στην άμμο ενώ έρκεται τζαι φεύκει το κύμμα. Τρέξε σε ένα πάρκο ώσπου να νοιώσεις την καρδία σου να χτυπά σαν την καμπάνα μες τα αυτιά σου. Άκου τους άλλους με προσοχή τζαι κοίτα τους στα μάθκια όταν το κάμνεις. Αγκάλιασε σφικτά με θέρμη.

Έχει πόιντ η ελιά. Επανέρχομαι στο είδωλο του καθρεύτη. Ναι άμμαν δεις ένα μεμονομένο γεγονός στη ζωή σου μπορεί να σου φανεί όπως η ελιά… αλλά κοίτα σφαιρικά…όλο το πρόσωπο…

Αντί να αφαιρέσω ελίες τζαι ποξαμάθκια…μπορώ να προσθέσω
… χαμόγελο…τζαι λίο κοτσινάδι!

🙂

Advertisements

Σίνε – ανώμαλο!

Ανωμαλία ΣΚΕΤΗ.
Είσαι Ιταλός σκηνοθέτης σεναριογράφος, και σου έλειψε η έμπνευση; Και έχεις 3 διαταραχές η μια προσωπικότητας, η άλλη σχιζοειδής τζαι η τρίτη σεξουαλικής φύσεως τζαι εν επρόλαβε κάποιος να σε διαγνώσει τζαι να σε παραπέμψει σε κλινική, αντ’ αυτού κυκλοφοράς ελεύθερος και καταχράζεσαι την έβδομη τέχνη;

Είσαι τόσο ανώμαλος και πορωμένος που έκαμες κάστιγκ σε μωρά ηλικίας 7-10 χρονών τζαι έβαλες τα να παίζουν στη δήθεν οικογενειακή, δραματική-κοινωνική ταινία σου..που τελικά είναι διαστροφική; Καμουφλάρεις παιδοφιλικές σκηνές και σκηνές κτηνοβασίας κάτω από ερμηνίες γνωστών ηθοποιών.. Ε τότε η ταινἰα σου ίσως πάρει χρυσό φοίνικα. Και σίγουρα θα την διαλέξουν οι φίλοι στον όμιλο κινηματογράφου στη Κύπρο.

Και τότε σίγουρα δεν θα σηκωστεί κανένας -από όλους αυτούς τους σοβαροφανείς κύριους και κυριούλες- να φύγει. Και αναρωτιέμαι… στο όνομα της τέχνης, τί είναι πρόθυμοι να θυσιάσουν οι άνθρωποι! Αντί να με κοιτάζεις παράξενα, κυρία με το φουλάρι, που σηκώθηκα να φύγω, σκέψου αν θα παρακολουθούσες την ταινία με την κόρη ή το γιό σου…ή αν θα άφηνες το παιδί σου να υποδύεται ένα τέτοια ρὀλο. Αν η απάντησή σου είναι ίσως ή ναι τότε σου αξίζουν οι συνέπειες της νοοτροπίας σου.

Από τα πάντα μπορεί να προέρθει η τέχνη. Κατ’εμένα όμως δεν είναι τα πάντα τέχνη.

Διαδηλώνω μέσα από αυτό το πόστ. Ναι, ενίσταμαι! Δεν θέλω να είμαι θεατής αυτής της ΗΘΙΚΗΣ κρίσης. Διότι η οικονομική δεν είναι τίποτα κοντα στην ηθική μας κρίση. Θα δεις όμως μάζες να διαδηλώνουν για την πρώτη. Για τη δεύτερη που ύπουλα παρασύρει εκατομμύρια σαν χείμαρρος ποιος αντιδρά;

Αν ακουγόταν στα νέα ότι κάποιος ενήλικας συμπεριφέρθηκε άσεμνα σε παιδί εύκολα ο σοφολογιώτατος κοσμάκης θα το κατέκρινε. Αν ο ίδιος άντρας έκανε το ίδιο αλλά το βιντεοσκοπούσε και το παρουσίαζε στις οθόνες του σινεμά…ο κόσμος θα γελούσε και θα επικροτούσε την ταινία…πολύ πιθανόν να την βράβευε. Υπάρχουν πολλοί τρόποι να παρουσιάσεις τα γεγονότα που ίσως θέλεις να κρίνεις στον κινηματογράφο. Κάποιοι δήθεν για να κρίνουν τη βία και τον εκφυλισμό, τα παρουσιάζουν με τρόπο που (στην πραγματικότητα) τα εξυμνούν ή τα κανονικοποιούν. Και έχουν τόσο ισχύ οι βιομήχανοι του κινηματογράφου! Παράγουν δικό τους σύστημα αξιών και το εμφυτεύουν στις διάνοιες των θεατών.

Θα αφήσουμε να είμαστε “νοητικώς μωρά” που συμμετέχουν σε πείραμα ενός Bandura και μιμούμαστε και ανεχόμαστε το ότι μας σερβίρουν; Βλέπουμε κάτι λυπητερό και επηρεαζόμαστε, δακρύζουμε Βλέπουμε στην οθόνη μια καλή κωμωδία και επηρεαζόμαστε…γελάμε. Βλέπουμε κάτι βίαιο επηρεαζόμαστε …και αν μας παρουσιάσουν παιδική κτηνοβασία υπό κωμικών καταστάσεων θα είμαστε καλλιτεχνικοί τύποι και δεν θα επηρεάσει τις διάνοιές μας; Θα γελάσουμε; Έλεος πλεον!

Πόση ανοχή; Φεύγω μακρυά σας αλλά πάλι ανάμεσά σας είμαι! Φοβάμαι την αλλοίωση μου; Φοβάμαι μήπως αρχίσω απλά να καταβάλλω την ελάχιστη αντίσταση και μετά πάθω το επίκτητο αίσθημα του αβοήθητου; Φοβάμαι μήπως αρχίσω να τα δεχομαι παθητικά; Δεν ξέρω!

Μέσα σε αυτή τη σιωπηλή μου επανάσταση δηλώνω πως δεν θα “είμαι εξάρτημα της μηχανής σας”. Κρίνετέ με. Καταρίνετέ με. Εγώ θα λέω την προσωπική μου άποψη κι ας έχει αυτό τη μοναξιά του. Κι ας μην συμφωνεί κανείς με αυτό!

Την κάνω με ελαφρά!

Ήντα τζαιρούς εφτάσαμεν!

Α ωραία εν έσσει κίνηση εν να φτάσω γλήορα σπίτι.
Ξαφνικά θωρώ έναν τύπο όπως το θηρίο και στο σώμα και στη διάθεση να σιωνώνεται κάτω που το φορτηγό του τζαι να μουντάρει άγρια ένα παιδί αλλοδαπό… τζαι εχτυπόυσεν τον αλύπητα. Πρώτη φορά στη ζωή μου ήμουν μάρτυρας τέτοιου βίαιου επεισοδίου.

Εσάστισα. Ο κύριος εδιούσε παράσταση…τζαι όλοι εμείς με ανοικτό στόμα εμείναμε χαντακομένοι. Σαν να εθωρούσαμε έργο στην τηλεόραση. Εχάσαμε επαφή με την πραγματικότητα. Ναι βάλλω τζαι τον εαυτό μου μέσα. Εξεκίνησα να παίζω την πουρού τζαι να φωνάζω που μέσα στο αυτοκίνητο. Εφοήθηκα εν η αλήθκεια. Ήθελα να κατεβώ να τον σταματήσω. Εν το έκαμα. Νοίωθω άσχημα που εν αντέδρασα διαφορετικά. Τόσοι αρσενιτζοί (εν θα πρεπε να εν λίο πιο γενναίοι…αλλά εν τζαι εν οι γενναίοι που εν χρήσιμοι δαμέ αλλά οι φιλάνθρωποι) ρε κουμπάρε επροσπερνούσαν. Οι καταστηματάρχες απλά ευκαίναν στην είσοδο τζαι επαρακολουθούσαν. Μόνο ένας νεαρός θαρραλέος μισκίνικος τζαι τζείνος εμπείκε στη μέση να ηρεμίσει το κτηνόν (απαλογούμαι για τα κτηνά που τα προσβάλλω). Ήθελα να πιάσω τα νούμερα του αυτοκινήτου του αλλά έφυε φουρκαστός να πάρει. Αλλά ήταν να αλλάξει τίποτε ρε Κάλιoush;

Τι στα ανάθεμα επάθαμε; Εν η κρίση που φταίει; Εν ο ρατσισμός; Εν ψυχοπαθολογία τζαι ο ανεξάντλητος θυμός; Εν η αμορφωσιά (τζαι μόρφωση για μένα εννεν τα Πανεπιστήμια…τζει μέσα να δείτε αστοιχείωτους, άξεστους αμόρφωτους…κάποιοι όσα πιο πολλά πτυχία τόσο πιο κόντόφθαλμοι τζαι περήφανοι);

Εν συνειδητοποιείς τους τζαιρούς που ζούμε αν εν φκεις λίω έξω που τη ρουτίνα σου. Αυτό όμως πρέπει να γνωρίζουμε όπως λέει στη 2η επιστολή του ο Παύλος προς τον Τιμόθεο 3:1-5:”… ότι στις τελευταίες ημέρες οι καιροί θα είναι κρίσιμοι, δύσκολοι στην αντιμετώπισή τους.Διότι οι άνθρωποι θα είναι φίλαυτοι, φιλάργυροι, αλαζόνες, υπερήφανοι, βλάσφημοι, ανυπάκουοι στους γονείς, αχάριστοι, χωρίς οσιότητα, άστοργοι, αδιάλλακτοι, συκοφάντες, χωρίς εγκράτεια, άγριοι, χωρίς αγάπη για την αγαθότητα, προδότες, πεισματάρηδες, φουσκωμένοι από υπερηφάνεια, άτομα που αγαπούν τις απολαύσεις μάλλον παρά τον Θεό,που έχουν μορφή θεοσεβούς αφοσίωσης, αλλά αποδεικνύονται ψευδείς ως προς τη δύναμή της· και από αυτούς να φεύγεις μακριά.