Θα ‘θελα.

Θα θελα να ξυπνώ σε ένα κόσμο εμπιστοσύνης.

Όπου το ψέμα να ήταν σε μουσεία μέσα μόνο.

Όπου οι εκμεταλλευτές θα ήταν πρόγονοι χιλιάδων ετών πίσω.

Όπου τα λάθη θα διορθώνονταν και οι άνθρωποι θα ζητούσαν συγνώμη με πράξεις.

Σε κόσμο που ένας άντρας και μια γυναίκα να μπορούσαν να λένε αληθινά σ’αγαπώ.

Σε τέτοιο κόσμο που τα παιδιά θα μεγαλώνουν με γονείς και όχι γονέα ή κηδεμόνες.

Θέλω να δω ένα κόσμο όπου η απάτη και η απιστία θα είναι τα βιβλία της ιστορίας.

Σε ένα κόσμο που δεν θα μας λένε κάνε αυτό που αγαπάς και θες αλλά θα ξέρουμε και θα θέλουμε να κάνουμε το σωστό. Αυτό που θα είναι δίκαιο και για άλλους.

Θα θελα να είχαμε ύπνο με καθαρές συνειδήσεις και τα όνειρά μας να ήταν γεμάτα σοκολάτα και καραμέλα.

Θα θελα να ξυπνούσα σε κόσμο όπου η Φτώχεια να ήταν το όνομα μόνο μιας έρημης χώρας και κάτοικοι της να ήταν μόνο οι κατσαρίδες.

Θα θελα ένα κόσμο όπου να μην πεθαίνουν οι αγαπημένοι σου.

Οι αρρώστιες θα ήταν λέξη στο λεξικό του Μπαμπινιώτη και θα σήμαινε παρελθόν.

Θα θελα να μουν εισιτήριο στη τσέπη σου -Θαλασσινός (τσας άσχετο αλλά πάει του)

Θα θελα παγωτό τριαντάφυλλο και ….να μην παχαίνουν ποτέ οι γυναίκες…μόνο οι άντρες!

Αντίο.

Advertisements