Is it the most beautiful time of the year?

Όσο τζαι να μου αρέσει που είμαι διακοπές… οι εργασίες, οι εκθέσεις, το διάβασμα των εξετάσεων τζαι το γράψιμο των άρθρων θυμίζουν με ότι πρέπει να εκμεταλλευτώ σοφά τις αργίες. Εν πολλά εύκολο να χαλαρώσεις τζαι να τα διπλώσεις ούλα. Παρόλα αυτά, ‘των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν’. Πολλά ωραία! Έγραψα το τι πρέπει να γίνει… Αλλά εν τζαι η κυρία άναβλητικότητα’ που γίνηκε πολλά της μόδας τελευταίως τζαι ήρτε τζαι εγκαταστάθηκε μέσα μου!

Έκοψα τις βόλτες μου εν μπορώ να πω! Ήπια τα ττόφυ νατ λάττε μου, εδκιάβασα τα βιβλία μου, έκαμα τα περπάτημα μου τυλιγμένη στο χοντρό παλτό μου σαν κρεμμύδι! Ανανέωσα τη ζεστή σοκολάτα του wittard οφ τσέλσυ για να πίνω με τις φιλενάδες Μ, Νι, Σ,Γ και Να!

Και μες τη χαλαρότητα των διακοπών παρακολουθώντας την υπέρμετρη καταναλωτική μανία του αμνησιακου-οικονομικά κουρεμμένου Κύπριους πολίτη…επισκέφτομαι τη μάνα μου στο νοσοκομείο.

Και κάπου εκεί μεταξύ των παιδικού χαμόγελου που έκαμε όταν με είδε και του αίματος που μπαινοβγαίνει στο μηχάνημα…προσγειώθηκα στην πραγματικότητα. Δέθηκε ο στομάχι μου κόμπος. Η μανούλα μου ρε! Που μια ζωή εγίνετουν θυσία για τα κοπελλούθκια της. Μια ζωή στύλος τζαι παραστατός του σπιθκιού μας. Πάντα διορατική τζαι έμπειρη της ζωής να βλέπει τους κινδύνους. Επροειδοποίησε με για πολλά πράγματα…τζαι εφκήκεν αληθινή. Ενώ εγώ επλήγωσα την πολλές φορές. Τζαι συγχωρά με πάντα! Δια μου μαθήματα ζωής! Αν της άκουα όμως νακουρίν παραπάνω εν θα είχα το σκουλούτζι της θλίψης που έρχεται μέσα μέσα τζαι τρώει την καρκιά μου! Εν μου το κρατά μανιάτικον όμως.

Τούτη εν η αγάπη!

Μεν παρασυρθείς με τα όσα γαργαλούν τις αισθήσεις σου τουτον τον μήνα! Βγες λίον έξω που την παμπούλα σου τζαι κάμε μια βόλτα στα νοσοκομεία. Πήγαινε για να εκτιμήσεις τα όσα έχεις. Διότι τα χρήματα είναι προστασία αλλά η σοφία ζωή, όπως λαλεί τζαι η Γραφή. Ας μεν είναι η έννοια σου στο αν θα κάμεις λεφτά τζαι όνομα μες τον κόσμο.

Τούτα τα νοσοκομεία απέφευγα τα μια ζωή όμως είναι καλύτερο να πηγαίνεις σε οίκους θλίψης παρά σε οίκους χαράς λαλεί άλλο γραφικό εδάφιο… διότι εν τζιαμε που εν να δεις πόσο αναγκαίο είναι να είσαι προσγειωμένος τζαι να κρατάς τη ζωή σου απλή!

Τζέιν’ το ιστορίες για κλάματα (το καινούριο επεισόδιο) έταξαν το τζαι θα το γράψω… μαζί με το ποστ για το διαμέρισμα μουουουου!

Κουτ. Πάη!

Advertisements

Τα παλαβά…

…και τα κουφά της χτεσινής μέρας…

Καττούιν ακολουθούσε μας ως τα τείχη της τάφρου τζαι εσταμάτησε όταν είδε ότι εν εμπορούσε να κατεβεί τα σκαλιά! Το βλαμμένο εθεώρησε ότι με το να πηδήσει στα τείχη εν να ήταν πιο εύκολο να μας ακολουθήσει. Εγκλωβήστηκε. Άρχισε να κλαίει δυνατά! Εμαζευτήκαν 5- 6 πλάσματα που κάτω τζαι επεριμέναν να δουν την πτώση του (φαντάζομαι).

Άλλαξα σε 2 δεύτερα …ετράβησα το κοστούμι μου με το ένα σσέρι, έσσισα το, τζαι εφανήκαν τα στενά τα λέδερ που κάτω με το φωτεινό K στο στήθος. Ο κόσμος που κάτω εφώναζε: Is it a bird? Is it a plane? No! It’s SuperKal! Μετά ξέρετε τα γνωστά. Χειροκροτήματα, αυτόγραφα, η κάππα να ανεμίζει, το δόντι να σκάζει από το χαμόγελό μου και να λαμπυρίζει…

Τωρά πέρα από τη λαφαζάνικη πιο πάνω παράγραφο… Μίσιον βος ακκόμπλις! Το καττίν εσώθην. Τζαι ήβρε σχεδόν αυτόματα -με το που το βάλουμε κάτω- άλλον να ακολουθεί. Ψυχάκιας το τετράποδο!

Τωρά που είπα τετράποδο… Φεύκω με το αυτοκίνητο την ίδια νύχτα. Εψές. Τζαι ωσάν ήμουν σταματημένη στο κότσινο…θωρώ μια λεπτοκαμωμένη γυναίκα μες τα σκοτεινά να παλεύκει να κουντήσει μιαν αμαξού. Πλησιάζει τα φώτα τζαι είτο αλλοδαπή κυρία νεαρή μεταξύ 25-30. Το ότι εν παλαβή, καθυστερημένη τζαι αχάπαρη δεν έχει να κάνει με την εθνότητα της (εμπορούσε να εν Κυπραία) αλλά με το εξής:

Μες την αμαξού θωρώ ένα μωρό να σπαράζει στο κλάμα (καλά εν να μου πεις…εν μωρό τί να κάμει). Το μωρό 2-3 χρονών περίπου τζαι στη στενόκοπη αμαξού που κάτω του…ναι τσιλλιμένο που κάτω του… ένα άλλο συνομήλικο του μωρό να κλαίει τζαι να οδύρεται. Το ένα εκάθετουν πάνω στο άλλο. Ετσιλλούσε το ένα το άλλο που να τσιλλήσουν τζείνη που τα βασάνιζε. Εν μπορώ εφουτουνιάστηκα. Μισό λέπτό να πάρω ανάσα!

Έσυρε τα  η κυρία, όπως τα κρέατα μες την αμαξού τζαι ετζύλαν την, ατσούμπαλα, κτυπώντας την πάς το πεζοδόμιο στη προσπάθειά της να τα ανεβάσει πάνω.

Μάνα δεν είναι όποια την αγγαστρώνουν. Αγκαστρώναν τζαι την κουνέλα μου…αλλά μετά έτρωεν τα μωρά της!

Κουτ ντέη!