Βρέχει σκέψεις…

Βρέχει. Ακούω το έντομο να θορυβεί στο τζάμι και το κοιτάζω επίμονα.

Μοιάζουμε τόσο πολύ εγώ και συ, βλαμμένο έντομο.

Χαίρεσαι που είσαι σε ζεστό περιβάλλον. “Χαίρομαι” που κάνω τη δουλειά μου σε ένα ασφαλές περιβάλλον. Τα χρόνια μου όλα τα επένδυσα σε αυτό. Από τον προηγούμενο μήνα κάνω αυτό που ονειρεύτηκα. Σε μια δύσκολη εποχή. Δύσκολη για πρίγκιπες και για αλήτες.

Και οι δυο μας ζουζούνι, σε αυτό το μεγάλο πλέον γραφείο. Εσένα η σκέψη σου έξω στο φυσικό σου περιβάλλον…εμένα η σκέψη μου έξω σε ένα περιβάλλον που κάθε άλλο από “φυσικό” είναι.

Κατάφερα να με κοιτάζουν στα μάτια, να με αναγνωρίζουν, να με λένε κυρία, να θεωρούν χρήσιμη την άποψη μου, να εξαρτώνται από μένα. Να εκπαιδεύω επαγγελματίες, να έχω ένα μεγάλο δίκτυο γνωριμιών και γνώσεις /ικανότητες που η 20χρονη Kalioush δεν θα σε πίστευε ποτέ αν της έλεγες ότι όλα αυτά θα γίνονταν. Θα σου απαντούσε “Κάθε πέρσι και καλύτερο”. Παρόλα αυτά, ζηλεύω το ζουζούνι. Αυτό το τόσο δα ευάλωτο πλάσμα που   δεν έχει μνήμες, που δεν έχει ευθύνες…που έχει φτερά.

Ανοίγω την πόρτα….σε ένα μικρόκοσμο ρομποτικό. Αρπάζω τον καφέ από το γραφείο και προχωρώ προς την εξώπορτα να πάρω αέρα… Αναπνέω με βαθιά ανάσα σαν να με κρατούσαν από το λαιμό. Η βροχή είναι μαγική. Το κρύο σε υπενθυμίζει για το αίμα που κυλά στις φλέβες σου. Είσαι ζωντανή;! Σε βρίσκει συνάδελφος καπνιστής και αρχίζει τη πάρλα…αν και μπροστά στο πρόσωπό μου ο συνάδελφος αποτελεί το υπόβαθρο της αντίληψής (αλά Gestalt) και η κύρια φιγούρα παραμένει η βροχή.

Ρουφώ λίγο καφέ και χάζεύω ένα ζευγαράκι στην απέναντι πλευρά του δρόμου κάτω από υπόστεγο να νομίζουν ότι το όλο σκηνικό με τη βροχή φτιάχτηκε για να εκρομαντικοποιήσει την ατμόσφαιρα. Ειδικά για αυτούς και μόνο. Μειδιάζω με τη δεξιά πλευρά μόνο (όχι λόγω μπότοξ…). Βάζω  φαστ φόρουορντ και βλέπω τη συνέχειά τους. Αυτός την εγκαταλείπει επανειλλημένα και επιστρέφει κάθε τόσο, γιατί θέλει να ζει “ελεύθερο πουλί”, αυτός και το πουλί του αν με εννοείς… και ταυτόχρονα την κρατά δέσμια με υποσχέσεις και ψέματα τα οποία καμουφλάρει σε γράμματα ηλεκτρονικά.

Κοιτάω την άπειρη και ονειροπαρμένη κοπελίτσα που χάνεται στην αγκαλιά του έρωτά της και της μιλάω με το μυαλό μου: “…Και θα προσπαθήσει μετά να σε πείσει ότι όλα τα πταίσματα ήταν δικά σου κοπελιά. Θα στα ομολογήσει σε μια κρίση αλήθειας του και θα τα αναιρέσει μόλις σε δει να θυμώνεις..μετά θα υποστηρίξει τις απάτες και τις αδικίες του ως κάτι το πλέον φυσιολογικό…αν και ο ίδιος παθών από προηγούμενες τοξικές σχέσεις…θα εκδικείται τις πρώην που τον πλήγωσαν πληγώνοντας σε με το ίδιο νόμισμα… εσένα που τις αντιπροσωπεύεις…θα προσπαθήσει να σε μπερδέψει…θα σε πει τρελή…θα σου πει συγνώμη…θα σου αποδείξει ότι δεν μετάνιωσε και μετά θα σε εγκαταλείψει ξανά και δεν θα ανταποκρίνεται στο κάλεσμά σου…μια μέρα μετά αφού σου ζητήσει να τον ξανααγαπήσεις”.

Το φιλί τους στο ‘τώρα’ …σχήμα οξύμωρο μέσα στη σύντομη απαισιόδοξη μου σκέψη.

Το παράπονο του συναδέλφου, ποσώς με επηρέασε, για την ένδειξη αδιαφορίας μου στις προφανώς ‘σημαντικές ‘ κουβέντες του. Έχω μάθει με τον καιρό να ξεφεύγω από αυτού του είδους παράπονα με χιούμορ. Χιούμορ: Το άυλο πέπλο, πίσω από το οποίο κρύβομαι ολόκληρη. Εγώ και οι μαριονέτες μου. Σαν επιδέξια εγγαστρίμυθος  χρησιμοποιώ τις προσωπικότητές μου για να ευχαριστήσω όσο το δυνατόν περισσότερους ως να πρέπει να ευχαριστηθούν, να ψυχαγωγηθούν από μένα.

Η δίαιτα με μάρανε …γι αυτό μεταμορφώθηκε σε φαρμάκι ο καφές της παρηγοριάς μου. Λίγη καραμέλα στον καφέ σου δίνει μια άλφα χρωματιστή ελπίδα. Παρηγοριά από τι; Έχεις ότι ζήτησες. Σε όλα σχεδόν τα επίπεδα. Κι είναι αυτό, το αχάριστο “σχεδόν”, που σε παιδεύει. Αχάριστη Kalioush θα σε παρηγορήσω τώρα με τη σκέψη του ατόμου που θα συναντήσεις απόψε και με αυτό το τραγούδι:

Αχαχαχαχα…Ακυρώνει ότι έκτισα με λέξεις πιο πάνω τούτο το παλιο-χιτάκι….Cant’t touch this!!!!! Τουρουρουρου του ρου του ρου ‘Cant’t touch this!!!!!’

It’s Friday μάδα φ…φάδερς!!!

Αδιός !

Advertisements