Όταν έβαλαν ένεση στο ποίημα και έγινε θέατρο;

Ήμουν 8 χρονών όταν εφκήκα στην τηλεόραση. Ουάο. Εθυμήθηκα!

Ερώτησε ο δάσκαλος ποιος θέλει να πει το ποίημα του στην τηλεόραση;Kalioush εσύ;

Έγραφα ποιήματα που 7 χρονών. Μάλιστα επροσπαθούσα να γράφω τζαι κάποια στα Αγγλικά…Φυσικά τζαι εν εμιλούσα Αγγλικά! Τζείνες οι φράσεις που ήξερα στα Αγγλικά ήταν που την τηλεόραση.

Έσουσα καταφατικά την τζεφαλή μου!

Η επόμενη σκηνή να με τοποθετούν μπροστά που μια μαύρη κάμερα μες το δωματιούιν…

Ακολουθούν συνειρμικές σκέψεις, οι οποίες πέρασαν την ουδό πυροδότησης και τυγχάνουν συνειδητής επεξεργασίας κατόπιν αναφοράς της λέξης δωματιούιν:

…μες το ίδιο το δωμάτιο που μου εβάλαν το μπόλι για τις ηπατίτιδες. Η μάνα μου εδίαν μου το δευτεράκι το κότσινο τζαι έρκετουν τζαι εσύναε μας η νοσοκόμα του σχολείου για το εμβόλιο. Πρώτα οινόπνευμα τζαι μετά ένεση. Εν τις εφοούμουν ποτέ τις ενέσεις. Μόνο τζαι μόνο που ένοιωθα ότι εισέβαλλαν μισοπεθαμένοι ζωντανοί γιετ βλαβεροί οργανισμοί στο σώμα μου για να κάμω αντισώματα…ενθουσιαζόμουν. Ε. Εθεωρούσα το συναρπαστικό. Ήξερα τι εν το εμβόλιο. Ήταν που τες πολλές ερωτήσεις τύπου Γιατί…; Μια που τις ‘Γιατί;’ απαντήθηκε. Ήταν τούτη σχετικά με το εμβόλιο. Για τις άλλες έπιανα απαντήσεις “Που να μεγαλώσεις εν να μάθεις”! Τωρά που εμεγάλωσα ελείψαν οι ερωτήσεις…όι διότι έμαθα…αλλά επειδή καμιά απάντηση εν με ικανοποιεί. Μόνο το “Τί κάμνεις; Είσαι καλά;” ρωτώ…χωρίς να με ενδιαφέρει τις πλείστες φορές να πάρω απάντηση.

Τέλος άσχετου συνειρμού…Επανάληψη σκηνής 2. Άξιον. Α; Action! A!

Είμαι φαντάστου μπροστά που τη κάμερα τζαι η δημοσιογράφος είπε μου να κατεβάσω το τετράδιο να φανεί όλο μου το πρόσωπο. Έχωνα το που τη μούτη τζαι κάτω.

-Όποτε είσαι έτοιμη να διαβάσεις το ποίημα ξεκίνα.
Εθκίαβασά το… αλλά τσουπ: Το ‘δεν ξεχνώ και αγωνίζομαι’ πράσινο τετράδιο μπροστά που το μισοκοκκινισμένο και μειδιασμένο πρόσωπο. Άφηκα μόνο τα μάθκια μου να φαίνουνται. Εθεώρησε το μάλλον χαριτωμένο η δημοσιογράφος τζαι άφηκε με να σούζουμαι δεξιά -αριστερά επί τόπου με το τετράδιο να καλύπτει το στόμα μου..για κανένα λεπτό.

Τζείνο ήταν. Εκείνη τη στιγμή επήρα την απόφαση. Εγώ θα ασχολούμουν με καλλιτεχνικά θέματα. Θα γινόμουν καλλιτέχνης κάποιου είδους. Καλλιτέχνης! Ναι. Στο μπάνιο μου. Βεβαίως βεβαίως!Αφού ήδη…Συνθέτω…Αυτοσχεδιάζω. Παίζω μονόπρακτα. Τραγουδώ…Χορεύω όσο μου το επιτρέπει το βρεμένο πάτωμα…και ζωγραφίζω πάνω από τους υδρατμούς στον καθρέφτη.

Θυμήθηκα τη σκηνή με το ποίημα σήμερα, όταν πριν λίες ώρες είδα την τούτη τη δημοσιογράφο έξω που το θέατρο. Εκοίταξε με σε μια στιγμή τζαι εσκέφτηκα…Λαλείς;Λαλείς να με θυμάται μετά που τόσα χρόνια;

Μπα! Ρε κουμπάρε μου. τούτη η γυναίκα εν σαν να μεν επέρασε μέρα που πάνω της. Εν εγέρασε! Όπως τότε τζαι τωρά! Μπράβο της!

Ένιχου ο λόγος που εσκέφτηκα να γράψω πόψε εν το θέατρο τζαι από ότι επρόσεξα εσύστησε το πολλά τζαι η Eolica.

Που τα καλύτερα που είδα. Τόσο καλό που μου έδωσε πολλά ερεθίσματα για να συγγράψω. Του αξίζει ένα ξεχωριστό ποστ γι αυτό αναμείνατε στας οθόνες σας!

Κουτ πάη!

Advertisements

Some true FAQs about me!

Χάουντυ για ολ!
Ήγκηκεν η ώρα!

Σήμερα θα μάθετε την πραγματική μου ταυτότητα, που μένω, που δουλεύω, που πάω για καφέ κάθε Σάββατο, σε ποια παραλία κολυμπώ, τι χρώμα είναι τα μαλλιά, τα μάτια και τα εσώρουχά μου…ού…τα εσώψυχά μου.

Πως το αποφάσισα. Ουέλ, εβαρέθηκα να ζω πίσω που το προσωπείο της Κάλιουsh. Η αλήθεια δεν είναι εκεί έξω στα X-files, αλλά ούτε ήταν μέσα στο Γκετ-ο (G.E.T). Σήμερα θα λάμψει όπως τα ματούθκια του σερβιτόρου που ήρτε τωρά τζαι έπιασε την μισοφαημένη ελιωτή που το τραπεζάκι μου.

Στην αρχή ενόμισα ότι ήταν κουφός τζαι ότι εμίλαν την νοηματική, αλλά όταν οι Imagine Dragons εσταματήσαν να τραγουδούν στα αυτία μου (όταν έφκαλα τα χέτφονς)εκατάλαβα τι ελάλεν:
– Ντεν σου αρέσεις;
-(Αρέσεις μου…τί εισηγείσαι εγώ και συ, εσύ και γω μόνοι πάνω στη γη;) Η ελιωτή;
-Ναι δεν έφαγες.
-Χεξ. (Μειδίαμα) Δεν ήταν τόσο φρέσκια.
-Να σου φέρω κάτι άλλο; Μάφφιν?
-(Μάφφιν…όπας οικειότητα το ‘μελαχρινό αγόρι’…)
-(συνεχίζει)-> -Σοκολάτας.
-Ά. Όχι ευχαριστώ είμαι καλά!
Τσουπ κλείσιμο το ματάκι του.
Ατσάαααα. Να τα μας, να τα μας.

Ήνταπο θέλεις; Είπα να κάμω πρόλογο τζαι να πω ψέματα, ότι εν να σου πω ποια είμαι που τα αλήθκεια, για να τραβήσω απλά τη προσοχή σου.

Καλάν.

Θα σου πω άτε.

1)Είμαι ηθοποιός, τραγουδίστρια, δημοσιογράφος, συγγραφέας-ντετέκτιβ,ψυχολόγος, φωτογράφος. Βρες το σωστό και κέρδισε ένα ταξίδι ….στο όνειρο. Ναι. Ήβρες το. Είμαι….
….
….
….

Παλαβή.

Παλαβή που εν είμαι όλα τα πιο πάνω τζαι είμαι μόνο ψυχολόγος. Δεν λέω καλή είναι η δουλειά μου.

2) Το πραγματικό όνομά μου είναι Μαρία, Κωστούλα, Χρυστάλα, Κάντυ, Χέηλη, Εφροσύνη, Κόκος.
Και το όνομα που κερδίζει από τα πιο πάνω είναι….
…..
….

Εν έσσει σημασία. Τζαι Μίτσο να με φωνάξεις ή ρα…πάλε θα γυρίσω. Στο όνομα θα κολλήσουμε;

3) Την ιστορία της ζωής μου θα σας την διηγηθώ όπως θα ήθελα να είναι. Θα σύρω μέσα τζαι πραγματικά στοιχεία τζαι όποιος τα έβρει κερδίζει ένα εισιτήριο….σε άλλο όνειρο.

Η αληθινή μου ιστορία τωρά χωρίς ψέματα, διότι τα ψέματα μισά τα τζαι ο Θεός: Ήταν μια κρύα νύχτα του χειμώνα, που η μάνα μου- γνωστή ως Ρίτα Χεηουόρθ την τότε εποχή- έφερε στον κόσμο μια υπέροχη κοπέλα, πανέμορφη, ψηλόλιγνη (ναι βρέφος ψηλόλιγνο…εν εξανάδες;ΤΖαι πόσες φορές επήες σε μαιευτήρια; Take that!).Με μελωδική φωνή, γεμάτη χάρες και ταλέντα. Αφού όταν εγεννιέτουν εφκήκε πρώτα το μικρόφωνο τζαι μετά η τζεφαλή του μωρού. Αυτή η χαριτωμένη, χαίτε ω….(τάμπου λαλεί;)χαριτωμένη!;!; Ήταν…


..
.

Η αρφή μου.

Μετά όμως ήρτα τζαι γω στον κόσμο. Ήταν ζεστή η μέρα έτσι εβιάστηκα να βκω. Διαφορετικά θα εμείνισκα τζει μέσα… ήταν να εν πιο safe. Τζαι έγινα σταντ up comedian τζαι φωτογράφος τζαι χορεύτρια (pole dancer), τζαι cellist τζαι συγγραφέας -ντετέκτιβ (οικογενειακή επιχείρηση βλέπεις), τζαι αρθρογράφος τζαι ζαχαροπλάστης πλάστη μου τζαι μοΤέλο τζαι φωτομοΤέλο τζαι Τζιούντι Κάρλα τζαι πυροσβέστης (τούτον αναγκαστικό…για να λαλεί η κόρη μου: “Εμένα η μάνα μου εν πυροσβέστης”) τζαι πρόεδρος της δημοκρατίας (για να λαλεί η κόρη μου: Η μάνα μου εν ο πρόεδρος”, όταν το άλλο μωρό της αντιπεί ότι η δική της μάνα εν αστυνομικός. Ουφ! Πόσα να βουρώ; Ας όψεται η κρίση που μια δουλειά δεν σου φτάνει τζαι πρέπει να κάμνεις μάλτιτάσκιν!

Επειδή όμως είμαι πανέξυπνη τζαι πολυτάλαντη τζαι ταλέντο μεγάλο τζαι ακόμα πιο μεγάλο ταλέντο (διότι έβαλα 1 κιλό) πάνω που ούλλα μετριόφρων, ταπεινόφρων βρίσκω χρόνο τζαι γράφω τζαι στο Γκετ-ο.

3)Πού μένω:

Μένω στη Νέα Υόρκη τα φθινόπωρα τζαι τους χειμώνες τζαι στη Καλιφόρνια (ή την Καλιφορνία κατά τη θεία του παπά μου) τις άνοιξες τζαι τα καλοκαίρια! Α τζαι σε παράλληλο σύμπαν μεινίσκω στο Παρίσι τζαι στην Αργεντινή).Διότι είμαι πολυτάλαντη, μεγάλο ταλέντο τζαι πανέμορφη. Τζαι εμείς του είδους μας πρέπει να μεινίσκουμε κάπου που να λαλούν: “ΟΥΑΟΥ…Οh my Good-ys. Ο μάη Mc Donalds”.

4) Τί χρώμα εν τα μάθκια μου;


Αυτήν τη στιγμή…Κότσινα. Εξύπνησα βλέπεις να πάρω το Φλάφη περίπατο. Ναι εν κάτος αλλά ….εν του το είπαμε ακόμα. Νομίζει εν σκύλος. Στα 18 του θα του αποκαλύψω την αλήθκεια. Ως τότε τα μάθκια μου θα είναι κότσινα.

5) Τα μαλλιά μου είναι:

Όμορφα και πολυτάλαντα και μεγάλο ταλέντο.

6) Τα εσώψυχά μου (αφού σας υποσχέθηκα και είμαι άνθρωπος φιλαλήθης και τηρώ και τις υποσχέσεις μου και πολυτάλαντη και πανέξυπνη και μεγάλο ταλέντο) είναι:

Μπλε.

Αυτές ήταν οι μεγάλες αλήθειες της ζωής μου. Τώρα νοιώθω ότι γκρεμίστηκε ένας τοίχος ανάμεσά μας και ότι γνωρίζετε τα πάντα για μένα.

Πράγματι η αλήθεια σε ελευθερώνει …και σε κάνει να τρώεις τιμωρίες άμαν κλεφκεις καραμέλες.

Ευχαριστώ που με θκιαβάσατε.

Ciao a tutti!
Tutti frutti!
Frutti yogurt!

Προδοσία ΙΙ

Ο βασιλιάς Δαβίδ είχε γράψει ένα Ψαλμό στους Βιβλικούς χρόνους, ο οποίος είναι τόσο διαχρονικός και εκφράζει την οδύνη, που ένοιωθε όταν ήταν καταβαρυμένος, από την απώλεια εμπιστοσύνης ατόμων, που κάποτε αγαπούσε. Στο 55ο βιβλίο και εδάφια 12-14:

“Διότι δεν με ονείδισε εχθρός. Αλλιώς θα μπορούσα να το υποφέρω. Δεν υψηλοφρόνησε εναντίον μου κάποιος που είχε μεγάλο μίσος για εμένα. Αλλιώς θα μπορούσα να κρυφτώ από αυτόν. Αλλά εσύ ένας θνητός άνθρωπος που ήσουν ίσος με εμένα. Ένας οικείος μου και γνωστός μου. Επειδή απολαμβάναμε γλυκιά φιλία μεταξύ μας”.

Ποσό αλήθεια είναι αυτό! Πόσοι νοιώθετε ότι δεν μπορείτε εύκολα να ξεπεράσετε την αδικία ή την κακομεταχείρηση, τα ψέματα των φίλων του συζύγου, του συγγενή σας ενώ δεν σας επηρεάζουν τόσο πολύ το τί θα πουν άτομα άλλα του περίγυρού σας;

Κλονίζεται η εμπιστοσύνη σου. Ίσως τους μαλώνεις, τους βρίζεις αλλά στην ουσία ζητάς αποκατάσταση δικαιοσύνης.Είσαι πληγωμένος και θέλεις να διαγραφεί η αδικία. Οι πλείστοι άνθρωποι που μας αδικούν, προδίδουν εκμεταλλεύονται, συνήθως είναι φίλαυτοι, υπερήφανοι και αλαζόνες …χωρίς να έχουν τύψεις όταν προκαλούν κακό. Ούτε είναι πρόθυμοι να επανορθώσουν, διότι αγαπούν περισσότερο τον εαυτό τους και τις απολαύσεις παρά αρετές όπως την τιμιότητα και τη δικαιοσύνη. Δεν είναι φιλαλήθεις ούτε ειλικρινείς. Στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται να είναι αλάνθαστοι αλλά τουλάχιστον να υπομείνουν τις συνέπειες των πράξεών τους και να επιζητήσουν δικαιοσύνη.

Το να λέμε τυπικά συγνώμη και “έμαθα από τα λάθη μου… γίνομαι καλύτερος άνθρωπος”, αλλά την ουσία να πατώ επί πτωμάτων και να δικαιολογώ τα λάθη μου μην στηρίζοντας τον άλλο αλλά αφήνοντας τον να υποφέρει εξαιτίας μου…Είναι σαν να πυροβολείς κάποιον (έστω κατά λάθος), να θυμώνεις μαζί του που σε βρίζει σου φωνάζει επειδή πονάει και να τους λες “συγνώμη, είμαι καλός άνθρωπος δεν είμαι δολοφόνος…εσύ είσαι χειρότερος διότι μου θυμώνεις” και να φεύγεις, αντί να τον πάρεις στο γιατρό ή να του συμπαρασταθείς στο νοσοκομείο και να κρύψεις. Εν θα προσπαθήσεις να φκεις τζαι που πάνω.Το να νιώθεις τύψεις δεν σε κάνει καλό άνθρωπο. Οι πράξεις επανόρθωσης σε βοηθούν να γίνεις.

Κανένας δεν είναι αλάνθαστος αλλά υπάρχουν δύο κατηγορίες ατελών ατόμων: Οι πονηροί και οι δίκαιοι. Οι πονηροί είναι εκείνοι που όπως λέει ο Ψαλμός 10: 4 -> “Λόγω της υπηλοφροσύνης του, ο πονηρός δεν ερευνάει. Όλες του οι σκέψεις είναι :Δεν υπάρχει Θεός. Οι οδοί του ακμάζουν πάντοτε. Το 7 λέει : “Το στόμα του είναι γεμάτο κατάρες και απάτες και καταδυνάστευση. Κάτω από τη γλώσσα του βρίσκονται προβλήματα και βλαβερά πράγματα”

Ναι, ίσως μας φαίνεται ότι αυτοί που μας βλάφτουν είναι ανέμελοι (αιωνίως αμέριμνοι -> Ψαλμός 73:12)και λόγω της αναισθησίας της καρδιάς τους φαίνονται σαν να μην έχουν προβλήματα. Το ιστορικό άτομο, ο Ιερεμίας, είχε κάνει ένα παράπονο στο Θεό μερικές εκατοντάδες χρόνια πριν. Τον ρώτησε “…γιατί η οδός των πονηρών είναι πετυχημένη και όλοι αυτοί που διαπράττουν δολιότητα είναι εκείνοι που δεν γνωρίζουν στενοχώρια;” Στις μέρες του Ιερεμία πολλοί Ιουδαίοι γίνονταν πονηροί και αγνοούσαν τις προφητείες του Ιερεμία να μετανοήσουν και να είναι δίκαιοι. Ο Θεός ως στοργικός τους πατέρας, τους έστελνε προφήτες και κριτές και τους παρακαλούσε να αλλάξου την οδό τους. Έκανε υπομονή μαζί τους και τους έδινε πολλές ευκαιρίες. Παρόλα αυτά, χλεύαζαν τον Ιερεμία, τον συκοφαντούσαν και εξαιτίας τους, ο Ιερεμίας περνούσε μέρες στενοχώριας.Μέσω προσευχής ο Ιερεμίας εξέφρασε το παράπονό του στο Θεό, διότι φαινομενικά οι πονηροί φαίνονταν να ευημερούν. Όμως οι μέρες της χαράς των πονηρών Ιουδαίων ήταν λίγες, καθώς είναι ιστορικά αποδεδειγμένο διότι ο Θεός”έδωσε στον καθένα σύμφωνα με τις οδούς του και τους καρπούς των ενεργειών του” -Ιερ. 32:19. Επιτράπηκε στους Βαβυλώνιους και λεηλάτησαν την Ιερουσαλήμ και ήρθε μεγάλο όνειδος σε όλους αυτούς που ήταν άδικοι. Ενώ προστάτευσε όσους υπέμειναν και με ακεραιότητα κράτησαν την εμπιστοσύνη τους σε Αυτόν και συνέχιζαν να πράττουν το ορθό.

Θυμήσου

Τί έκανες την ίδια μέρα πέρσυ;

Με ποιον ήσουν;

Την προηγούμενη;

Ήσουν χαρούμενη ή λυπημένη;

13 Γενάρη! Ήταν Παρασκευή!

Θυμάμαι!

Θυμάμαι να είμαι στη δουλεία και να χω νεύρα! Πηγαινοέρχονταν μηνύματα στο κινητό! Το ίδιο και ο κόσμος… Κάτι μου έλεγε πως παρόλο που ήταν αρχή καινούριου χρόνου… εντούτοις θα ήταν το τέλος ενος μεγάλου κεφαλαίου ! Μιας μεγάλης πτυχής της ζωής μου! Θυμάσαι;

Τι παράξενο!

Θυμάμαι και την επόμενη 14 Γεν. Ξύπνησα μετά από σύντομο και ανήσυχο ύπνο.

Πήρα μήνημα: Κοιμήθηκες καθόλου;

Αλλά… εγώ τί απάντησα … δεν ξέρω!

… πήγα να παίξω σκουός!

Δεν θυμάμαι όμως με ποιον!!!!! Παράξενο! Εσύ θυμάσαι;

Αλήθεια όμως… τί θυμάσαι;

Wake me up!

Όταν ήμουν μικρή είχα μεγάλη φαντασία! Αυτή με βοηθούσε να τα βγάζω πέρα όταν τα πράγματα γίνονταν δύσκολα! Για παράδειγμα, όταν ήμουν λυπημένη, προσπαθούσα να πείσω τον εαυτό μου ότι ο πραγματικός κόσμος ήταν στον ύπνο μου. Προσπαθούσα σκληρά να με πείσω ότι η λύπη μου ήταν πρόσκαιρη και θα ξυπνούσα σε λίγο… με ανακούφιση θα βίωνα τον πραγματικό κόσμο!

Αμυντικός μηχανισμός απώθησης στο ασυνείδητο! Για καλύτερη προσαρμογή σε δυσμενείς συνθήκες… Ίσως!

Μόνο που αυτή τη φορά το κακό όνειρο κρατάει ακόμα! Πότε θα ξυπνήσω!;!;

Κουτσομπολιό: Το εθνικό μας φαγητό!

“Το αρνητικής μορφής κουτσομπολιό καταδικάζεται σε όλο σχεδόν τον κόσμο. Μεταξύ των Ινδιάνων Σέμινοουλ, στις Ηνωμένες Πολιτείες, «το να μιλάς άσχημα για οποιονδήποτε» κατατάσσεται στην ίδια κατηγορία με το ψέμα και την κλοπή. Σε μια κοινότητα της Δυτικής Αφρικής, οι σπερμολόγοι διέτρεχαν τον κίνδυνο να τους κόψουν τα χείλια ή, ακόμη χειρότερα, να τους εκτελέσουν! Πράγματι, στο διάβα της ιστορίας, οι άνθρωποι έπαιρναν διάφορα μέτρα για να περιορίσουν το κουτσομπολιό.

Μεταξύ του 15ου και 18ου αιώνα στην Αγγλία, στη Γερμανία και αργότερα στις Ηνωμένες Πολιτείες, για να ντροπιάζουν τους κουτσομπόληδες και να τους κάνουν να εγκαταλείψουν τις επιβλαβείς συζητήσεις τους, χρησιμοποιούσαν ευρέως ένα όργανο διαπόμπευσης που αποτελούνταν από μια καρέκλα δεμένη στην άκρη ενός ξύλου. Όταν διαπίστωναν ότι κάποιος ήταν ένοχος του αδικήματος αυτού, τον έδεναν στην καρέκλα και τον βουτούσαν επανειλημμένα μέσα στο νερό.

Είναι αλήθεια ότι το κουτσομπολιό συχνά αποκαλύπτει μια πολύ σκοτεινή πλευρά της ανθρώπινης φύσης, μια πλευρά που βρίσκει ευχαρίστηση στο να ατιμάζει την υπόληψη των άλλων, να διαστρέφει την αλήθεια και να καταστρέφει ζωές. Ωστόσο, το κουτσομπολιό δεν είναι από τη ρίζα του κακό. Υπάρχει και μια θετική πλευρά στο να μιλάμε ανεπιτήδευτα για διάφορα πράγματα. Και το να ξέρετε να καθορίζετε πού βρίσκεται η διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στις επιβλαβείς και στις αβλαβείς συζητήσεις αυτού του είδους είναι το κλειδί για να αποφύγετε να κάνετε θύματά σας άλλους—και να γίνετε θύματα εσείς οι ίδιοι” (Klemmeno μουαhaha).

Εν παντού οι άτιμες! Τζαι αρσενιτζιές τζαι θηλιτζιές παλιοκουτσομπόλες! Αχ τζαι να εζούσαμε στον 15ον αιώνα τζαι να είχα λίγη εξουσία…Έχω στο νου την εικόνα του να τις βουτώ που τα μαλλιά μες το νερό τζαι να φκάλλουν πουμπουλήθρες που την μούττη! Φυσικά μετά έρκεται μου στο νου η τωρασινή εικόνα μου…αυτή της ψυχολόγου…να τις βάζω στα εργαστήρια ττζαι να ανοίω (προσεκτικά πάντοτε :Ρ ) τα κρανία τους τοποθετόντας ηλεκτρόδια μέσα… μπας τζαι δώσω λίγο παραπάνω φως στην επιστήμη για το τί σκατά πάει στραβά μαζί τους τζαι διαπομπεύουν με τόση ευκολία τον συνάθρωπό τους. Λίη ενσυναίσθηση ρε παιδιά!

 Όχι όχι σαδίστρια-δήμιος κουτσομπόλων καλύτερα ….!

Μετά που ηρεμώ όμως σκέφτομαι λογικά και ευτυχώς επανέρχομαι στον ψυχολόγο και στο ότι άλλο είναι η Kalioush και σκέφτομαι αυτό:

“…πολλές φορές το κουτσομπολιό απορρέει όχι από σκόπιμη κακεντρέχεια, αλλά από …απερισκεψία. Από την επιπόλαιη επιθυμία του να πεις κάτι χωρίς να το πολυσκεφτείς. Το να συνειδητοποιήσεις αυτό το γεγονός βοηθά να μαλακώσεις την αγανάκτησή σου… ”

Εξάλλου ο οξυδερκής εξετάζει τα βήματά του….ενώ “αυτός που θυμώνει γρήγορα θα κάνει κάποια ανοησία” (Παροιμίες 14:17). Δεν πρέπει να αναστατώνεσαι υπερβολικά. Συχνά οι βιαστικές ενέργειες προξενούν περισσότερα προβλήματα απ’ όσα λύνουν. Το να μιλάνε οι άλλοι για σένα είναι μέρος της ζωής. Ο Σολομών συμβούλεψε : “Μην παίρνεις κατάκαρδα όλα τα λόγια που ίσως λένε οι άνθρωποι…επειδή και η δική σου καρδιά γνωρίζει καλά, μάλιστα πολλές φορές, ότι εσύ, έχεις καταραστεί άλλους.-Εκκλησιαστής 7: 9, 21,22.

Δίδαγμα; Το καλό το παλικάρι…εεεεεεεεεεεεεεε….άσχετο

Το δίδαγμα έγκειται στο εξής: Το να είσαι θύμα κουτσομπολιού σου δίνειτην ευκαιρία να πάρεις μερικά πολύτιμα μαθήματα. Π.Χ αφού έχεις δοκιμάσει την εμπειρία του πόσο επιζ’ημια μπορούν να είναι τα απερείσκεπτα λόγια, γιατί να μην πάρεις την απόφαση να μήν λάβεις ποτέ μέρος στη διάδοση κάποιας φήμης;

Η δοκιμασία του να σε κουτσομπολεύουν μπορεί να έχει αποκαλύψει ελαττώματα στο χαρακτήρα σου, λόγου χάρη την τάση να αποζητάς  εκδίκηση. Ή ίσως η περιφάνια σου να αποδείχτηκε μεγαλύτερο πρόβλημα από την ίδια την φήμη. Η υπερβολική ανησυχία για το όνομά μας μήπως μας κάνει να έχουμε μεγαλύτερη ιδέα από εκείνη που πρέπει να έχουμε;