I’ m baaaaaack!

Γειά!

 Ήρτα!

 Απουσίαζα για ένα σχεδόν μήνα στην Ισπανία! (Εν σε ερώτησα αν σε κόφτει :Ρ)

Χώρα= Πολύ ωραία! Τάπας= Νόστιμα! Τορτίγια (ομελέτττττα)= οκ…νέβερ ουος ε φαν (όι ο ανεμιστήρας, το άλλο) ένιουεη… Σαγκρία= μμμμμμμμμμμμμ, κάθε νύχτα και 2 και 3 και 4 άμα ελάχενε! Ε, μα… ήταν ένα ευρό το ποτήρι, εν τζαι που τα αγαπημενα μου ποτά…εν κρίμα να πιεις μόνο μια! Στην πρώτη ξεδιψάς, την δεύτερη χρειάζεσαι την για να δεις τί διαφορετικά τάπας (ισπανικά μεζεδάκια…που έρχονται δωρεάν με το ποτό…στη Γρανάδα) θα σου φέρουν. Την τρίτη πίνεις την σε άλλο τόπο που θα πας (εν να πάεις τζαι να μεν πιεις τίποτε;) . Και τότε γίνεσαι ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ! Αν πιεις τέταρτη γίνεσαι ΠΟΛΥ  ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ, με 5 ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ κ.ο.κ. Ας πούμε ότι έγινα ως και ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ ΧΑΡΟΥΜΕΝΗ…  😉

Το φίλινγκ έχει ως εξής:

Οι βούκκες σου μουδκιάζουν και είναι μαζεμένες -χωρίς εντολή από το νευρικό σύστημα- κοντά στα μάτια, τα οποία μάτια είναι μισάνοικτα όσο (τζασς) για να βλέπουν τους υπόλοιπους “χαρούμενους” να χορεύουν! Βρίσκεις κάθε ρυθμό που ακούς ευχάριστο και διασκεδαστικό και χορεύεις στο άκουσμά του {έστω κι αν ο ήχος που ακούς είναι η πουρού (κορνα είπαμε χίλιες φορές) του αυτοκινήτου που επήε να σε πατήσει!} Το γέλιο βγαίνει άφθονο από το μονίμως ανοικτό-χαμογελαστό στόμα και παράλληλα μερικά ρουθουνίσματα γουρουνίστικου τύπου ξεπετάγονται αδέσποτα εδώ και κει).

Γιατί έτσι τζαι που λαλείτεεεεε (ατάκα κλεμένη… από τη γιαγιά μου)…

Τα παγωτά υπέροχα …έτσι παγωτά εν έφα ποτέ στη Κύπρο…Δώστου παγωτάααααα…Εδοκίμασα σχεδόν όλες τις γεύσεις…Όϊ μονοφατσιάν, αλλά κάθε μέρα τζαι μια γεύση… Όσπου ανακάλυψα ότι ένα σκούπ ανανά και ένα με dulce de leche είναι ο αγαπημένος μου συνδυασμός!

Το καλό μας εκάμναμε περπάτημα του άλλου κόσμου…όσον εν έκαμα σε ούλλη μου τη ζωή δαμέ… Έτσι αντιστάθμιζα λίο την μάσαν με την γυμναστική! Μάλιστα ίσως η γυμναστική να είχε και απότελέσματα διότι σήμερα που επέστρεψα Κύπρο τζαι είδα μερικούς γνωστούς μου…ήρταν  2 διαφορετικά άτομα τζαι είπαν μου ότι εφάνηκε ότι έχασα κιλά/βάρος! 😀

Παρόλα αυτά… σε τέτοιες περιπτώσεις…ακούς κάτι σχόλια ρε, που σε κάμνουν να σκέφτεσαι πραγματικά αν αξίζει να σου κάμνουν κομπλιμέντα για την απώλεια βάρους σου…  ένα πάράδειγμα π.χ:

Κομπλιμενταρού Νο1 (Κ.1): Κάλιους μα πε μου…κάμνεις δίαιτα;  

Κάλιουsh: Όϊ.

Κ.1: Όϊ που εν κάμνεις!

Κάλιουsh:  (Λαλώ σου ψέματα ας πούμε για να περνά η ώρα…ντααααααα)

Κ.1: Πάντως, ότι τζαι να έκαμες έμεινες η μισή…(Εμφατικό γούρλωμα των ματιών της)…

Η Υπερβολή υποθέτω γίνεται για χάρη  πειθούς και  έμφασης  του κομπλιμέντου.

Kαλιουsh: (Ξέρω ότι τα κιλά μου εν τα ίδια…τζαι εν νομίζω να έχασα πόντους αφού τα ρούχα μου εν just…) Ευχαριστώ!

Κ.1: Όϊ πάει σου …να το διατηρήσεις…

Έννεν παράξενο, που δεν  θεωρούσες ψ0οτέ τον εαυτό σου πασσή/ιά όσπου κάποιος με έμμεσο τρόπο σου έδειξε πόσο θα σου επήαινε το να μεν έχεις τα κιλά σου, που ποτέ προηγουμένως δεν τα θεωρούσες περιττά;! Ή….ή…..ή λέω…δεν είναι αστείο όταν πράγματι χάσεις κανένα πόντο ή κιλό, κάποιοι βρίσκουν ευκαιρία να σου πουν αυτό που ίσως CEπό καιρό ήθελαν να σου πουν χωρίς να ακουστεί (καθ’ αυτούς) αρνητικό αλλά αντιθέτως να ακουστεί ως κομπλιμέντο;!…π.χ Το ότι σε βρίσκουν/έβρισκαν χοντρή!

Καθόλου αστείο! Καθόλου κολακευτικό! Αλλά, άστα να πάνε! Άστα  la vista…hasta la victoria…hasta luego!

Χαίρομαι και που ήρτα και πίσω όμως!…Επεθύμησα το χαλούμι μου με το καρπούζι , το φραπέ μου, το ωραίο το γιαούρτι και το γάλα (κάτι που δεν ξέρουν τι θα πει πραγματικό γάλα και γιαούρτι -> στην Ισπανία), τους φίλους μου, τις ωραίες παραλίες του Πρωταρά (αύριο εκεί θα είμαι) και της Πάφου… εν οκ για καλοκαίρι και η Κύπρος δεν λέω!

Στο επόμενο επεισόδιο θα αναφερθώ στους Αντόνιους Παντέρες της Ισπανίας σε αντιπαράθεση με τους Αντώνιες Παντέλες της Κύπρου…αυτό τζαι αν έχει ζουμί! ;)…So stay tuned!

Hasta la manana!

xx

New Ατάκα!

Του τα ‘πα του τα ‘πα, του τα ‘πα του ανθρώπουουου… ατάκα ατάκα ατάκα και επι τόπουυυυυυυ!

Το πιο πάνω είναι ένα μικρό intro (αλλά άσχετο με το υπόλοιπο ποστ, απλά ενεργοποιήθηκε ταυτόχρονα με τον τίτλο και τώρα παίζει σαν μαγκωμένο CD μες το μυαλό μου (ΟΚ τζείνο το λίο μυαλό που διαθέτω! Έστω!#$%%^***%& ->βρισσιά undercover).

Θέλω να μοιραστώ την τελευταία μου εμπειρία στην καφετέρια του πανεπιστημίου (την τελευταία μέρα που διάβαζα για την εξέταση “επαγγελματικής επάρκειας”…άκου όνομα που εδώσαν της εξέτασης, μη χέ…μπάϊ δε ουέϊ ΕΠΕΡΑΣΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑΑ…) η οποία είναι η εξής:

Ερυκίνη, Μ#1 (οξα #2; Ερυκίνη; Εσύ τις ονόμασες  so…αν κάμνω λάθος… τζαι είσαι κατάγυρα…διορθώνεις με…) και Kalioush κάμνουν διάλειμμα που το δκιάβασμα (btw τα διαλείμματα μας με τις προαναφερθείσες  διαρκούσαν περισσότερο που το δκιάβασμα στη βιβλιοθήκη). Ερούφησα τζαι την τελευταία σταξιά που το φραπέ μου (στάαααντα) τζαι εχλαπάκιασα το τελευταίο κομμάτι που την σοκολάτα. Είχα το πάρει απόφαση έπρεπε να συνεχίσω το διάβασμα, έστω που εν το ήθελα με τίποτε!

Πάω να πετάξω το χαρτί της σοκολάτας στον κάλαθο που δίπλα εκάθετουν ένα τυπούι που εκοίταζε χαμογελώντας…

Χαμογελώ τζαι κάμνω να φύω…

Εεεεεεε…, λέει.

Γυρίζω τζαι χαμογελώ με γεμάτο το στόμα αφού ακόμα εμασουλούσα την mars μου…

“Πρέπει να έρκεσαι που αρχοντική γενιά”, λέει σοβαρά.

(Γιατί Θεέ μου…. why meeeeeeee, I look at you and I can’t believe it why meeeeeeeeee τραγουδά και η Λίντα Μάρτιν:

 Αν και ήξερα ότι το “ΓΙΑΤΙ” συνήθως είναι η έναρξη μιας συνομιλίας, ετόλμησα τζαι ερώτησα αφού εμάζεψα τα φρύδια μου με απορία:

Γιατί; Ερώτησα.

Επειδή έχεις μπλέ μάτια… (Το ίδιο φκιολί πάλε…βλέπε ποστ Φεβρουαρίου…με τταγκ την λέξη “κομπλιμάν”)

Δαμέ επίαινε ακόμα ένα “γιατί” που στην ουσία εν ήθελα να το ρωτήσω, αλλά επερίμενε με ανυπομονησία ο άλλος να του πώ:

Έτσι α! Καμία σχέση! Εκατάφερά τα τζαι εν ερώτησα “Γιατί;”

… (μεν απαντήσεις θέλω να πάω να θκιαβάσω… πλίιιιιις!)

Διότιιιιιιιι…, συνεχίζει ο άλλος.

(Μα αφού εν ερώτησα “γιατί”…damn it man).

…διότι …έτσι μου είπε ένας φίλος μου (οουκέεεεεεη =ΟΚ)

Μάλιστα, λέω. Σπουδάζεις εδώ; (Βασικά ήθελα να ρωτήσω εσπούδασες τζαι διάς έτσι ωραία επιχειρήματα…NOT…αλλά εμούλλλλωσα!)

Οϊ, λαλεί μου. Είμαι κτηματομεσίτης και τσουπ, φκάλλει μια καρτούδα. Γυρεύκεις σπίτι; Αρωτά.

(Γιατί φαίνουμαι σου άστεγη; ΔΕΝ είπα)

Όϊ, είπα…έχω σπίτι… ευχαριστώ!

Ατού ο Γαβριήλης ->…Εεεεεεεε…..αν γυρέψεις με τον άντρα σου κανένα διαμέρισμα τηλεφώνα μου.

Βασικά έθελε να ρωτήσει αν είμαι παντρεμένη.  Αλλά επειδή φακκούν μου οι έμμεσες ερωτήσεις είπα του απλά: “ΟΚ”.

Δηλαδή είσαι παντρεμένη; (Έτην ερώτηση!)

Όι.

Χαμόγελο. BTW καθ’ όλη την συνομιλία δεν έκαμε blink ούτε μια φορά… (εθύμισε μου τον crazy scientist -cartoon of Warner Brothers).

Ωραία, λέει μετά… (Ωραία; Αρώτα τζαι την μάνα μου αν εν ωραία…που το έσσει κα(η)μόν να με παντρέψει κι ας είμαι ακόμα παιδάκι {βήξιμο…βήξιμο λέω}).

Η μάνα μου τζοιμάται τζαι θωρεί όνειρα ότι με επάντρεψε τζαι μετά ξυπνά τζαι απογοητεύκεται η καημένη! Ήντα ξέρω εν να της μείνει η απογοήτευση! Κάμνω την χάζι που μετά έρκεται τζαι λαλεί μου λεπτομέρειες που το όνειρό της τζαι κάμνει χαρές μόνη της!

Έτσι ο παρέας ! Είπε να πάει στο πάνεπ. να κάμει καμιά “δουλειά” … Αλλά εν ξέρει ότι με τούτη τη ΚΡΙΣΗ “δουλειά” μάλλον εν θα έβρει εύκολα! Ιφ γιου ρητ μη!

Τόλμα γιε μου…κάμε ένα κομπλιμέντο της προκοπής!

Είσαι πολύ μπλέ πόψε!

Ντόινγκ!

Τί πρέπει να πω: Ευχαριστώ;… Μπλέ να πεις την μάνα σου;… Είσαι και συ πολύ μαύρος (ξανα-σιερετούμεν); What the…;

Επόμενη σκηνή…η μουσική δυναμώνει στο μπαράκι…:

Εγώ: Ακούεις με καθόλου τωρά που σου μιλώ;  (χαμόγελο)

Τυπάς: Ναι, ναι…διαβάζω τα χείλη σου…ξέρεις εν έχεις χείλη χαχα (εγώ ψηλώνω το φρύδι μου τζαι σουφρώνω τα χείλη που διαθέτω)… αφού συνειδητοποιεί τι βαρέλα έριξε …εμ όι να με παρεξηγήσεις τωρά …απλά εν λεπτά …εν ωραία πάλε… αφού εν λεπτά..εννεν λεπτά;

Εγώ: (ΣΚΑΣΕ) …χαχαχαχαχα είπες μας τα ούλλα πόψε!

Τυπάς: Εν κομπλιμέντο που επροσπάθησα να κάμω!

Εγώ: Το να σου λέει κάποιος ότι είσαι ένα μπλέ πράμα χωρίς χείλη πράγματι σε κάμνει να νιώθεις πολύ γκόμενα ρε παιδί μου…ΑΝ  ΕΙΣΑΙ ΠΟΥ ΤΟΝ ΑΡΗ… χαχα (παρέτα τζαι εν σου περνά)…

Τυπάς: …εννοώ μπλέ …που πάει με τα μάθκια σου…

Εγώ: (συνέχισε πάεις να το σάσεις)… (χαμόγελο)…Ευχαριστώ ;  (πρόσεξε…έβαλα ερωτηματικό)

Τυπάς: (ενθουσιασμένος….τάχα εκατάφερέν τα!)

Ένιουεϊ ρε να μεν είμαι εντελώς bitch.. επροσπάθησε! (ΕΚΑΜΕ ΤΑ ΠΑΝΩ ΤΟΥ ΔΗΛΑΔΗ)… άτε πάλε άδε πως ακούομαι!

Θα αλλάξω…

Τί να κάμω δηλαδή; Στον επόμενο που εν να μου πει η μούτη σου εν ζαβή να του πω, φένκ γιου πολλά…μα πως τα λες ρε παιδί μου…;;;

 Βρίζει με καθαρά… γυρεύκει καβγά!!!

Είμαι τζείνο που είμαι… πιστεύκω κάθε γυναίκα έχει την ομορφκιά της! Εγώ ήρτα σε συμβιβασμό με τον εαυτό μου… Κανενού τα λόγια για την εμφάνιση μου δεν μπορούν να με θίξουν… Εν καλά να έχεις και λίγο χιούμορ και να αυτοσαρκάζεσαι , χωρίς να χρησιμοποιείς το χιούμορ σαν προσωπείο για να κρύβεις οποιεσδήποτε ανασφάλειες έχεις…τις ανασφάλειες πρέπει να τις λύσεις διαφορετικά θα τις κουβαλάς ως βάρος και αδυναμίες…Ας εν καλά το επάγγελμα, μαθαίνουμε τρόπους να  αντιμετωπίζουμε τυχούσες ανασφάλειες!

Ένιουεη, πάντος το πιο κοινό σχόλιο που ακούω (και δεν μπορώ να το βάλω στην κατηγορία κομπλιμέντα…διότι πουθενά δεν βλέπεις να υφίσταται ” επαινετικός ή κολακευτικός λόγος -συνήθως χωρίς υστεροβουλία- δεν βλέπεις “φιλοφρόνηση” … όπως γράφει στο λεξικό του, ο Μπάμπης)…το πιο κοινό σχόλιο που ακούω λοιπόν, είναι το εξής:

1)”Τα μάτια σου εν αληθινά;”

Υπάρχουν και παραλλαγές του πιο πάνω:

2)” Φορείς φακούς;” (από τα συμφραζόμενα και τις κουβέντες που κάνει μετά ο τυπάς… θέλει να σχολιάσει ότι του άρεσε το χρώμα και ρωτά αν είναι το φυσικό μου χρώμα το μπλε)

Το τοπ:

3) ” Εν δικά σου τα μάτια;”

Βοηθήστε με να δώσω απαντήσεις στα πιο πάνω ερωτήματα… Δηλαδή τι να πω τζαι να μεν ακουστώ είρωνας… αλήθκεια εν θέλω …αλλά νομίζω ότι εν να σπάσω…τζαι κάποτε απαντώ ας πούμε στην κάθε πιο πάνω ερώτηση με ανάλογη απάντηση…

Για την ερώτηση:

1) ” Το ένα ναι… “:Ρ

2) “Με τρεις βαθμούς μυωπεία στο κάθε μάτι…αναγκαστικά ναι φορώ!” ή “Ναι..είμαι λίο στραβή!”

3) “Όι νοικιάζω τα με τον μήνα.. ”

 

Αν θέλεις να κάμεις κομπλιμέντο…κάμε το στα ίσια φίλε μου π.χ “Αρέσκουν μου τα μάθκια σου”  ή “…βρίσκω σεξουλιάρικα τα ανύπαρκτα σου σσείλη” (λέμεν τώρα)… Αν δεν θελεις καλώς… Διαφορετικά άιστο καλύτερα τζαι φάε λίο ποπ κορν που έσεις μπροστά σου!

Άντε γεια!