O mio babbinο caro (‘Τζύρη μου καλέ μου’ ή ‘Παπάκι μου γρυσέ μου’)

Σε μια άλλη μου ζωή εγώ τραγουδώ άριες και ειδικά αυτή τη δημοφιλή σύνθεση του Πουτσίνι και λιπρέτο του Forzano από το έργο που λέγεται ‘Gianni Schicchi’ (Τζιάννι Σκίκ.κι η τελεία εσκεμμένη, διότι αλά Ιταλικά κάνεις και μια παύση καθώς το προφέρεις). Πρόκειται για ένα χιουμοριστικό έργο που διαδραματίζεται στην Φλορεντία (η οποία είναι καταπληκτική πόλη, την έχω δει ιδίοις όμμασι). Τα ονόματα των χαρακτήρων έχουν παρθεί από το στίχους της “Κόλαση’ του Δάντη και δεν είναι τυχαίο. Δεν θα μπω σε περαιτέρω ανάλυση των ηρώων γιατί θα φλυαρήσω χωρίς παμό.

Ορίστε όμως την περίληψη της περίληψης: Όταν ο Buoso Donati (ένας πολύ πλούσιος άνθρωπος) πεθαίνει, το “χάος” κυριαρχεί. Οι συγγενείς του πλούσιου, που προσποιούνται ότι πενθούν για το θάνατό του, ψάχνουν μανιωδώς για τη διαθήκη του. Αφού διαπιστωνουν ότι άφησε τα περισσότερα από τα χρήματα και τα υπάρχοντά του στους μοναχούς παρακαλούν τον πονηρό Gianni Schicchi, να τους βρει μια λύση. Ο Schicchi τελικά συμφωνεί να μιμηθεί τον νεκρό Donati και προσπαθεί να αλλάξει τη διαθήκη, (αφού κανείς έξω από την οικογένεια δεν ξέρει ότι ο Ντονάτι έχει ήδη πεθάνει). Στο τέλος, ο Schicchi καταφέρνει να αλλάζει τη διαθήκη, αλλά καταλήγει να δίνει τα περισσότερα από την κληρονομιά στον εαυτό του!

Το πολύ γνωστό κομμάτι ‘O mio babbino caro’ ( ‘Ω αγαπημένε μου πατέρα’) είναι η στιγμή που η κόρη (Λωρέτα) παρακαλεί τον πατέρα της, να την αφήσει να παντρευτεί τον αγαπημένο της, διαφορετικά θα πεθάνει… (Εν όσπου να μάθει ότι την απάτησε…με τις φίλες της, μετά εν να παρακαλά να πεθάνει ο πρώην αντί να απειλεί ότι θα αυτοκτονήσει…ΟΚ ΟΚ τούτο στην παρένθεση εν καρύκευμα δικό μου…αλλά ας είμαστε ειλικρινείς στον 21ον αιώνα αυτό θα ήταν πιο πιθανό σενάριο για το σύγχρονο κοινό).

Enough said!

Ιδού η άρια…ιδού και το πήδημα (Όξα εν η Ρόδος τζείνη;):

Να και η αξιομνημόνευτη ερμηνεία της Κάλλας:

Αξίζει τον κόπο να το δείτε όλο το έργο το οποίο ανακάλυψα και με υπότιτλούς. Δε το τζαι ευχαριστάς με πιο μετά:

https://www.youtube.com/watch?v=HRGe9FfLtdY

Καληνύχτα!

Blue day. Blue song!

Πιάνω τον εαυτό μου να κάνει διάλογο στο μυαλό μου με άτομα παρελθόντος… στη προσπάθεια επίλυσης άλυτων διαιωνιζόμενων ζητημάτων, τα οποία αφορούν αφόρητες αδικίες. Αδικία που έχω υποστεί και με έχει τραυματίσει και έχει επηρεάσει την έλλειψη εμπιστοσύνης μου στους ανθρώπους. Παρατηρώ να φέρνω επιχειρήματα και τα εξωτερικεύω κατά την οδήγησή μου ή μπροστά στον καθρέφτη…αλλά η υπόσταση του άδικου απουσιάζει. Συνομιλώ μαζί του και προσπαθώ με λόγια να εκλογικεύσω παρανοϊκές συμπεριφορές του και ζητώ δικαίωση!

Η απάντηση μου σε αυτό τον μονόλογο-διάλογο;

Σιωπή.

Ο παραξενεμένος οδηγός στο διπλανό αυτοκίνητο.

Η παραξενεμένη μουτσούνα μου στον καθρέφτη.

Και η μέρα γίνεται Δευτέρα και ακόμα μια μέρα στο 2014 περνά δίχως απαντήσεις δίχως αποκατάσταση της δικαιοσύνης.

Καλημέρα!

https://www.youtube.com/watch?v=dAV80Dh-qxg&list=PL37906F087D2C40E9

Όταν η μέρα διαγράφεται λαμπρή!

Είχατε ποτέ από αυτές τις μέρες που όλα κυλάνε υπέροχα; Χα! Εγώ είχα!

Ξυπνώ το πρωί αφού ετζοιμήθηκα οκτάωρο, χορτασμένη που ύπνο. Μπάμ! Η μέρα διαγράφεται λαμπρή.

Τα μαλλιά μου γυαλίζουν τζαι είναι τέλειες και ελαστικές οι μπούκλες. Τύφλα να σσει το μοΤέλλλο της Λορεάλ. Παραμπούμ! Και η μέρα διαγράφεται λαμπρή.

Μπαίνω στο μπάνιο για ζεστό μπάνιο ή πάνιο (ότι προτιμάς) και όχι μόνο το νερό είναι ζεστό αλλά χογλά! Πσσσσσσς! Τέλειο υδρομασάζ…να νοιώθεις τη βρωμίλλα τζαι τα νεκρά κύτταρα να σε εγκαταλείπουν … οι πόροι του δέρματος να ανοίγουν τα παντζούρια καλημερίζοντάς σε…ντάξει έκαμα το πολλά “μελωδία της ευτυχίας” αλλά το σημαντικό είναι ένα: Η μέρα διαγράφεται λαμπρή!

Τα μάθκια μου έννεν φουσκωμένα ούτε έχω μαύρους κύκλους. Λετς σέη αη ουος λούκιν κούτ! Make up on, chic dress on, high hills on, perfume on…Ιτ ουος ιντίτ ε μπρίλιαντ ντέη!

Στην πρώτη δουλειά με τους φοιτητές μου, γίνεται ένα καταπληκτικό μάθημα! Εγώ με τουπέ να τα μιλώ τα Αγγλικά φαρσίν (τζαι ας είναι τα φαρσί μια ινδοευρωπαϊκή γλώσσα του Ιράν), να κάμνω τα αστειούθκεια μου τζαι να γελά υποστηρικτικά η ομάδα με αυτά! Τούιν κουτ! Σπλέντιτλυ!

Πετάσσουμε να πιω καφέ…κυκλοφορώ στο κόφφυ σοπ σαν ντίβα με το κόκκινο το φουστανούδι μου…παραγγέλνω τη φραπεδιά μου, δκιεβάζω το αμέρικαν σαϊεντίφικ μου…εντ κέρλ δε ντέη ις στιλ κουτ!

Πάω στην τράπεζα για μια κατάθεση: “Κάλιουsh;” “Ω γνωστέ! Πως από δω;” Πλα πλα πλα…τσιτ τσατ!

Κατευθύνομαι προς τη 2η εργασία. Γνωρίζω κόσμο. Δίνω πληροφορίες. Κάνω συμβουλευτική. Κάθομαι. Σηκώνομαι. Περπατώ Σο φαρ σο κουτ!

Τελικά είναι θέμα αυτοπεποίθησης! Αυτοπεποίθησης και τσαχπινιάς…δύο συστατικά που καταριέσαι όταν ανακαλύφκεις ότι εξαιτίας τους… ούλλλη μέρα εκυκλοφόρας με μια τρύπα στο φουστάνι σε ένα…-ας πούμε- όχι και τόσο κολακευτικό σημείο!

Περνούν όλα μπροστά μου κάθως διαπερνούν τα δάκτυλά τη τρύπα του φουστανιού…:

Οι φοιτητές μου…η τρύπα
Οι μπαρίστες στο κκόφυ σιοπ…η τρύπα
Το γέλιο για τα αστεία μου….η τρύπα
Το αμέρικαν σαιεντίφικ…η τρύπα
Ο γνωστός…η τρύπα
Το σφύριγμα…η τρύπα
Η δεύτερη δουλειά…η τρύπα
Ο συμβουλευόμενος…η τρύπα
Στο γραφείο του μάστρου…η τρύπα.

Και εγώ να θέλω…μια ΤΡΥΠΑ να χωστώ!