Tonight you belong to me

Yellow everyone!

Καλοσωρίσατε πίσω στο groupetherapy!

Επρόσεξα ότι εν πολλοτηρώ τις υποσχέσεις που σας δίνω. π.χ Είπα σας ότι θα έγραφα για το θέατρο που είδα την περασμένη Τετάρτη. Το ‘Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δύο’, αλλά δεν σας είπα. Ξεκίνησα να σας λέω μια λέξη κάθε μέρα ότι ‘Σήμερα θα κόψω με…” και δεν σας είπα τίποτα πάλι. Ξεκίνησα να σας δίνω μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο που γράφω…το’Ιστορίες για κλάματα’…δαμέ κάτι σας είπα αλλά άφησά το μισοδότζιν.

Πως εν να κτίσω τη θεραπευτική σχέση εμπιστοσύνης μου μαζί σας; Σιέημ ον μι!

Ας τα πιάσουμε με τη σειρά.

1) Το θέατρο ήταν από τα καλύτερα που είδα στη ζωή μου. Έχουμε η Κύπρος και η Ελλάδα καταπληκτικά ταλέντα στο χώρο του θεάτρου. Και γέλιο μέσα από την καρδιά μου και κλάμα μέσα από τη ψυχή μου μέσα σε μια και κάτι ώρες. Έπιασα πάλι την εξάγνιση που έπιανα τζαι παλιά. Ήβρα την κάθαρση που έψαχνα. Εξαναθυμήθηκα σε τί εξυπηρετεί η τέχνη του θεάτρου. Εξαναερωτεύτηκα! Εν τόσο θεραπευτική τούτη η παράσταση. Αριστουργηματική τολμώ να πω… από όλες τις απόψεις (ερμηνείες, σκηνοθεσία,σκηνογραφία, μουσική, συγγραφή, φωτισμός)! Δεν συγχωρώ τον εαυτό μου, που σταμάτησα τα μαθήματα θεάτρου.Δεν συγχωρώ τον εαυτό μου που εξαιτίας ενός ανώμαλου επαρέτησα να κυκλοφορώ στη Λευκωσία για κάποιο διάστημα τζαι να αποφεύγω τα καλλιτεχνικά γεγονότα!

Όχι πια!

2) Θα συνεχίσω την πρόταση που άφησα ατέλειωτη. ‘Σήμερα (την τότε ημέρα δηλαδή) αποφάσισα να κόψω με…τη βοήθεια κομμωτή τα μαλλιά μου κοντά’. Έχει που την τρίτη δημοτικού να κάμω έτσι πράμα. Τζαι τότε εν τζαι ήταν δική μου επιλογή! Αγχώνομαι εν η αλήθκεια πολλά. Έβαλα όμως το ραντεβού για να μεν μείνω στα λόγια. Θυμάστε που σας εξαναείπα ότι κάθε Σεπτέμβρη κάνω αλλαγές; Εν παράδοση μου! Αλλά έδωσα του κομμωτή προειδοποίηση ότι μπορεί τζαι να μετανιώσω τζαι να τα βάψω απλά. Πάλε τζαι τούτο εν να είναι αλλαγή. Έχει πολύ καιρό να τα βάψω ή να τους βάλω πηλέ μου ανταύγεια.
Όσον αφορά το κόψιμο, ως σήμερα δεν το μετάνιωσα. Το απππόηντμεντ εν στο τέλος του μήνα. Ίδωμεν.

3) Ιστορίες για κλάματα: “Ο Αλέκος βλέπει τη φωτογραφία του με την Daria. Δεν την είχε δημοσιεύσει αυτός. Η Daria είχε πει στη Λιβανέζα φίλη της ότι κοιμήθηκε με τον Αλέκο. Έτσι μην ξέροντας τη ζημιά που προκαλούσε, η Λιβανέζα σχολίασε δημόσια. Η φράση “Κάτι περίεργο γίνεται εδώ’ δεν γράφτηκε μόνο στην οθόνη του Αλέκου, της Ντάριας και της Λιβανέζας. Αυτοί οι τρεις κάνανε πλάκα. Ύπουλο πράγμα όμως το διαδίκτυο! Δεν υπολογίζεις σε ποιου τα χέρια φτάνουν φωτογραφίες και πληροφορίες χωρίς καν μεγάλη προσπάθεια. Αν συνειδητοποιούσε κι ο Αλέκος τη σοβαρότητα της κατάστασης θα είχες δράσει αλλιώς. Παρόλα αυτά χαμογέλασε και προχώρησε στην επόμενη φωτογραφία.

Ίσως να προλάβαινε. Τώρα έχει ήδη αργήσει.Ποιος άλλος γνώριζε τί είχε γίνει στο γάμο του Μικέ και μάλιστα λεπτομερώς; Η Ντάρια δεν είχε διαζύγιο από τον Κύπριο…και ο Αλέκος δήθεν άνηκε σε άλλη…”

Κι άλλο απόσπασμα προσεχώς στις οθόνες σας! Απλά ένα μικρό χιντ ότι δεν είναι ρομαντικές ούτε κοινωνικές οι “Ιστορίες για κλάματα”. Ας πούμε ότι σε περίπτωση έκδοσής τους σε βιβλίο θα είναι στο τμήμα εγκληματολογίας.

4) Είμαι κατενθουσιασμένη με ένα βίντεο ενός 4χρονου κοριτσιού που τραγουδά μαζί με τον παπά της. Μετά από την απόλυτη χαριτωμενιά του Catbug βραβεύεται από το ΓΚΕΤ-ο και το πιο κάτω βίντεο με το απόλυτα πιο χαριτωμένο κοριτσάκι, το οποίο μπορώ άνετα να το φανταστώ να γίνεται μια φοβερή μουσικός και τραγουδίστρια μη σου πω και συνθέτης. Προς το παρόν γελώ πολλά μαζί με τα σκέρτσα τζαι τα αππωματούθκια της. Έτσι τσαχπίνα θέλω να είναι και η κόρη μου!

Ακούστε έτσι για πόπαστο τζαι μια από τις πιό παλιές εκδοχές:

“Ξέρω ότι ανήκεις σε κάποια άλλη καινούρια…αλλά απόψε ανήκεις σε μένα”, λέει το τραγόύδι! Αχ.

Ιντζόη εντ κουτ πάη!

Στην Πυρά, στην Πυρά (Αναμνήσεις από 80s και 90s)

Δεν έχει μόνο η Βίσση τα κόπυ ράιτς να χρησιμοποιεί τη φράση …”στην πυρά”.

Θα τις κάψωωωωωωω (όχι τα ρημάδια τα λεφτά μου…εν τζαι χω πολλά …τζαι επίκειται τζαι οικονομική κρίση)…τις φωτογραφίες  από το μεσαιωνικό μου παρελθόν. Δεν θα αφήσω ούτε για δείγμα.

Σήμερα  η μάνα μου εξέθαψε φωτογραφίες που απεικόνιζουν τον Μπον Τζόβι στην δεκαετία του 80 και 90. Μόνο που αντί για τον Μπον Τζόβι ήταν η Μπον Κάλιους…. ΘΕΕ ΜΟΥ!!! Ετρόμαξα!

images

  • Αν είσαι άνω των 20  σίουρα εν να έσσιεις τζαι εσύ φωτογραφίες που ήσουν μιτσής/τσιά…με κοντό μαλλί που πάνω, τζαι μακρύ που κάτω, ή φρυζαρισμένο μαλλί (ξανισμένο επανελειμμένα με την χτενιά), ή μαλλιά τύπου περμανάντ (όι κατ’ανάγκην του κομμωτηρίου αλλά εγίνουνταν κυμματιστά που τα βρουλιά της προηγούμενης μέρας), ή θα είσσες φράντζα ανασηκωμένη (όι ποτούτη την καθιστή που έχουν οι emo). Όσο πιο ανασηκωμένη-στητή τζαι πισσωμένη, που τους τόνους λάκας, ήταν η φράντζα σου …τόσο πιο φάσσιοναπλ  ήσουν τότε. Μετά στα μιτ νάηντις ήρταν στη μόδα τζαι τα μαλλιά- κουρτινούδες (αγορίστικο χτένισμα), τζαι ούλλοι οι μιτσιοί πλέον είχαν μαλλιά -κουρτινούες (χωρίστρα στη μέση, κάμποσο τζέλλιν τζαι τα μπροστινά πεπέ να εν χωρισμένα τα μισά αριστερά τζαι τα μισά δεξιά).

 

  •  Τα φρύθκια σου εν ήταν τζαι τόση ανάγκη να τα έφκαλες (ούτε η Μαντόνα εν τα έφκαλε τότες).madonna

 

 

 

 

 

  • Εφόρες φουστάνια με βάτες, κολάν κλαδωτά ή γυαλιστερά, υπερβολικά ψηλοκάβαλα παντελόνια, χοντρές κοτσίδες φτιαγμένες από ύφασμα, πουκαμίσες καρώ (γιούνισεξ). Την πουκαμίσα εν ήταν ανάγκη να την φορείς σαν νορμάλ άνθρωπος, αλλά συνήθως έδιννες την γυρώ που τη μέση σου, που τα μανίτζια. Γενικά την δεκαετία του νάηντις, είσσες μανία να δένεις ότι είσσε μανίτζια γυρώ που τη μέση σου.

poison_80sbighair1

  • Ας το πελάς… όταν ήμουν 12 χρονών τζαι έπρεπε να φκάλω ταυτότητα είχα το μαλλί μου στην πιο ρεζίλικη του φάση. Εν έμοιαζα καν με θηλυκό πλάσμα. Είχα τζαι ένα έξαλλο φρύδι…όλα τα λεφτά. Εν εθορκούμουν! Τζαι τζείνη η φωτογραφία εστοίχειωνε με ως πρόσφατα όσπου τζαι έφκαλα ευρωπαϊκή. Όποτε εχρειάζετουν να δείξω ταυτότητα, έδειχνα τους την πισινή της πλευρά τζαι εθόρουν αλλού…τάχα αχάπαρη. Το συγκρατημένο χαμόγελο εκείνου που εγύριζε μετά την ταυτότητα που την ίσια, έλεγε πολλά.

 

  •  Τότε…για να το παίξεις κούλ  εβάστας ουόκμαν, δηλαδή φορητό κασεττόφωνο και τα ακουστικά ήταν τεράστια …κάτι σαν τα αυτία του Μίκυ Μάους ή  τις ωτοασπίδες για το κρύο. Εν είσσε κινητά τότε ούτε είχαν ούλλοι στα σπίθκια τους ηλεκτρονικούς υπολογιστές.
  • Τα πρώτα κινητά που εφκήκαν ήταν στο σάιζ παντόφλας τζαι είχαν αντένα όπως των τηλεοράσεων! Τωρά που ανάφερα τηλεόραση… Εν είχαμε συνδρομητικά κανάλια τότες, τζαι οι μιτσιοί ούλλοι αφού έρκουμασταν σπίτι που το σχολείο…εκάμναμε γλήορα τα μαθήματά  μας τζαι εκαθούμασταν μπροστά που την τηλεόραση…τζαι εθορούσαμε το σήμα του ΡΙΚ… είχαμε μια αγωνία…μα μια αγωνία….Μετά που κανένα 20λεπτο …η ώρα 5… εξεκινούσε η μουσικούα του ΡΙΚ (ταραρατα ταταν ταν ταν…δις)…τζαι εξτασιαζούμασταν που ήταν να εξεκινούσαν τα κινούμενα σχέδια (τα μίκυ μάους).΅

Ωωωωωω! Άλλοι τζαιροί τότε. Εφκαίναμεν τζαι λίον στην αυλή τζαι επαίζαμε με τα χώματα…Επαίζαμε με τους μιτσιούς της γειτονιάς! Εγινούμαστουν ένα με τη φύση. Κυριολεκτικά όμως. Τα χώματα που πας τα ρούχα μας, τα κατ’επανάληψη κτυπημένα γόνατα, τα μαύρα νυχούθκια μας που την ξιμαρισσιάν… εγινούμασταν λετσιό! Αλλά απολαμβάναμε τη ζωή μας. Δίχως έννοιες τζαι άγχος!

Ναι ρε!…εν θα της κάψω τελικά…μπορεί να ήταν μια κιτς εποχή …ήταν όμως η εποχή που έζησα τις πιο ανέμελες-ευτυχισμένες μου στιγμές !

Εν έχουν υπόθεση!

Φανταστείτε ένα πορτοκάλι! Πόσοι που σας εσκεφτήκετε ένα κόκκινο φρούτο; Τι ερώτηση εν τούτη που κάμνω; Όχι κύριοι είναι μια πολλά καλή ερώτηση… Ας μην παίρνουμε τα πράματα για δεδομένο!

Διότι για τους πλείστους ανθρώπους μπορεί το πορτοκάλι να έχει παρόμοιο χρώμα με το καρόττο, αλλά για μια μερίδα ανθρώπων το πορτοκάλι έσσει κόκκινο χρώμα, ή χάλκινο ή σκατί, ή σιοκολατί, ή καφετοσκατιπράσινο… Να εξηγήσω…

Ναι μαϊ φριέντ! Εγώ τζαι σύ μπορεί να τρώμε πορτοκάλια ή παρτακκάλια λαλούν τζαι σε μερικά χωρκά…. χρώματος πορτοκαλί. Αλλά ξέρεις αν ο γείτονας σου τρώει τα ίδια πορτοκάλια με εσένα? Ή τα πορτοκάλια που τρώει αν εν κόκκινα , είδους σαγκουίνι (σάγκρε =αίμα); Μπορεί πάλε να μεν του αρέσκουν τα παρτακκάλια τζαι μάλιστα να μεν εξαναϊδεν στην ζωή του.  Απίθανο;

Τζαι όμως που τα σήμερα εν να αμφισβητώ αν ξέρει ούλος ο κόσμος την εννοιολογική κατηγορία “χρώματα”.  Δεν έχουν όλοι τις ίδιες εμπειρίες. Ένας π.χ που τον καιρό που εγεννήθηκε λαλούν του πως το πορτοκάλι εν πορτοκαλλί αλλά τζεινος θωρεί το κόκκινο, ονομάζει το μεν πορτοκαλλί αλλά μέσα του έχει την εικόνα που άλλοι έχουν για το κόκκινο…

Γιατί σας τα λαλώ τούτα; Διότι ανακάλυψα μέσω μιας “τραγικής” εμπειρίας μου, μια κατηγορία ανθρώπων, τέθκια που μεταξύ τους δεν “συμφωνούν” στο τί είναι πορτοκαλί, τί κόκκινο κ.ο.κ. Τζαι δύσκολα μπορείς να συννενοηθείς μαζί τους, άμμαν ανοίεις συζητήσεις που έχουν να κάμουν με χρώματα…

Τούτη η κατηγορία ανθρώπων ή η φυλή ή η αποκλίνουσα ομάδα ανθρωποειδών είναι γνωστή ως “ΚΟΜΜΩΤΕΣ/ΤΡΙΕΣ”.

Τωρά ίσως να βκάλλουν νόημα τα προηγούμενα… Αν όϊ παραβάλλω την εμπειρία μου προς κατανόηση:

Κομμωτής: “Πώς να τα κάμουμε”

Ανυποψίαστος πελάτης/ Εγώ: “Σκέφτουμαι ένα χρώμα πορτοκαλί, καροττί (ξέρεις διώ εναλλακτικές σε περίπτωση που έν εξαναείδε πορτοκάλι… τζαι τρώει καθαρισμένα σαγκουίνι, άρα αν του τα καθαρίζει η μάνα του μπορεί να μεν εξαναείδε την πορτοκαλιά φλούδα)… ”

Κομμωτής: “Να σου φέρω το χρωματολόγιο να μου δείξεις ”

Εγώ (σκέφτουμαι): “ά ωραία να του εξηγήσω καλλύτερα τί θέλω…”

Δείχνω του το χρώμα… “Α έτο εν έτσι που τα θέλω” Να έσσιει τζαι λίον καστανό, να μεν γίνω εντελώς καστρίσσισσα!”

Θωρεί με αγέλαστος : “Τούτο που μου δείχνεις είναι χαλκινοκαστανό 5.2390186”

Εγώ: … :/ (σσσόρρυν)

Κομ.: Για να βκεί τούτο το χρώμα πρέπει να κάνουμε ένα συνδυασμό του 6.7270881 με 5.4658901 και μετά να βάλουμε στις ρίζες ένα τόνο πιο ανοικτό του 7,5 + 5 τέταρτα δια 8, επί 345 στη δευτέρα και μετά διαιρούμεν το με (εντάξει ίσως να το έκαμα λλίον υπερβολικό)

Εγώ:  :))  Ωραία! τζαι θα βκεί ποροκαλλοκαστανό;

Κομμ.: Ναι… 

Σό φαρ σο γκούτ! Εξαφανίζεται μετά ο κομμωτής -μαθηματικός. Τζαι εμφανίζεται μια κοπέλλα πολίτης χώρας πρώην Ανατολικού μπλόκ και σε ρωτά ξανά πως θα κάμεις τα μαλλιά σου… Μα τόση ώρα ελύαμεν μαθηματικά με τον κομμωτή τζαι τωρά πρέπει να κάμω ξανά την εξίσωση;;;… Τάχα συννενοούμαστε με τα  Κυπριακο-αγγλικο-νοηματικο-ελληνικά…

Άτε… πόσο άσσημα να ναι ρε εσύ. Τζαι το χρώμα που έδειξα να μεν φκεί… άμμμαν έννεν κόκκινο φωσφοριζέ τζαι πράσινο… εν να ναι καλό. Εξάλλου μια αλλαγή ήθελα. Κάθε Σεπτεμβρη ππέφτει το ηθικό μου τζαι γυρεύκω τρόπους να το ανυψώσω.         

 Έππεσα πάνω! Εν ηταν πράσινα ήταν κόκκινα… έσσει φανάρκα που το κότσινο εν φέγκει τόσο όσο τα μαλλιά μου. Μόνο για φώτα τροχαίας έκαμνα μόλις ετέλιωσε η κομμώτρια που πάνω μου.

Οπ! Ύστερα εμφανίστηκε τζαι ο κομμωτής νούμερο ούνο ή σκέττο νούμερο! “Πολλά ωραία”, λαλεί μου….” έννεν τούτο που είχα υπόψην μου” λαλώ χωρίς να χωνεύκω το κοτσινομάλλικο είδωλο που αντίκρυζα στον καθρέφτη! “… κάτι σε πιο πορτοκαλλί”… 😦

Έδωσα μια περιουσία για το “ατύχημα” που μου εκάμαν! Η κελλέ μου είσσιε τρίσσιες κότσινες, σαν να μου την άνοιξε κάποιος με σφυρί τζαι επιτούσαν τα γιαίματα…

Τί δεν εκαταλάβαν από την λέξη πορτοκαλί;

Την επομένη ήταν Πέμπτη τζαι τα κομμωτήρια ήτο κλειστά. Έτσι εκυκλοφόρουν με τζείνη τη χαίτη για μιαν ολόκληρη μέρα. Την επόμενη μέρα επήα αλλού. Είπαν μου για ένα προφέσορα ότι ” εν πολλά σπέσια η βαφές του”. Εν ο προφέσορας-κομμωτής που εν να μου τα έκαμνε; Εμίλησα του στο τηλέφωνο τζαι μου το επιβεβαίωσε ότι θα ήταν τζείνος που θα προσπαθούσε να μου σάσει τα μαλλιά μου.

Ρε παιδί μου… ως τζαι ο προφέσορ μου είπε τα δικά του μαθηματικά, είπε μου ότι ο προηγούμενος κομμωτής δεν ήξερε την δουλειά του, αλλά το είπε με τρόπο… τάχα… τζαι είχα ελπίδες ότι κάτι θα εγίνετουν με τα μαλλιά μου… αλλά οι ελπίδες μου γκρεμίστηκαν, μετά που 4 ώρες, μετά που εμούθκιασεν η κελέ μου που τα λουσίματα, τα τριψίματα τζαι τα χημικά… (πρέπει να έπαθα τζαι αυχενικό- τούτοι οι λουστήρες εν θάνατος, τζαι αν σε λούννει καμιά εκπαιδευόμενη κινέζα .. καταλάβεις τι θα πει ‘κινέζικο βασανιστήριο’).

Το αποτέλεσμα ήταν ένα σκατί… Κατ’ ακρίβειαν ένα σκατο-κοκκινοκαφέ, διοτι το κόκκινον φυγείν αδύνατον!!!

Έδωσα τριπλάσια λεφτά, μια ευγενική προσφορά της μητρός μου, που μόλις με είδε με το πυροκόκκινο μαλλί έλιωσε με η μίλλα της… ας εν καλά…

Έφα τα λεφτά της μάνας μου! Εκαταϊσσιεψα τα μαλλιά μου! Εν έσσιει κανένας τους υπόθεση…Τζαι πάνω που ούλλους εγώ. Ήθελα μίσση μου αλλαγή. Εν άλλασα καλύτερα το χρώμα τον νυσσιών μου; Εν άλλασσα τον τρόπο που πίνω το φραπέ μου; Εν άλλασσα γνώμη;

Κανεί!!! Γυρίζω σελίδα…Εν θα ξανασχοληθώ με τρίσσιες;  Θα περιμένω τα μαλλιά μου να ξοβάψουν λίον… τζαι τα λεφτούθκια μου ξέρω να τα τρώω τζαι αλλού, παρά να πλουτίζω τον κάθε αν-υπόθετο!!!

Έχετε υγείαν!