Αγαπώ

Κάνω καινούρια κατηγορία με βίντεο, ανθρώπους και καταστάσεις που αγαπώ και αν το έβρεις τι θα την ονομάσω…’Αγαπώ’.
Έσσει που τον τζαιρό του Άτσιουτσιου να κάμω καινούρια κατηγορία.

Νουμεγό αα(ένρινο):

Αγαπώ Jimmy Fallon, αγαπώ και Alec Baldwin

]

Είναι το τρίτο στη λίστα του YouTube link πιο πάνω.

Advertisements

“Γελά δ’ ο μωρός καν τι μη γελοίον εί”

Με τον τίτλο ας μη σας βάζω σε σοβαρό μόουντ. Για να σας παραπλανήσω για ακόμη μια φορά ήθελα! Κι όμως παρόλο που είναι αλαφροϊσκιωτο το περιεχόμενο του ποστ, σχετίζεται απόλυτα με τον τίτλο!

Λοιπόν! Έχω ταυτόχρονα 3 ιδέες για θέματα προς ανάπτυξη στο Γκέτο και ένα πονοκέφαλο στο σάηζ της Nτόλυ Ντιμπλς,
dolly

Αντί όμως να γράψω για τις ιδέες μου θα σας κάμω 2 ερωτήσεις:

Αρχικά θέλω να ρωτήσω οποιονδήποτε έχει ιδέα… γιατί εσταματήσαν να βάλουν στις καινούριες σειρές κωμωδίας το ψέυτικο-γέλιο- κοινού. Εν ψεύτικο ολάν ΟΚ, αλλά ενημερώνει σε πότε πρέπει να γελάσεις. Ξέρεις πότε να γελάσεις; Ξέρεις τα ούλλα; Τζαι τωρά οι καινούριες κωμωδίες στηρίζονται σε πολύ καλά αστεία που δεν το χρειάζονται; Κάνεις λάθος! Επήα να δω ένα επεισόδιο του Modern Family, επειδή αγαπώ Σοφία Vergara… τζαι έλειπε του κάτι. Ήταν πολλά σιγανό για κωμωδία. Είχε πολύ καλές αστείες φάσεις αλλά έλειπε του το ξύδι, η μουστάρδα, το ψεύτικο γέλιο. Τζείνο που στο τέλος έχει έναν κύριο που συνεχίζει τζαι τελειώνει με ένα αααα για να ακούεται πιο ρεαλιστικό. Σε όλες τις ατάκες το ίδιο γέλιο και ο ίδιος κύριος να τελειώνει το γέλιο. Όσο τζαι αν σου έσπαζε τα νεύρα, τις πλείστες φορές δεν τύγχανε συνειδητής επεξεργασίας και απλά επιτελούσε το σκοπό του. Το γέλιο έχει μεταδοτικότητα. Ενεργοποιεί τους καθρεφτικούς νευρώνες και γελάς όταν άλλοι γελούν όπως χασμουριέσαι όταν κάποιος χασμουριέσαι μπροστά σου.

Αααα η υπέροχη κυρία Μπουκέεε. Με το υπέροχο υπόβαθρο του ψεύτικου γέλιου.

Έτσι. Ναο μυρίζει κωμωδία. Τί έμεινε άλλο να δούμε σε τούτη τη σύγχρονη εποχή να φκει σούβλα που να μεν φκάλει τσίκνα άμμα τη ψήνεις τζαι να σπάζουν τα ρουθούνια σου τζαι να τρέχουν τα σάλια σου; Νομίζω εν ξεκάθαρο πλέον το τί θέλω να πω. Δε τζαι μόνη σου:

See? Εν χωρίς γέλιο. Εν σχεδόν λυπητερό!

ΟΚ. Όταν ξεπεράσετε τζαι σεις το σοκ έχω αλλό μια ερώτηση. Ποιος βλάκας εσκέφτηκε να κάμουν τα τενεκεδάκια να έχουν χαλαρό δακτυλίδι τζαι όταν θέλεις να ανοίξεις τα ντολμαδάκια του λιτλ, μεινίσκει το δακτυλύδι στο σιέρι τζαι το ττιν σφραγιστό;
21ος αιώνας, αποφασίσαν να αλλάξουν τα πάντα- ακόμα τζαι το ψεύτικο γέλιο στις κωμωδίες επήραξέ τους- εκτός που τα τενεκεδάκια. Έχουμε τον ίδιο παλαιολιθικό τρόπο ανοίγματος. Ας το εκάμναν ψηφιακό. Να πιστέψω εν εμπορούσαν; Να είχαμε ας πούμε αππλικέησιον τζαι να ελέγετουν open can, cause iCan! Τζαι να ενώνετουν με το wifi τζαι να άνοιε το λινητό τα tins. Εν τόσο δύσκολο; Πρέπει ούλλα εγώ να τα σκέφτουμαι;

Χάτε γελάστε ψεύτικα να περάσουμε τζαι πόψε!

Κουτ. Νάητ

Let it be!

Η δική μου έκδοση του γνωστού τραγουδιού των Μπιτλς:

Αν πας σε κέντρο για φαΐ
και καθώς τρως τη πίτα βλέπεις μια σγουρή, (τρου στόρυ)

Μην αηδιάζεις let it be!

Αν για έξοδο σε προσκαλεί
ένας όμορφος με HRV
και συ βγάζεις σπυρί, let it be

Λετ ιτ μπι λετ ιτ μπι λετ ιτ μπι οοο λετ ιτ μπι
συνέχισε να γράφεις λετ ιτ μπι.

Κάμε ένα διάλειμμα που τις ανησυχίες σου τζαι βάλε λίγη μουσική στη ζωή σου…και άστα υπόλοιπα στην άκρη. Αύριο πάλε τζιαμέ εν να ‘ναι. Θα ανησυχήσω αύριο για το αύριο και μεθάυριο θα κλάψω για το μεθαύριο. Απόψε απλά θα τραγουδήσω Μπιτλς!