Τραγούδα μου Έλλη, να ξεχάσω!

«Αποθαρρύνθηκες την ημέρα της στενοχώριας; Η δύναμή σου θα είναι λιγοστή».- Παρ.24 :10.

Τα λόγια ενός πολύ αποθαρρυμένου ατόμου μπορεί να γίνουν ‘αχαλίνωτα’ (Ιωβ 6:2,3). Καθώς σκεφτόμαστε τέτοια άτομα, χρειάζεται να έχουμε κατά νου ότι όσα λένε μπορεί να μην αντιπροσωπεύουν αυτό που είναι πραγματικά μέσα τους.Π.χ Άτομα με κατάθλιψη λένε πολλά πράγματα που δεν τα εννοούν. Το χειρότερο που έχει να κάνει κάποιος είναι να ανταποδώσει με άσχημες λέξεις ή ενέργειες.

Σε περίοδο έντονης θλίψης ίσως τύχει να βρεθεί στο δρόμο κάποιος που με αυτά που θα σου πει ή σου κάνει με άδικο τρόπο, να σε κάνουν να βγάλεις ένα εαυτό που δεν είναι αντιπροσωπευτικός αυτού που πραγματικά είσαι! Μην το αφήσεις να σε αποθαρρύνει. Μην πεις και εσύ- όπως ο άλλος- ότι είσαι κακό άτομο. Διότι θα το αφομοιώσεις και θα ξεκινήσεις να συμπεριφέρεσαι ανάλογα. Αντί να απογοητευτείς με τη συμπεριφορά σου σκέψου πως η δύναμή σου ήταν λιγοστή. Απομακρύνσου- σε τέτοια δύσκολη περίοδο- από άτομα που σου ανακοινώνουν ή σου λένε αρνητικά πράγματα.

Από την άλλη αν ξέρουμε κάποιο άτομο που περνά δύσκολα ας τους δικαιολογούμε όταν γίνονται πιο ευέξαπτα, ας μην τα παίρνουμε τόσο προσωπικά τα όσα μας λένε πάνω στο θυμό τους. Αγαπούμε αυτά τα άτομα; Τότε δεν θα τα παροξύνουμε!

Σας αφήνω με ένα πολυαγαπημένο μου τραγούδι της Έλλης Πασπαλά. Θεωρώ ότι η Έλλη είναι από τις καλύτερες ερμηνεύτριες, φωνές της εποχής μας:

(‘Η ρίζα του Ιεσσαί’ αναφέρεται στη Αγία Γραφή, και η αναφορά αυτή πρόκειται για τον Ιησού Χριστό και το γενεαλογικό του δέντρο. Απλά για τις εγκυκλοπαιδικές σας γνώσεις).

Κουτ. Ντέη!

Advertisements

Ορίστε τα εσώψυχά μου!

“Κανένας δεν μπορεί να πάει πίσω και να κάνει μια καινούρια αρχή, αλλά ο καθένας μπορεί να ξεκινήσει σήμερα και να κάνει ένα καινούριο τέλος”.

Σήμερα η μέρα μύριζε “παρελθόν”. Ξύπνησα μέσα από όνειρο που ήθελα τόσο απεγνωσμένα να κρατήσει. Ξυπνάς και για ελάχιστα δευτερόλεπτα ακόμα το ζεις …θυμούμαι την γαλήνη τζαι την ευτυχία του ονείρου…και μετά… είναι Φεβράρης, Τετάρτη ώρα 5 το πρωί . Τούτο το πέντε εκόλλησε εδώ και ένα μήνα. Από τις 13 του Γενάρη, ημέρα Παρασκευή. Αναρωτίεμαι τί συνέβηκε τότε και σημάδεψε τον ύπνο μου.

Παρόλη τη συνηθισμένη μελαγχολία του πρωινού ξυπνήματος…πάω στη δουλειά τζαι …τσουφ…ως δια μαγείας όλα γίνονται ιτσι πίτσι καλύτερα. Ντρέπομαι να πω πως αγαπώ τη δουλειά μου!Δεν είναι της μόδας. Όλοι βρίσκουν κάτι για να παραπονιούνται που κάποτε νιώθω πολύ εκτός όταν μου αρέσει η δουλειά μου και κάτι θα βρω κι εγώ να πω…όπως …”ούφ”… έτσι μέσα μέσα… Όμως είναι τόσο θεραπευτική!

Σήμερα ήταν η πιο αγχωτική και μμμπίζι μέρα από ποτέ. Ανέλαβα ένα τεράτιο κομμάτι και ευθύνη στη δουλειά και πριν πω καλημέρα ξεκινούν τηλέφωνα, κόσμος να μπαίνει και να βγαίνει, το computer να βκάλει αζίνες,οι στίβες να μεγαλώνουν, τα πόστ ιτ να μοιάζουν με ουόλ πέηπερ…Όμως μέσα στην παραζάλη,κάπου μεταξύ της κιτ κατ και του καραμελωμένου καφέ-‘2nd cup’ -που πάντα λέω πως θα κόψω- (αλλά οι γλυκύτατοι συνάδελφοι με παρασύρουν κάθε μέρα στον πειρασμό)…συναντάς προσωπικότητες διαφορετικές, βοηθάς κάποιο με το ζήτούμενό του, κάνεις μια καινούρια ενδιαφέρουσα γνωριμία, παίρνεις μια βαθιά ικανοποιητική ανάσα αφού τελιώσεις πριν το ντέτλαην..και όλα έχουν νόημα.

Η πρώτη ρουφηξιά του φραπέ από τον κο Κούλλη (εν ηξέρω το πραγματικό του όνομα) που έχει την καττίνα…το πρωινό ηλιούδι που γαργαλά τα μάθκια σου που ακόμα εν εξεφουσκώσαν που τον ύπνο… εν τούτα τα μιτσιά που κάμνουν λίγο boost τη διάθεσή μου.

Ερχόμενη σπίτι…πιάνω τον εαυτό μου να έχει ένα έντονο συναίσθημα…σαν να περιμένω κάτι! Ένα μήνυμα, ένα τηλεφώνημα, μια είδηση! Η προαίσθησή μου λάθος!

Και ξαφνηκά ππέφτει στα σσέρκα μου ένα τυπωμένο κομμάτι χαρτί και πάνω έγραφε: “Σταμάτα να είσαι κάποιος που δεν είναι εσύ: Μια από τις μεγαλύτερες προκλήσεις στη ζωή είναι να είσαι ο εαυτό σου τη στιγμή που όλος ο κόσμος προσπαθεί να είναι σαν όλους τους άλλους. Πάντα κάποια θα είναι ομορφότερη, εξυπνότερη, νεότερη…αλλά δεν θε είναι ποτέ ΕΣΥ! Μην αλλάξεις έτσι ώστε να κάνεις τους άλλους να σε συμπαθήσουν. Να είσαι ο εαυτός σου και τα σωστά άτομα θα αγαπήσουν τον πραγματικό σου εαυτό!

Έκανε πολύ νόημα σε μένα. Ήταν συγκινητικό!

Εκτός από το να είσαι ο εαυτό σου και να είσαι φιλόπονος βρίσκοντας κάτι να κάνεις (π.χ μικρά πράγματα στη δουλειά) κάτι άλλο που σε βγάζει από τη στενοχώρια και κλείνω με αυτόείναι: Να συγχωρείς τον εαυτό σου για παλιά σου λάθη. Μπορεί στη ζωή σου να αγάπησες το λάθος άτομο ή να έκλαψες για λάθος καταστάσεις, αλλά όσο στραβά κι αν πήγαν τα πράγματα, ένα είναι σίγουρο, τα λάθη σε βοηθούν να βρεις το άτομο και αυτά που είναι σωστά για σένα. Όλοι κάνουμε λάθη, δίνουμε μάχες και ακόμα μετανοιώνουμε για πράγματα του παρελθόντος. Αλλά δεν είσαι τα λάθη σου, δεν είσαι οι δυσκολίες σου, είσαι ΤΩΡΑ εδώ με την δύναμη να διαμορφώσεις τη μέρα σου και το μέλλον.

Το κάθε τι που συμβαίνει στη ζωή σε προετοιμάζει για μια στιγμή που ακόμη να ρθει! Και με αυτό πάω για ύπνο! :*

 

:_(

Πως καλύφκεις τέτοιο κενό; Με τί υλικά;

Ποιός την εκαταράστηκε την καρδία μου ώστε να μην ευτυχίσει; Πως κάμνεις τα δάκρυα να στερέψουν; 

Λαλούν με τον τζαιρό περνά…

Μα…δεν θέλω να περάσει…εν θέλω να ξεχάσω! (Τί κι αν ΠΡΕΠΕΙ)

Ας με φάει το μαράζι… δεν με νοιάζει πια!

Αφού επήρα την απόφαση εγώ, ας πενθήσω μόνο εγώ… τζαι κανένας άλλος εξαιτίας μου!