Θέλω να μάθω να αγαπώ!

Άκουα τις σειρήνες σήμερα σαν οδηγούσα να πάω στη δουλειά! Τότε ήρτε στο νου μου το τραγούδι των Περλ Τζαμ: Χήαρ Δε Σάηρενς…τζαι σε ένα κομμάτι λέει:

Hear the sirens,
Hear the circus so profound.
I hear the sirens
More and more in this here town…

Σειρήνες. Θεότητες που σχετίζονταν με το νερό, τον έρωτα και το θάνατο. Ακριβέστερα… οι  θαλάσσιοι δαίμονες της Ελληνικής Μυθολογίας. Σειρήνες που φέρνουν αναμνήσεις ή απλά νοερές αναπαραστάσεις σε ένα νησί που θέλει να ξεχάσει! Που ακόμα τζαι σήμερα  ζει τραγωδίες!

Το 2016 εν επρόλαβε να μπει τζαι ήδη εκρούσαμε κυριολεκτικά, δίπλα μας οι πολέμοι συνεχίζουνται τζαι εντείνονται…οι νεκροί αυξάνονται…οι πρόσφυγες ψάχνουν καινούριες πατρίδες…οι τρομοκράτες δρουν με μεγαλύτερη συχνότητα…οι χώρες φκαίνουν που την Ευρώπη, η Αμερική ετοιμάζεται να βάλει στην εξουσία ρατσιστή πρόεδρο. Τζαι εντείνεται το μίσος ο ένας για τον άλλο. Εμάθαμεν να σκοτώνουμε, να βιάζουμε, να αδικούμε, να εκβιάζουμε, να εκφοβίζουμε, να ζηλεύκουμε, να θυμώνουμε τζαι εξεχάσαμε να αγαπούμε. Τζαι εν εύκολο να αγαπάς τζείνους που εν ίδιοι μαζί σου. Αλλά το σημαντικό εν να αγαπάς τζαι να σέβεσαι τον άνθρωπο που έχει διαφορετική θρησκεία, χρώμα, ιστορικό, φύλο…καθώς τζαι άτομα που σε αδικούν. Ποιος εν να μας διδάξει την αγάπη; Η αγάπη εν το πιο δύσκολο αλλά τζαι ζωτικό  στη ζωή μας. Εν καρπός που αν φάεις διά σου ειρήνη διανοίας τζαι μιτσιανίσκει το φόο σου! Έχω ένα εδάφιο που το έστελνα κάποτε σε άτομα που αγαπούσα τζαι  είναι τούτο δαμέ:

Η αγάπη  είναι μακρόθυμη και δείχνει καλοσύνη. Η αγάπη δεν ζηλεύει, δεν κομπάζει, δεν φουσκώνει από υπερηφάνεια,  δεν συμπεριφέρεται άπρεπα, δεν ζητάει τα δικά της συμφέροντα, δεν εξάπτεται. Δεν κρατάει λογαριασμό για το κακό.Δεν χαίρεται για την αδικία, αλλά χαίρεται με την αλήθεια. Ανέχεται τα πάντα, πιστεύει τα πάντα, ελπίζει τα πάντα, υπομένει τα πάντα. Η αγάπη ποτέ δεν χάνεται”.

Ξέρεις, νευριάζω με τον εαυτό μου! Εν πολλά εύκολο να κάθεσαι στη δουλειά τζαι να θωρείς τις ειδήσεις. Το τι εσυνέβηκε στη Νίκαια, στο Βέλγιο, στην Κωνσταντινούπολη, στη Συρία…Τζαι να κρίνεις άλλους για το φανατισμό τους τζαι τα κράτη για την αδυναμία παροχής ασφάλειας.

Εγώ φταίω εμένα! Γιατί ενώ ήξερα ότι η αγάπη είναι το κλειδί… εν την είχα. Εν δείχνω πάντα καλοσύνη. Μες το δρόμο άμαν οδηγώ συμπεριφέρουμαι άπρεπα. Εξάπτομαι καθημερινά. Εκρατούσα για χρόνια λογαριαμό για κακό και αδικία που εθεωρούσα ότι μου έκαμε κάποιος. Μπορεί να εθεωρούσα ότι ποτέ δεν χαιρόμουν με την αδικία αλλά όταν “οι εχθροί” μου εταλαιπωρούνταν ένιωθα ικανοποίηση. Είχα χάσει την αγάπη μου! Ενόμιζα ότι με το να σκληρύνω εν να δυναμώσω…να γίνω πιο ανθεκτική…Ήθελα να είμαι αναίσθητη να μεν με επηρεάζουν οι άλλοι . Πόσο άδικο είχα. Θέλω την αλλαγή στον κόσμο….μια αλλαγή που εν επέβαλα στον εαυτό μου.

Συγνώμη κόσμε! Συγνώμη και σε σένα που σε πρόσβαλα με σκέψεις, με λόγια ή με πράξεις μου! Εν να γίνω διαφορετική;;;;;;;;; Εν ξέρω! Θέλω! Πολλές φορές αποτυγχάνω! Θέλω να μάθω να αγαπώ! Όι μόνο στα εύκολα αλλά τζαι στα δύσκολα! Απολογούμαι κόσμε για εμένα τζαι τους όμοιους μου! Αγάπα με πίσω τζαι συγχώρα με…πέρκει κάποιοι που μας επιβιώσουν!

Advertisements

Ουοτ ε ντέη!

Να είναι 5 το πρωί, να φεύκεις που το Αχίλλειο ανάκτορο στη Κέρκυρα…Τζαι για να σας κατατοπίσω πάρε ένα κόπυ πέηστ βικιπεδικό: Αχίλλειο. Ένα πιο γνωστά και σημαντικά αξιοθέατα στην Κέρκυρα, οίκημα νεοκλασικού ρυθμού, χτισμένο μέσα σε μια κατάφυτη έκταση και με έναν υπέροχο κήπο με πολλά αγάλματα αρχαϊκού τύπου. Μετά τη δολοφονία της Σίσσυ, το 1898, το Αχίλλειο έμεινε κλειστό για χρόνια. Το 1907 εξαγοράστηκε από τον Γουλιέλμο Β Κάιζερ, ο οποίος έκανε ανεπιτυχείς προσθήκες και διακοσμητικές παρεμβάσεις στο ανάκτορο.Επίσης, το Αχίλλειο χρησιμοποιήθηκε ως νοσοκομείο κατά τον Α και Β Παγκόσμιο πόλεμο και υπέστη αρκετές φθορές.

Να φεύκεις λοιπόν η ώρα 5 το πρωί που το Αχίλλειο τζαι να μπαίνεις σε λεωφορείο μαζί με άλλους ταγκιέρους, ταγκιέρες τζαι Αργεντινούς θρύλους (μαέστρους) του ταγκό. Να ξεκινούν οι μαέστροι να κάμνουν φάρσες του Ζόττο (σπουδαίος Αργεντινός χορευτής) την ώρα που τζοιμάται, να φκάλουν σέλφι μαζί του, να πελλαρίζουν τζαι να γελούν. Θυμούνται μετά τα παιδικά τραγούδκια που ελαλούσαν που ήταν μιτσιοί τζαι δώστου τραγούδι.

Τζαι τούτα ούλλα η ώρα 5 το πρωί διότι οι μιλόγκες στην Ελλάδα ξεκινούν κατά τις 10 μιση αλλά οι παραπάνω έρκουνται 12 τζαι ξεκινούν το χορό μετά τη 1. Σκέφτουν πάνω στην εξωτερική αυλή του ανακτόρου με τόση ιστορία… να βλέπεις ένα συναρπαστικό (ξέρεις ότι αρέσκει μου τούτη η λέξη)  Σόου τζαι μετά να χορεύκεις τζαι συ μπροστά που τούτους. Με διαφορά ότι εσένα  (όπου εσένα βλέπε εμένα) χορεύκουν σε άτομα ηλικιών 70 και άνω. Φοάσαι ότι αν κάμεις καμιά απότομη  ή λάθος φιγούρα θα φκεί κανένα κόκκαλο τους. Όχι ρε να μην λαλώ πελλάρες…εχόρεψα τζαι με…ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ που είναι unconsiously incompetents …δηλαδή μες την αχαπαρίαση τους νομίζουν ότι ξέρουν καλό ταγκό, εκατενθουσιαστήκαν που το σιόου του Ανιμπάλ τζαι της Βαλέριας (ξερεις τους ρε…τέσπα) τζαι προσπάθούν να αναπαράγουν τις κινήσεις που είδαν μια φορά τζαι εξασκηθήκαν 0 φορές . Νομίζουν ότι επελλάναν σε τζαι είσαι σε φάση να τους ερωτευτείς τζαι να κάμεις τζαι ένα κοπελλούι με τον καθένα. Εσύ και οι σκέψεις σου: “Το κέρατο μου το δεξί ….σφίγγει με σαν το πορτοκάλι…εποζούμωσε με” και ” Τί κάμνεις ολάν…πάεις καλά;”

Α μέσα στην καταπράσινη αυλή τζιαμέ που έπινε τη τζίτζερ λεμονάδα της με λεβάντα η Σίσσυ (εν να μεν;) …εκάθούμασταν καμιά 60 άτομα τζαι όταν μας εξαναμέτρησα εφκήκαμε 123 896 334. Ναι. Ούλλα τα υπόλοιπα ήταν κουνούπια.  Σίουρα εν θα φαίνουνται μετά στα βίντεο τζαι στις φωτογραφίες. Αλλά αν δείτε μια να εν συφτή τζαι να τζίζει τα πόδκια της με μανία…έννεν καμιά πορνοδιαστροφική κοπέλα, που την βρίσκει σε εξωτερικούς χώρους με μουσική Κανάρο του 40.   Ούτε ήβρεν ευκαιρία να δείξει τα βυζιά της…που πλεον με το που σσύφκει φαίνουνται φάτσα μούρη που το ντεκολτέ…Ούτε καινούρια φιγούρα… μάλλον φαγούρα. Είμαι εγώ τζαι θέλω να φκάλω τις πέτσες μου …Αν το τελευταίο αίμα που ήπιαν ήταν της Σίσσυς τον 19ον αιώνα φανταστείτε με τι καμόν επίναν το δικό μας.

Με τούτα και με άλλα φτάνουμε στο άθλιο ξενοδοχείο (άλλη ανάρτηση τούτο)….τζαι πέφτω λιώμα πας το κρεβάτι ώσπου μετά που 5 ώρες ξυπνώ για το τελευταίο της βδομάδας μου εργαστήριο με τους καταπληκτικούς Αργεντίνους δάσκαλους. Ποτζείνους που σε πιάνουν να χορέψεις στο μάθημα τζαι νοιώθεις ότι πια μπορείς να φύγεις από τη ζωή χαρούμενη. Αλλά τόσο ταπεινοί. Τζαι διούν σου καλή ανατροφοδότηση: Μούη πιέεεεν…Έσσσσσαααα, τζαι ποτζούτα εν η ανατροφοδότηση…αλλά πέρα από τα αστεία σου λένε τι μπορείς να κάνεις για να βελτιωθείς …ενώ ο καλαμαράς που είναι και αυτός μαθητευόμενος τζαι αναθέσαν σου τον για τα μαθήματα…κάμνει ότι εν μάστρος τζαι ξέρει τα ούλλα τζαι ψαρώνει σε με τις παρατηρήσεις…μισογύνης ρατσιστής…Να μου λέει: “ξέρω ότι θες να εξασκηθείς στη φιγούρα που μας έδειξαν αλλά το πιο σημαντικό είναι αυτό…όχι έτσι …βιάζεσαι… οι γυναίκες έτσι είναι από φύση τους…”.Τζαι εγώ όπως την παλαβή που εχρυσοπλήρωσα το μάθημα να σταματώ να είμαι σιωπηλή να απολογούμαι τζαι να παίζω τη χαζή τζαι να λέω …Αν με κάμεις να νοιώσω άνετα και κόψεις τα στερεότυπα θα βγουν και οι κινήσεις. Εκακοφάνηκεν του τάχα. Χεστήκαμε τάχα. Άμα πια! Κάμνουν 2 χρόνια ταγκό τζαι παίζουν το ξερόλες τα υβρίδια!

Είχα λοιπόν τις πιο αξέχαστες χορευτικές εμπειρίες σε αυτό το ταξίδι…ξέρω ξέρω κάθε 2 μήνες ταξιδεύω…ακόμα που είσαι… Είχα όμως και πολλά που θέλω να ξεχάσω!

Μείνε συντονισμένος/η για περισσότερες ταξιδοπεριπέτειές μου!

Φιλιά (αργεντίνικα παθιάρικα)

Kalioush

Πεζούνα

Σαπ πίπολ;

Βρέχει αν και Ιούνιος!Έσσει ένα περιστέρι πας το δέντρο που δεν το δέχεται. Κάθεται τζαι τρώει τα νερά. Είπαν του εν καλοτζαίρι τζαι επίστεψε. Κουνιέται το κλαδί αλλά τζείνο τίποτε!  Φουσκωτό στήθος τζαι παιζει πελλόν.  Έξω πανικός αλλά δεν πτοείται….. κυγγγγγγία! Τωρά ρίχνει χαλάζι αλλά εν τζιαμέ….Μπας τζαι εψόφησε; Αλλά εν όρθιο.. Ξέρει ότι εν να τελιώσει εν πανικοβάλλεται.

Ααα. Γι’ αυτό με λαλούν πεζούνα! 😉

 

 

 

Αγαπητό Σύμπαν…

Αγαπητό Σύμπαν,

Εύχομαι το γράμμα μου να σε βρίσκει σε κώμμα σε κάποιο ουράνιο νοσοκομείο. Μόνο έτσι μπορεί να σε δικαιολογήσω διότι …με έχεις χεσμένη!

Με συγχωρείς για την αμεσότητά και την αυθάδεια μου αλλά έχει καιρό που θέλω να σου γραψω να σου πω ότι ο Πάολο Κοέλιο…ξέρεις ο αντιπρόσωπος Τύπου που έχεις στη Γη;… σε διαφιμίζει ως τον ευεργέτη του καλού. Αλλά είσαι του κώλου.

(Ο κώλος δεν είναι βρισιά διότι όλοι μας έχουμε…ΟΚ εκτός που κάποιες που γεννησιμιούτους εν επίπεδες που πίσω…Άλλη ιστορία).

Όσα έχω καταφέρει μέχρι στιγμής έννεν επειδή εσυνομότησες εσύ για να πετύχουν. Εν επειδή επροσπάθησα σκληρά. Έβαλες μου εμπόδια τζαι ακόμα στήνεις μου παγίδες…Επροσπάθησες πολλά να με εξαλείψεις γιατί  εκθέτω σε, αποκαλύπτοντας την αλήθκεια ότι εννεν εσύ που βοηθάς . Εν θα σου περάσει όμως!

Που την άλλη όμως επειδή με σαμπόταρες εκινητοποίησες με να πεισμώσω. Ξέρεις άμαν πιάνεις πάτο ρισκάρεις μετά.

 

Τζαι στα δικά σου…

Πιάνει η πεθερά, την ώρα του χαιρετίσματος, με τα δκυό της σιέρκα τα δικά μου… τζαι με βλέπει βαθιά μέσα στα μάτια ακινητοποιώντας τον ρυθμό μου- αλά Σπήτυ Γκονζάλες- που ήδη είχα από το πρώτο συγχαρητήρια στο γαμπρό και νύμφη…(στόχος εν η σαμπάνια…μόνο αυτή θα με κάνει να επιβιώσω )…τζαι λαλεί μου:

-Σου εύχομαι τζαι στα δικά σου…(Παύση…λυπημένο χαμόγελο..χείλη τραβηγμένα προς τα δόντια)…Αλήθεια!

Γυρεύκεις να ακούσεις  το “Ιτς τζαστ μι μαησέλφ εντ άη…σόλο ράηντ αντίλ άη ντάη …Αη γκοτ μι φορ λάηφ”. Ο Ντι Τζέη όμως έβαλε ήδη το “Ολ μπάη μαη σελφ, τοντ ουάνα λιιιιβ…” της Σελίν.

Αντ’ αυτού χαμογελάς…τζαι ξεχάνεις να δώσεις εντολή στα μάθκια σου να συμμετέχουν. Τζείνα ππιριλώνουν.

Καλά. Το “αλήθεια” είναι όλη η αλήθεια. Έλειπε ένα “Μάνα μου ρε”…

Έχω φτάσει σε ένα σημείο στη ζωή μου που έχω σταματήσει να νιώθω ότι έχω κοινωνικές υποχρεώσεις. Όταν παντρεύονται συγγενείς μου στενοί και φίλοι δικοί μου, το διασκεδάζω πολύ. Είναι από τις λίες φορές που χορεύκω τζαι καρτζιλαμάες τζαι ότι να ναι! Έλα όμως που εμείναν τζαι κάποιοι γάμοι, ατόμων που γνωρίζω τους γονείς του ζεύγους και τους βλέπω τουλάχιστον 2 φορές την βδομάδα και γνωρίζω επίσης ότι δεν έχω άλλες καλές δικαιολογίες, γιατί να χάσω το γάμο τους… Τότε πάω για τη σαμπάνια…το κρασί και τη τεκίλα!

Διαφορετικά… κόβω εισιτήρια αβέρτα! Όπου με χάσεις κι όπου με βρεις όλο σε κάποια Ευρωπαϊκή πόλη θα είμαι, χορεύοντας ταγκό σε κάποιο φεστιβάλ. Αυτά είναι τα δικά μου και ΑΛΗΘΕΙΑ εύχομαι να είναι τζαι τα δικά σας.

 

Αγάπα με…

Πουλόπουλε και Ινγκλέσιας καλημέρα!

Θέλω να σας  ξομολοηθώ ένα πράμα.

Που τον τζαιρό που ήμουν μιτσιά (του σχολείου μιτσιά…διότι τζαι τωρά μιτσιά είμαι…) ήθελα να με αγαπούν όλοι  γύρω μου. Εν ανεχόμουν την ιδέα να υπάρχει κάποιος εχθρικός απέναντι μου.

Αφού να φανταστείς η γειτόνισσα μας σταμάτησε να μας μιλά τζαι έβλεπα την όνειρο ενώ ήμουν 5 χρονών μωρό ότι εγίνετουν φιλική ξανά μαζί μας. Πρόβλημα λαλώ σου.

Στο σχολείο έκαμνα παρέα με όλα τα μωρά τζαι με τους δημοφιλείς τζαι τους περιθωριοποιημένους. Δεν ήθελα ποτέ να έχω διαφωνίες τζαι πάντα απολογούμουν έστω κι αν ένοιωθα ότι είχα δίκαιο. Δεν θα έλεγα ότι ήταν σημάδι αδυναμίας διότι ήμουν δυναμική. Αντιστεκόμουν στις αδικίες. Αλλά ήμουν πάντα ο τζιόκερ της παρέας. Άρεσκε μου να κάμνω τους άλλους να γελούν τζαι να περνούν ωραία.

Ακόμα ως σήμερα, στοιχίζει μου να έχω “εχθρούς”. Τζαι δεν μπορώ να πω ότι έχω τζαι ιδιαίτερους. Οι φίλοι υπερτερούν ευτυχώς. Πέρσυ είπε μου κάποιος ίσως στην προσπάθεια του να με φλερτάρει (και ίσως ήταν το καλύτερο κομπλιμέντο που μου εκάμαν…για να δεις ότι έχω θέμα): “Είσαι τόσο γλυκιά που δεν νομίζω να υπάρχει άτομο να μην σε αγαπά”.  Οι εχθροί δεν έχουν τη μορφή ενός στρατού, δεν είναι κάποιος που χωρίς να σε ξέρει σε επέλεξε τυχαία για να σου κάνει κακό. Εχθρός είναι μια φίλη που αγαπούσες πολύ και αποφάσισε να σε κουτσομπολεύει διότι ζήλεψε αυτό που είχες. Εχθρός είναι κάποιος που σε έβλαψε, σε αδίκησε και δεν ζήτησε συγνώμη. Ή αν απολογήθηκε λεκτικά… με τις πράξεις του έδειξε ότι δεν το εννοούσε.

Χρησιμοποιώ έντονες και ίσως ακραίες λέξεις καλός-κακός, φίλος-εχθρός. Είναι λόγω αυτού που προσπαθώ να εξηγήσω. Είμαι ευαίσθητη σε αυτά τα πράγματα. Δίνω πολλές ευκαιρίες, συγχωρώ ανεπιφύλακτα, βάζω τον εαυτό μου κάτω από τα άτομα που αγαπώ. Κάνω τεράστια υπομονή και επιμένω. Επενδύω στους ανθρώπους. Καμιά γη, κανένα κατόρθωμα, κανένα πτυχίο, κανένα ποσό χρημάτων δεν μπορούν να σου δώσουν την ευτυχία που μπορεί να σου δώσει το άτομο που αγαπάς. Και επειδή επενδύεις σε αυτούς και αυτοί κρατούν την καρδιά σου…όταν τη πληγώσουν πονάς φρικτά.

Σε ενοχλεί κι όταν κάποιος σου κόψει το δρόμο καθώς οδηγάς στον αυτοκινητόδρομο …αλλά θα πας στη δουλειά και θα το ξεχάσεις. Αλλά με άτομα που έχεις ωραίες αναμνήσεις, τους έχεις εμπιστευτεί προσωπικά σου, μοιράστηκες σκέψεις, μέρες και νύχτες, σε ενοχλεί όταν αλλάξουν τη στάση τους ή γίνουν τοξικοί. Είναι και φορές που η απομάκρυνση είναι η μόνη λύση.

Πως απομακρύνεσαι όμως και πνευματικά; Αναρωτιέμαι; Αν και υπάρχει απόσταση χρονική και χωρική κουβαλάς πάντα κάτι από αυτά τα άτομα! Και είναι κάποιες μέρες σαν σήμερα που είναι πανέμορφη. Που νοιώθω μια εσωτερική γαλήνη και είμαι σε ωραία διάθεση, που σκέφτομαι πως  έβλαψα τους “εχθρούς” μου; Επροσπάθησα πολλά να είμαι φίλη τους και διερωτώμαι αν μπορούσα να κάνω τίποτε άλλο. Κάτι που αγνόησα. Λάθη κάμνω. Αλλά εις βάρος τους για να είμαστε όπως είμαστε, δεν βρίσκω τίποτε εις βάρος μου.

Θα ήταν ωραίο να σε αγαπούσαν όλος ο κόσμος. Αλλά έχω χέητερς! Μπορούν να μεν τους αρέσκει η φάτσα μου. Να θέλουν αποκλειστικότητα…να μεν τους αρέσκουν οι αντιλήψεις μου.., να θέλουν να σε προδίνουν τζαι να καρτερούν να το δέχεσαι…

Ουφ. Γιατί να μεν είμαι μουσιαμάς τζαι να πω εν διω μπακκίραν;! Γιατί να μην λέω”Εμπανα πιστεύκουν ότι θέλουν”; -> Επειδή είμαι ένα αρκουδάκι αγάπης!!! 🙂 Αρέσκει μου να αγκαλιάζω, να χαμογελώ του κόσμου, να ακούω τις ιδέες του, να βοηθώ, αρέσκει μου η δικαιοσύνη…αρέσκει μου να έχω ειρήνη με όλους και να ζω μεταξύ τους αρμονικά…αλλά κυρίως αρέσκει μου να έχω και ειρήνη διανοίας…και όταν πονώ υπερβολικά εξαιτίας κάποιου εν είμαι σε ειρήνη με τον εαυτό μου.

Ζητώ πάρα πολλά σε έτσι κόσμο που ζούμε! Όπως και στο προτελευταίο μου ποστ, επροσπάθησα πολλά (ενώ άλλοι μου είπαν άστο χέστο) να φιλέψω τους νταήδες μου, αλλά ενώ μια μέρα ήταν εντάξει μαζί μου την επομένη ήταν ψυχροί και ανάποδοι. Εγώ θα έπρεπε να είχα θέμα μαζί τους κανονικά αν δεις πως συνδυάζονται με το παρελθόν μου τζαι με άτομο που με εβλάψε. Εν πιο εύκολο να φιλέψεις τίγρη παρά τούτους. Κουράστηκα να προσπαθώ πάντα εγώ.

Αλλά σκέφτομαι μέρες σαν σήμερα που όλα είναι όμορφα και ωραία μήπως υπάρχει κάτι άλλο που μπορώ να κάνω με “εχθρούς” του παρελθόντος; Να τολμήσω;

 

 

Μιλάς Μπλόγκικα;

Είναι ενδιαφέρον το πόσες διαφορετικές ερμηνείες μπορείς να κάνεις ενός γραπτού κειμένου διότι:

α) Κάποιος ίσως να δώσει έμφαση σε μεμονομένες λεπτομέρειες. Να τις αφαιρά από τα συμφραζόμενα…

β) Μπορεί να ταυτίσει ένα κομμάτι της ζωής του με τα γραφόμενα του άλλου και να το δει από τη δική του πλευρά.

γ)Κάνει επεκτατικές αναφορές. Δηλαδή βγάζει συμπεράσματα…Τις πλείστες φορές λανθασμένα διότι υπάρχει η έλλειψη των ικανοποιητικών πληροφοριών. Και αυτό δεν είναι αρνητικό αλλά το να βασίζεται στις ικασίες του για να δώσει συμβουλές και…μπορεί να βγει εύκολα εκτός θέματος. Έστω κι αν οι συμβουλές είναι καλοπροαίρετες. Ο συγγραφέας του κειμένου λαμβάνοντας την εισήγηση σκέφτεται: “Τί στο καλό εθκιάβασε τζαι πως τα εσύνδεσε;”

Αν πρόκειται για δικά μου συγγράματα …Προτιμώ να με ρωτούν διευκρινιστικές ερωτήσεις παρά να προβαλουν μια λανθάνουσα ερμηνεία τους.

Τζάζ σέηηην!  Είπα εξ αρχής δαμέσα γράφω με συνειρμούς. Πολλές φορές εν βοηθώ στο να μεταφέρω το σωστό μήνυμα! Αλλά προσπαθώ!  Χρησιμοποιώ συμβολισμούς…αλλάζω γένη, πρόσωπα…Προσθέτω τζαι αφαιρώ…διότι θέλω να μεταφέρω ιστορίες δικές μου τζαι ιδέες. Όχι τα νέα του Μπι Μπι Σι! Ούτε του Σι Εν Εν.

Χαβ ε λόβελυ ίβενινγκ!