“Γελά δ’ ο μωρός καν τι μη γελοίον εί”

Με τον τίτλο ας μη σας βάζω σε σοβαρό μόουντ. Για να σας παραπλανήσω για ακόμη μια φορά ήθελα! Κι όμως παρόλο που είναι αλαφροϊσκιωτο το περιεχόμενο του ποστ, σχετίζεται απόλυτα με τον τίτλο!

Λοιπόν! Έχω ταυτόχρονα 3 ιδέες για θέματα προς ανάπτυξη στο Γκέτο και ένα πονοκέφαλο στο σάηζ της Nτόλυ Ντιμπλς,
dolly

Αντί όμως να γράψω για τις ιδέες μου θα σας κάμω 2 ερωτήσεις:

Αρχικά θέλω να ρωτήσω οποιονδήποτε έχει ιδέα… γιατί εσταματήσαν να βάλουν στις καινούριες σειρές κωμωδίας το ψέυτικο-γέλιο- κοινού. Εν ψεύτικο ολάν ΟΚ, αλλά ενημερώνει σε πότε πρέπει να γελάσεις. Ξέρεις πότε να γελάσεις; Ξέρεις τα ούλλα; Τζαι τωρά οι καινούριες κωμωδίες στηρίζονται σε πολύ καλά αστεία που δεν το χρειάζονται; Κάνεις λάθος! Επήα να δω ένα επεισόδιο του Modern Family, επειδή αγαπώ Σοφία Vergara… τζαι έλειπε του κάτι. Ήταν πολλά σιγανό για κωμωδία. Είχε πολύ καλές αστείες φάσεις αλλά έλειπε του το ξύδι, η μουστάρδα, το ψεύτικο γέλιο. Τζείνο που στο τέλος έχει έναν κύριο που συνεχίζει τζαι τελειώνει με ένα αααα για να ακούεται πιο ρεαλιστικό. Σε όλες τις ατάκες το ίδιο γέλιο και ο ίδιος κύριος να τελειώνει το γέλιο. Όσο τζαι αν σου έσπαζε τα νεύρα, τις πλείστες φορές δεν τύγχανε συνειδητής επεξεργασίας και απλά επιτελούσε το σκοπό του. Το γέλιο έχει μεταδοτικότητα. Ενεργοποιεί τους καθρεφτικούς νευρώνες και γελάς όταν άλλοι γελούν όπως χασμουριέσαι όταν κάποιος χασμουριέσαι μπροστά σου.

Αααα η υπέροχη κυρία Μπουκέεε. Με το υπέροχο υπόβαθρο του ψεύτικου γέλιου.

Έτσι. Ναο μυρίζει κωμωδία. Τί έμεινε άλλο να δούμε σε τούτη τη σύγχρονη εποχή να φκει σούβλα που να μεν φκάλει τσίκνα άμμα τη ψήνεις τζαι να σπάζουν τα ρουθούνια σου τζαι να τρέχουν τα σάλια σου; Νομίζω εν ξεκάθαρο πλέον το τί θέλω να πω. Δε τζαι μόνη σου:

See? Εν χωρίς γέλιο. Εν σχεδόν λυπητερό!

ΟΚ. Όταν ξεπεράσετε τζαι σεις το σοκ έχω αλλό μια ερώτηση. Ποιος βλάκας εσκέφτηκε να κάμουν τα τενεκεδάκια να έχουν χαλαρό δακτυλίδι τζαι όταν θέλεις να ανοίξεις τα ντολμαδάκια του λιτλ, μεινίσκει το δακτυλύδι στο σιέρι τζαι το ττιν σφραγιστό;
21ος αιώνας, αποφασίσαν να αλλάξουν τα πάντα- ακόμα τζαι το ψεύτικο γέλιο στις κωμωδίες επήραξέ τους- εκτός που τα τενεκεδάκια. Έχουμε τον ίδιο παλαιολιθικό τρόπο ανοίγματος. Ας το εκάμναν ψηφιακό. Να πιστέψω εν εμπορούσαν; Να είχαμε ας πούμε αππλικέησιον τζαι να ελέγετουν open can, cause iCan! Τζαι να ενώνετουν με το wifi τζαι να άνοιε το λινητό τα tins. Εν τόσο δύσκολο; Πρέπει ούλλα εγώ να τα σκέφτουμαι;

Χάτε γελάστε ψεύτικα να περάσουμε τζαι πόψε!

Κουτ. Νάητ

Advertisements

Αυτό που κρύβεται πίσω από το γέλιο

Ακόμη και στο γέλιο μπορεί να πονάει η καρδιά, και η χαρά καταλήγει σε λύπη.- Παροιμίες 14:13

Υπάρχουν πολλοί και διάφοροι λόγοι που κάνουν κάποιο να γελά… Ιδιαίτερα το καλοκαίρι που ο ήλιος είναι στις δόξες του και βοηθά να εκκρίνεται η σεροτονίνη στους εγκεφάλους όλων όσων εκτίθενται σε αυτόν. Σεροτονίνη. ‘Η ορμόνη της χαράς’. Είναι όμως πάντα το γέλιο αιτία χαράς;

Για παράδειγμα χθες πήγαμε σε ένα ξενοδοχείο και επειδή μου αρέσει να χαιρετώ τον κόσμο που εργάζεται εκεί…πιάσαμε τη συζήτηση με ένα ευγενικό κύριο γύρω στα 60, ο οποίος είναι πορτιέρης και μας εξηγούσε τις αλλαγές που έγιναν στο ξενοδοχείο τα τελευταία χρόνια. Ενώ είχε την αμέριστη προσοχή και εμένα και της αδελφής μου…ξαφνικά μας ρίχνει ένα: Συμφέρει να πιάσεις το Ολ Ινκλούση (all inclusive). Πώς λέμε άρκοντισιο, χάηουέ, Μαλασία, τόιλερ, κόφλεξ ή κόφλεη; Έτσι. Ολ ΙνκλούσΗΗΗΗΗΗ. Κοίταξα την αδελφή μου για να μην γελάσω. Η “βλαμμένη” μειδίασε. Εν τζαι ήθελα τίποτε άλλο. Εμίλαν ο άθρωπος (άνθρωπος) εχαχάνιζα εγώ. Εφάνηκα παρανοική γιατί ο καημένος μιλούσε σοβαρά. Πού κολλά το αστείο. Ξέρεις τζείνη τη στιγμή προσπαθείς να έβρεις κάτι αστείο να το συνδυάσεις να το δακτυλοδείξεις, κάτι ρε κουμπάρε να ταιρκάζει με το γέλιο σου για να μεν φανεί ότι περιπαίζω τον άθρωπο. Τπτ. Ο κυριούλης όμως ακάθεκτος ξαναλαλεί το ολ ινκλούση. Και αλλό μια κι αλλό μια. Ε τότε αναγκάστηκα να καμουφλάρω το γέλιο μου σε βήχα. Ήταν ο πιο ανισόρροπος βήχας έβα (Χερτσίκοβα).

Νούμερο ένα. Αυτό είναι το γέλιο-ρεζίλεμα. Eνεργοποιείται από ένα μικρό έναυσμα το οποίο χαλαρώνει τα νεύρα και σαν ναρκωτικό σε πιάνει ένα σπαστικό-δύσκολα δαμαζόμενον-γέλιο.

Κάτι παρόμοιο είχε συμβεί και σε κηδεία. Σε μιά επικήδεια ομιλία άκουσα κάτι -παράδοξα- αστείο και… πφφφφφφφφφφφφφφφφφφφ χαχαχα ασύστολα, ασυναίσθητα και ασταμάτητα. Να με πάρει η ευχή. Δεν το έκανα επίτηδες. Όσον επροσπαθούσα να συγκρατηθώ τόσο παραπάνω εγελούσα. Μετά αντιλαμβάνεσαι το γέλιο γίνεται γελόκλαμα και μετά καταλήγει σε κλάμα. Όχι για τον παππού αλλά για την αναισθησία μου!

Αλλά δεν είναι για την πιο πάνω περίπτωση που αναφέρομαι όταν παραθέτω το εδάφιο στην αρχή του ποστ. Έναυσμα είναι μια ηλικιωμένη Γερμανιδούλα, η οποία ήρθε για διακοπές εδώ που παραθερίζουμε κι εμείς. έρχεται εδώ και πάνω από 10 χρόνια με μια συνομήλικη φίλη της και περνούν τις διακοπές τους μαζί για τουλάχιστον ένα μήνα. Στο ίδιο ξενοδοχείο ερχόμαστε κι εμείς εδώ και πολλά καλοκαίρια! Αν και δεν έτυχε να χαιρετιστούμε ποτέ εντούτοις πάντα τις ψάχνουμε. Κι αυτές και άλλους θαμώνες του ξενοδοχείου. Είμαι σίγουρη πως κι αυτοί κάνουν το ίδιο. Και είναι σαν να μην πέρασε μια μέρα από τις προηγούμενες διακοπές! Το ξενοδοχείο, η θάλασσα, η μαργαρίτα-φράουλα, ο γύρος του Αντώνη, οι τακτικοί “συνήθεις ύποπτοι-πελάτες”. Και μεγαλώνουμε μαζί με αυτούς. Έστω κι αν προηγήθηκε δύσκολος χρόνος…ο χρόνος μας παίρνει πίσω σε ανέμελες και ξεκούραστες αναμνήσεις σε αυτό τον παραθαλάσσιο τόπο. Είναι το καταφύγειό μου.

Λοιπόν, η Γερμανιδούλα πάλι στο κρεβατάκι της θάλασσας αλλά φέτος μόνη. Ήρτε τζαι η δεύτερη… αλλά χτες εν ένοιωθε καλά τζαι εμάθαμε ότι σήμερα επήραν την στο νοσοκομείο της Λευκωσίας τζαι επαίθανε τζιαμέ. Δεν είσσε συγγενείς. Είχαν μόνο η μια την άλλη. Η ηλικιωμένη Γερμανιδούλα που έχασε τη φίλη της ευχήθηκε να πάει μαζί της. Τζαι τζιαμέ που οι απρόσωποι- γνωστοί θαμώνες, που εκρατούσαμε ο καθένας τον προσωπικό του χώρο …ξαφνηκά επηρέασε μας όλους. Σαν να εχάσαμε δικό μας πλάσμα! Εμένα εχάλασε η σύνθεση του καταφύγειού μου. Είχαμε όλοι μια ρουτίνα κάθε Αύγουστο στο ξενοδοχείο τζαι η ρουτίνα του κάθε ενός είχε κοινά σημεία, σε δεδομένες ώρες της μέρας, με τους “συνήθεις” πελάτες. Είτε εγυρεύκαμε σιωπηλά ο ένας τον άλλο στο πρόγευμα ή στην παραλία ή στο ουζερί ή στον περίπατο της νύχτας. Τωρά;

Έμεινε μου στο νου η διατήρηση της ακεραιότητας της και παρόλο που πενθούσε ήταν συγκρατημένη. Ένας -ένας, η κάθε οικογένεια, αν και άγνωστοι μεταξύ μας, επιάναμε την κουβέντα μαζί της. Εδώθηκε κάποια παρηγοριά. Τζιαμέ που νομίζεις καμιά φορά ότι εν σε παρατηρεί κανένας …ότι είσαι μόνη σου… έσσσει πολλούς που σε ψάχνουν!

Αν τζαι είδα την σε κάποια στιγμή σήμερα να γελά στα λεγόμενα μιας κοπέλλας που ήθελε να της συμπαρασταθεί…(άλλο είδος γέλιου τούτο!)… ξέρω ότι πίσω που το γέλιο όμως κρύβεται η θλίψη….τζαι εν πολλά γνωστό σε μένα τούτο το γέλιο.

Θωρώ τωρά τις φωτογραφίες που έφκαλα στη Νορβηγία…φαίνουμαι μες την τρελλή χαρά…έκαμα γέλιο πολύ. Γέλιο που τα αστεία μας, που τις γκάφες μου, λόγω διασκέδασης, λόγω κρασιού, λόγω ευγένειας!..Επέρασα πολύ όμορφα μπορώ να πώ! Ίσως να γράψω πόστ για τούτο το ταξίδι …έχω πολλά να γράψω! Ναι… φαίνουμαι χαρούμενη στις φωτογραφίες…μόνο εγώ ξέρω όμως πως η καρδία μου και μένα πονεί!