Το θάρρος του να είσαι διαφορετικός!

Απαιτεί τεράστια προσπάθεια να κρατάς ακεραιότητα σε ένα κόσμο που έχει χάσει κάθε ίχνος ηθικής. Κι όμως σπάνια… συναντάς και ανθρώπους οι οποίοι καταφέρνουν να είναι όσιοι σε ηθικές τους αρχές και αξίες παρά τα προβλήματα της ζωής και τις δυσκολίες. Τέτοιοι άνθρωποι που είχαν το θάρρος να δουν την αλήθεια και να την εφαρμόσουν έτυχαν στον μεσαίωνα θύματα στραγκαλισμού, έπεσαν στην πυρά προς κοινό παραδειγματισμό, υπέστησαν σφοδρό διωγμό. Και στις μέρες μας όμως, παρά τα συνθήματα ότι ζούμε σε “ελεύθερο κόσμο”, εντούτοις είμαστε δέσμιοι της φθοράς και του ηθικού ξεπεσμού. Και αυτοί που έχουν το θάρρος να κρατούν σταθερότητα σε κάποιες αξίες, τους θεωρούν αστείους ή και οπισθοδρομικούς. Είναι κι αυτή η αντιμετώπιση μια πίεση. Μια πίεση που ίσως να την συναντήσει κανείς και σε δικά του αγαπημένα άτομα, τα οποία δεν τον κατανοούν ή δεν αποδέχονται την στάση του.

 Όλοι μας όντας ατελείς ταλανιζόμαστε από δικά μας πάθη και στενοχώριες.  Πράγματα που μας καταβαρύνουν που μας κάνουν να νιώθουμε ανάξιοι και άχρηστοι. Υπάρχει ένα κόστος στην τόλμη να κάνεις αυτό που πείστηκες ότι είναι το σωστό. Και λόγω ανθρώπινης αδυναμίας υπάρχει και ο φόβος της απόρριψης, του στιγματισμού, της αποδοκιμασίας και εγκατάλειψης από αγαπημένα άτομα! Σε κανένα δεν αρέσει να είναι ανεπιθύμητος αλλά αν για να σε αποδεχτούν θα πρέπει να απορρίψεις την ηθική σου…τότε πόσο αξίζει η αποδοχή από τους άλλους. 

 “Όποιος νομίζει ότι στέκεται ας προσέχει να μην πέσει” είπε κάποτε ένα Βιβλικό πρόσωπο. Για μένα ηθικός δεν είναι αυτός που καταφέρνει να μείνει αλόβητος από ανήθικες πράξεις, δεν είναι ο αλάνθαστος. Όσο κι αν ψάξουμε δεν πρόκειται να βρούμε κανένα τέτοιου είδους. Κανείς δεν είναι τέλειος. Κάνουμε λάθη. Πέφτουμε.Επιπλέον, ζούμε σε δύσκολους ως προς την αντιμετώπισή τους, καιρούς. Αυτό όμως δεν είναι δικαιολογία για να συνεχίσουμε ένα τρόπο ζωής που μας βολεύει. Εντοπίζοντας τα λάθη μας πρέπει να εργαζόμαστε ώστε να βελτιωνόμαστε.

Συνεπώς, το να αναγνωρίζει κανείς τις δικές του αδυναμίες και λάθη ίσως απαιτεί να εκδηλώσει ταπεινό φρόνημα και αν χρειαστεί να ομολογήσει το σφάλμα σε κάποιο έμπιστο και ώριμο άτομο που μπορεί να το βοηθήσει προκειμένου να απαλλαγεί από μια ένοχη συνείδηση αλλά και να δείξει την μετάνοιά του. Αυτό απαιτεί θάρρος και ταπεινοφροσύνη. Εξάλλου έχω την πεποίθηση ότι “αυτός που εξυψώνει τον εαυτό του θα ταπεινωθεί αλλά αυτός που ταπεινώνει τον εαυτό του θα εξυψωθεί”.

Τι θα  κερδίσει ο άνθρωπος αν κερδίσει όλον τον κόσμο, αλλά χάσει την ζωή του;  Πόσο πολύτιμη είναι η ακεραιότητα παρά τον χλευασμό των άλλων παρά τη διαφθορά, …και πόσο δύσκολο (αλλά εφικτό) είναι να την έχεις!

Advertisements