Χωρίς δεσμεύσεις: Χωρείς την ή εν την χωρείς!

Με την παρέα μου ηθέλαμε να πάμε σινεμά. Πάλε!  Εγώ είχα δει την ταινία ‘Σάνκτουμ’ του Κάμερον, μια άλλη της παρέας είδε 2 που τις άλλες κι έτσι είπαμε να δούμε αυτή που έμενε… μια ‘ελαφριά ταινιούλα’, για να περάσει η ώρα.

Απογοητευμένη βγήκα από την ταινία ΄Νο Στρίνγκς Αττάτς΄…Εν επερίμενα τζαι πολλά πράματα εξ αρχής γι’ αυτό επήα τζιαμέ προετοιμασμένη…Δηλαδή εγόρασα δκυό γιγάντια σκούπ παγωτού για να είμαι απασχολημένη… τουλάχιστον στην αρχή.

Τωρά ψάχνω να ψηφίσω για την πιο σαχλή ταινία του αιώνα. Πλής θέλω να κάμω εγώ την απονομή του βατόμουρου στην Νάταλη Πόρτμαν…ε ο ‘Αστον…άστον! Ναι άστε τον τούτον εν μιτσίς τζαι άμυαλος έκαμεν πολλές τέθκειες τσιοφτοταινιούλες να φκάλει το κατιτις του. Αλλά μετά τον ‘Μαύρο Κύκνο’ της Νάταλης, το σημερινό της παίξιμο και ο ρόλος της ήταν μεγάλη πατάτα.

Η λέξη σεξ τζαι γεννητικά όργανα επαναλαμβάνουνταν μέσα στο έργο ανούσια. Όπως τα μωρά που μαθαίνουν μια καινούρια λέξη τζαι λαλούν την συνέχεια  τζαι κάμνουν χάζι νομίζοντας ότι είναι πολλά κούλ… Παρουσιάζουν τους νέους  να μιλούν μόνο για σεξ( παντός είδους) πως συνουσιάζονται με την μια και την άλλη και με πολλούς μαζί, με απάθεια, σαν να μιλούν για το τί εφάσιν το μεσημέρι. Επίσης, πλασάρουν το έθιμο της εποχής ότι είναι πολύ Ιν να έχει ο καθένας το σεξ-μπάντι του και να βγαίνει με άλλα άτομα.

Αν και ρομαντική κωμωδία.Δεν εξυπηρέτησε τον σκοπό της. Δεν είδα ούτε ρομάντζο ούτε κωμωδία. Είδα την Πόρτμαν να προσπαθεί να μας πείσει ότι ξέρει να φιλά. Αλλά τελιώνει με ένα σπουδαίο μήνυμα στο τέλος ότι…(ουέητ φορ ιτ)…το σεξ  με διάφορους, ταυτόχρονα ή σε διαφορετικά διστήματα εν καλό αλλά εν καλό κάποτε να έχεις και μια κάποια δέσμευση με ένα από τζείνους. Κι όταν λέμε δέσμευση= με το να πει ο ένας του άλλου “είμαστε μαζί”.

Ντάξει εν επερίμενα βάθος, αλλά μια χάλια ταινία, που σέβεται τον εαυτό της, δεν εξευτελίσσεται έτσι! Τουλάχιστον όχι σε οθόνη μεγαλύτερη από το σάιζ οθόνης κινητού τηλεφώνου.

The girl with the dragon tattoo!

Η πιο καθηλωτική ταινία που έχω δει εδώ και χρόνια. Εκεί που νόμιζα πως τα είχα δει όλα… πως έπαψαν πλέον οι κινηματογράφοι να παίζουν ταινίες που να αξίζουν 5 αστέρια… Ξάφνου απόψε είδα αυτήν: Το κορίτσι με το δράκο-ταττού (ή δερματοστιξία αν είστε σπαστικός φιλόλογος). 

Στις περισσότερες κριτικές μου για ταινίες υπάρχει ένα αλλά…σε αυτή όσο κι αν προσπάθησα δεν βρήκα ούτε ένα “μπατ” (‘πισινούς- μπατς’ έχει :Ρ… αλλά “buts” -αμφιβολίας… δεν εντοπίζω).

Μου έχουν πει ότι η ταινία είναι τριλογία. Ελπίζω να κρατήσουν και τα άλλα δύο μέρη της σειράς εξίσου θαυμάσια.

Οι χαρακτήρες μοναδικοί. Στην αρχή νόμιζα -ούσα προκατελειμμένη όπως πάντα-πως κάτι σαν έργο από Άγκαθα Κρίστη με παραλλαγές θα ήταν. Πόσο λάθος είχα! Είχε πολύ καιρό να ξυπνήσουν όλες οι αισθήσεις μου και να θέλω να συμμετέχω στη δράση της ταινίας χάνοντας για λίγο την πραγματικότητα.

Αν και στην αρχή πίστευα ότι η Σουηδική γλώσσα μπορούσε να με κουράσει…έφυγα μετά από 2 μιση ώρες απ’ το Σινεμά σαν να μιλούσαν οι ηθοποιοί την δική μου γλώσσα…στα Κυπριακά δηλαδή :Ρ… Τόσο με είχε αγγίξει η ταινία!

Θα βρείτε πολύ ενδιαφέρουσα την βιογραφία του Larsson, του συγγραφέα της τριλογίας:

Σύμφωνα με την ουικιπέδια αναφέρονται τα εξής:

“The Girl with the Dragon Tattoo (original title in Swedish: Män som hatar kvinnor – “Men Who Hate Women”) is an award-winning crime novel by Swedish author and journalist Stieg Larsson, the first in his Millennium Trilogy.

At his death in November 2004, Larsson left three unpublished novels that made up the trilogy. It became a posthumous best-seller in several European countries as well as in the United States. Larsson, who was disgusted by sexual violence, witnessed the gang rape of a young girl when he was 15. He never forgave himself for failing to help the girl, whose name was Lisbeth – like the young heroine of his books, herself a rape victim, which inspired the theme of sexual violence against women in his books.”

Φοβερό ε; Οι μηχανισμοί άμυνας στους οποίους αναφέρθηκε η Άννα Φρόϋντ… λειτούργησαν με αξιοθαύμαστο τρόπο στον Λάρσον. Και μετέτρεψε ένα τραυματικό γι’ αυτόν γεγονός σε τέχνη. Αρχικά την λογοτεχνία και μετά μετατράπηκε σε 7η τέχνη (κινηματογράφο).

Και λίγη ψυχολογία έτσι αφού το μπλόγκ αυτό έχει και σχετικό θέμα: Οι μηχανισμοί άμυνας μας βοηθούν να επιβιώνουμε και να ξεπερνούμε ή να μπορούμε να ζούμε με τραυματικά γεγονότα ή ενοχικά συμβάντα που προκαλέσαμε εμείς ή είμασταν αυτόπτες μάρτυρες. Σύμφωνα με ψυχαναλυτές, χωρίς τέτοιους μηχανισμούς άμυνας που μας βοηθούν να απωθούμε στο ασυνείδητο άσχημες εμπειρίες ή να τις μετατρέπουμε σε κάτι παραγωγικό και καλλιτεχνικό,  θα καταρρέαμε. Θα επεξεργαζόμασταν συνεχώς τα αρνητικά συμβάντα  σε συνειδητό επίπεδο και θα βασανιζόματαν από ενοχές από θλίψη από πόνο κτλ.

Η εγκυκλοπαίδια συνεχίζει:

“This novel supplies a genealogical table to understand the relationships of the five generation-old Vanger family who, in the novel, are under investigation. Robert Dessaix of the Sydney Morning Herald writes:

An epic tale of serial murder and corporate trickery spanning several continents, the novel takes place in complicated international financial fraud and the buried evil past of a wealthy Swedish industrial family. Through its main character, it also references classic forebears of the crime thriller genre while its style mixes aspects of the sub-genres. There are references to Astrid Lindgren, Enid Blyton, Agatha Christie and Dorothy L. Sayers, as well as Sue Grafton, J.R.R. Tolkien, Val McDermid, Elizabeth George, Sara Paretsky, and several other key authors of detective novels. A journalist and magazine editor in Stockholm until his death, Larsson reveals a knowledge and enjoyment of both English and American crime fiction. He declared that he wrote his opus for his own pleasure in the evenings after work…”

Ουάου…έκανα παρόμιες αναφορές και σκέψεις και γω πριν ανακαλύψω αυτά που γράφει η πιο πάνω ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδια!

Όποτε έχετε καιρό να δείτε την ταινία…την συστήνω ανεπιφύλακτα!

An education…

Πόσο αφελής η ταινιούλα.

Ενώ ξεκίνησε με την προοπτική για μια αυθεντική ρομαντική ιστορία εποχής του 60…δεν με κέρδισε εντελώς.

Παρόλα αυτά, θα σας πρότρεπα να δείτε την ταινία γιατί είναι χαριτωμένη και ευκολο-θέατη. Κυλάει γρήγορα και μπαίνει αμέσως στο ζουμί. Ξεφεύγει λίγο από τα όσα έχουμε ήδη δει από ταινίες που διαδραματίζονται εκείνη τη δεκαετία.

Στην ταινία, μου άρεσε ιδιαίτερα  η ρεαλιστικότητα με την οποία παρουσιάζει ένα μάθημα/πάθημα ζωής. Και η ρεαλιστικότιτα της βασίζεται στο ότι παρουσιάζει τον “απατεώνα” της υπόθεσης ως ένα άνθρωπο με πάθη αλλά που ταυτόχρονα είναι ερωτεύσιμος και έχει τις μαγικές στιγμές του, αθεράπευτα ρομαντικός και δεσμεύεται στο να κερδίσει το άπειρο 16χρονο …το οποίο όμως είναι ώριμο αρκετά για την ηλικία της και αρκετά προσγειωμένο…Δεν ήταν  κλισέ (γαλλιστί)τύπου: Επιτείδιος- κακός άνθρωπος με χαζό αφελές κοριτσάκι που είδαμε σε πάμπολλες ταινίες. 

Με τέτοια ρεαλιστικότητα οι δημιουργοί της ταινίας πέτυχαν την’ Ταύτιση’ όπως το αποκαλώ εγώ. Κι εξηγώ λέγοντας πως όλοι θα μπορούσαμε κάτω από ιδανικές συνθήκες να πέσουμε θύματα ενός έρωτα…Ενός έρωτα για μια ζωή που φαντάζει συναρπαστική και ίσως να φαίνεται ως η πολυπόθητη διέξοδος που χρειάζεται η ανιαρή ζωή μας. Αγνοούμε να δώσουμε έμφαση στα σημάδια που τόσο φανερά και τρανταχτά μας προειδοποιούν ότι κάτι πάει λάθος. Νομίζουμε πως με την αγάπη μας μπορούμε να κάνουμε τα αδύνατα -δυνατά και εκλογεύουμε κάθετί που μας προβληματίζει. 

Στην πραγματική ζωή όμως, τίποτα δεν είναι μαύρο- άσπρο, στον έρωτα. Κανείς δεν ειναι “εκών κακός” και 100%  λάθος άνθρωπος. Καλές και συναρπαστικές στιγμές μπορούν να υπάρξουν μαζί με λάθος άτομα …άτομα που ίσως σε χρησιμοποιούν αλλά το κάνουν διότι έχουν δικές τους αδυναμίες και προβλήματα. Ίσως μάλιστα τύχει να αγαπήσεις και κάποιο άτομο που δεν μπορεί να δώσει αγάπη αλλά μπορεί να δώσει ωραίες στιγμές …και εσύ να το εκλαμβάνεις ως αγάπη. Δεν είναι θέμα ποιός φταίει αν φταίει κάποιος. Αλλά θέμα του πόσο τυφλός είναι ο έρωτας (και μάλιστα πολύ περισσότερο τυφλός απ’ όσο λένε ότι είναι η δικαιοσύνη).

  ΠΡΑΓΜΑΤΙ Η ΣΠΟΥΔΑΙΟΤΕΡΗ ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ  ΒΡΙΣΚΕΤΑΙ ΟΧΙ ΣΤΑ ΒΙΒΛΙΑ, ΟΥΤΕ ΣΤΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΑΛΛΑ …στην ίδια την ζωή!

Παρεπιπτόντως, αυτό που με ξίνησε κάπως …είναι η έμφαση που δίνεται στη τριτοβάθμια εκπαίδευση σε ξακουστό εκπαιδευτικό ίδρυμα και την σύνδεσή της με την επιτυχία και την ευτυχία. Σε τέτοια ιδρύματα κατ’ εμέ …αυτό που ίσως λαμβάνεις παραπάνω,  είναι η αλαζονία και η εξάληψη της ταπεινοφροσύνης του φοιτητή. Εκεί προωθείται ο ανταγωνισμός και ενθαρρύνεται η καπιταλιστική ιδέα ότι τα καλύτερα μέσα της εκπαίδευσης ανήκουν στους πλούσιους, στους εξαιρετικά χαρισματικούς και σε όσους κουβαλούν ένα  πολιτισμικό κεφάλαιο κληρονομημένο από παππούδες  ή ένα χρηματικό κεφάλαιο που κληρονόμησαν από τους νεόπολουτους γονείς τους.

Εν τέλη αυτό που μου άρεσε περισσότερο…είναι το γαλλικό τραγούδι που άκουγε η κοπελιά του έργου. Το ερμηνεύει η Τζουλιέτ Γκρέκο και σας το αφιερώνω:

Mio fratello e un figlio unico …τζαι όχι Stone.

Η μετάφραση του τίτλου είναι: Ο αδελφός μου είναι μοναδικό παιδί. Όπως λέμε “φοβερό” παιδί, καταπληκτικό κ.ο.κ. Αντ’ αυτού δεν ξέρω ποιον εδιορίσαν στην μετάφραση…αν κρίνω που κάποιες μεταφράστριε ς που ξέρω…καταλάβω γιατί το εμεταφράσαν: “Ο αδελφός μου είναι μοναχοπαίδι”… Στην αρχή επροσπάθησα να εκλογικεύσω τη μετάφραση αλλά μετά που είδα την ταινία εκατάλαβα ότι η μεταφράστρια εν θα την είδε…ή τζαι αν την είδε θα ήταν τη στιγμή που θα εκουτσομπόλευκε τις φιλενάδες της στο τηλέφωνο… Λέμεν τώρα!

Πολύ χαριτωμένη ταινία. Tην απόλαυσα από την αρχή ως το τέλος!

Εχτές επήα πάλε σινεμά και είδα μια ταινία- πατάτα. Εκατάλαβα ότι η “κρίση” που όλοι πιππιλάμε τελευταίως (στις κουβέντες μας), επηρέασε τζαι το Χόλληγουντ. Η ταινία λέγεται “Stone” και δεν την συνιστώ καθόλου! Χάσιμο χρόνου…απογοητευτικό τέλος.

Καθώς την παρακολουθούσαμε λέγαμε με την φίλη μου ότι κάτι καλό θα γίνει στο τέλος και γι’αυτό καθυστερούν με άσκοπους διαλόγους, διαλόγους -επαναλήψεις…γι’ αυτο δεν υπάρχει πλοκή, ουσία, γι’ αυτο δεν τζυλάαααααα! Τζαι εσκεφτούμαστουν 1001 φαντασμαγορικά πιθανά σενάρια για το τέλος. Το έργο τελιώνει χωρίς να σου πει τίποτε. Δεν υπάρχει τέλος. Δεν υπάρχει μέση. Υπάρχει μια άνοστη αρχή τζαι 2 σκηνές πορνώ. Ναι 7, 50 ευρά πορνόν (πορνόν πορνόν μεσάνυχτα…). Κρίμα ρε Ρόμπερτ μου (Ντε Νίρο) κρίμας τη φήμη τζαι το όνομά σου. Αλλό μια τέτοια ταινία να κάμεις έτην παρακμή του Βυζαντίου.  Και εσύ επρωταγωνίστηκες σε πιάνω Βυζά-(ντινες) σκηνές. Αντι να παίξεις σε μια καλή ταινία να δείξεις το ταλέντο σου…τστστς …τέλοσπάντων…να μεν σε στενοχωρέσω άλλο. Φαντάζουμαι θα το κατάλαβες ότι έκαμες λάθος. Αν μη τι άλλο εσύ επληρώθηκες, το γιο μου.

Ο συμπρωταγωνιστής σου Ρόμπερτ μου, ο πώς τον λένε; Γνωστός. Ένα λεπτό και κάμνω τον Google…

…  Έντουαρτ Νόρτον. Έπαιξε πολλά ωραία. Νομίζω έφαε σε τζαι σένα.Σόρρυν α! Εμπήκε στο πετσί του ρόλου του ο άτιμος. Εφοήθηκεν τον το μάτι μου. Να του πεις μπράβο που μένα. Α, τζαι μετά να του τραβήσεις το φτιν του για να παραιτήσει να χαραμίζεται σε τέθκειες ταινίες. Στο Αμέρικαν Χίστορι Εξ, ήταν εξίσου φοβερός τζαι ήταν τζαι η ταινία στο όλο της συγκλονιστική, εξαιρετική. Εν χαμαιλέον ο τύπος! Μπράβο του!

Έχω τζαι μια απορία πριν σου φύω. Τωρά που σε επέτυχα Ρόμπερτ μου εν να σε αρωτήσω: Τζείνη τη Μίλλλλλα την Γιοβοβιτς τί την εθέλετε; Εννεν εσύ που αποφασίζεις ξέρω, αλλά μπορείς να σκεφτείς κανένα λόγο; Εν ατάλαντη η γεναίκα. Εν μο-τέλο η κυρία σιόρ. Μόνο μούρη έσσιει. Φακκά μου! Προσπαθεί επιτειδευμένα να βραχνιάζει για να ακούεται πιο σεξουάλλα αλλά πέτε της εν σαν τραβεστί που ακούεται. Εν με κόφτει πε της το. Τάχα να μου πάεις κόντρα ρε Ντε Νιρούιν. Έκαμες μιαν άτε δκυό ερωτικές σκηνές μαζί της τζαι εγλυκάνθηκες. Ήβρες το ταλέντο βαθιά μέσα της …αν με πιάνεις. Να σιωπήσεις…μιλώ εγώ τωρα! Τί έλεα; Ναι! Μίσση μου γεμώνουν τα μάθκια της σε σκηνές που έννεν κατ’ ανάγκην να κλάψει τζαι εκάμαν την ηθοποιό. Στην Ιωάννα της Λωρένης πάλε η  παρουσία της παρολίγο να “κάψει” την ταινία…είσσε χάρη που ήταν ούλλα τα υπόλοιπα καλά. Να της πείτε να πάει να ππέσει, να πλασάρει κανένα προϊόν, να πάει να φάει να βάλει μίλλα να γίνει όνομα τζαι πράμα τζαι να γραφτεί στο Γκίνες …ξέρω γω! Να μεν μου χαλά τις ταινίες που πάω να δω ρε κουμπάρε μου. Πάω τζαι γω να χαλαρώσω δκυο ώρες τζαι να πρέπει να την θωρώ τζαι σε μεγάλη οθόνη!

 Κανεί ! Έθαψα την …πολλά βαθκιά!

Ευτυχώς δεν λές που ήταν και η σημερινή Ιταλική ταινία! Ηθοποιοί που τους γνωρίζει η μάμα τους τζαι η μάμα Ιτάλια, αλλά πολύ καλές ερμηνείες σε μια γοητευτική ταινία! Δυναμικοί οι χαρακτήρες του έργου, μέσα σε μια εποχή που πέρασε από διαφορετικές οπτικές γωνίες σκηνοθετών στην μεγάλη οθόνη. Παρόλα αυτά είχε κάτι καινούριο να πει! Τα μηνύματα πολλά, μηνύματα για την οικογένεια, για την βιοπάλη, τον έρωτα, την φτώχια και τις ιδεολογίες. Να την δείτε!

Αχ! Είμαι σινεφίλ…πως να το κάνουμε! :Ρ