Άχου

Άχου την! Είναι υπέροχη, είναι εξάχρονη και με συγκινεί κάθε φορά που το θωρώ!

Advertisements

Dallyyyyyyyyyyy!

Προσοχή ακολουθούν 4 μη συσχετιζόμενες γραπτές σκέψεις. Όσοι φιλόλογοι ή εραστές του γραπτού λόγου δεν ανέχονται τις σκληρές εικόνες κακοποίησης της γραμματικής και του συντακτικού, παρακαλούνται όπως απομακρυνθούν αμέσως από τις οθόνες τους:

Α)Ελπίζω να με κάνεις χαρούμενη, είπα στο κομμάτι σοκολάτας που κρατούσα…
Τα κατάφερε για 2,4 λεπτά. Πόσο πανομοιότυπη η συμπεριφορά ενός άντρα και μιας σοκολάτας!

Β)Είδα ακόμη ένα θεατρικό-jazzy thingy πριν κάνα δυό βράδια, αλλά επειδή το γκρουπ αυτό δεν έχει ως στόχο να απογοητεύει καλλιτέχνες ή να δίνει άκαρδες και αρνητικές κριτικές δεν … θα αναφέρω πιο ήταν, ούτε πολλά σχόλια. Ψέματα όμως δε θα πω. Απλά δεν πείστηκα. Πολύ καλή προσπάθεια της ηθοποιού. Εμένα μου αρέσει σαν καλλιτέχνης. Αλλά δεν θα το σύστηνα σε άλλους να το δουν. Είναι και υπερτιμημένο το εισιτήριο. Χρειαζόταν νομίζω να δείξει ότι είναι μια μοιραία γυναίκα και όχι ένα κοριτσάκι…υποτίθεται ήταν τραγική η φιγούρα που υποδυόταν…παρόλα αυτά ήταν μάλλον σαν να μην ενσάρκωσε το ρόλο…Ίσως να χρειαζόταν να βγει από τους ρόλους που της δόθηκαν στο παρελθόν στην τηλεόραση.Ίσως αδίκως εμείς την ταυτίσαμε με αυτούς; Κρίμα! Ίσως να ήταν η συγκεκριμένη παράσταση…να μην ήταν η βραδιά της; Η μουσική καλή. Παραβρέθηκα σε πολύ καλύτερες! Μπορεί με το ‘Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δύο’ για το οποίο κατενθουσιάστηκα, να είχα θέσει πλέον τον πήχη ψηλά. Και η προχθεσινή παράσταση να μην είναι καν συγκρίσιμη! Και αυτή είναι η άποψη η προσωπική μου. Σε άλλους μπορεί να άρεσε. Ούτε τους παρέες ενθουσίασε όμως. Χλιαρό και μέτριο είπαν.

Γ)Αχ η μέρα η αυριανή κρύβει πολλά.
-Αχ Τρίτη Τρίτη. Γιατί να είσαι Τρίτη; Αρνήσου την ημερομηνία σου, άλλαξε το όνομά σου. Κι αν πάλι δεν μπορείς ορκίσου μου πως θα μου φερθείς καλά αύριο. Ειδικά αύριο!-Ουίλιαμ Καλιούshpeare

Δ)Ακόμα ένα γλυκούλι μωρό. Μα τι έπαθα με τούτα τα μωρά!; Εν ανάγκη να τα κάμνουν τόσο χαριτωμένα; Ποτέ εν μου αρέσκαν ιδιαίτερα. What is happening to me? Ααααααααααααααααααααααα!

Κοιτάτε την αντίδραση μωρού με παπά της τζαι… τον Έλβις. Εμείς οι κόρες έχουμε αδυναμία στους παπάδες μας. Just look:

Κουτ… πάη!

Υ.Γ.: -Daddyyyyyy! Dalllllyyyyyyy! Dallyyyyyyyy! Hi Dally!

Tonight you belong to me

Yellow everyone!

Καλοσωρίσατε πίσω στο groupetherapy!

Επρόσεξα ότι εν πολλοτηρώ τις υποσχέσεις που σας δίνω. π.χ Είπα σας ότι θα έγραφα για το θέατρο που είδα την περασμένη Τετάρτη. Το ‘Ρωμαίος και Ιουλιέτα για δύο’, αλλά δεν σας είπα. Ξεκίνησα να σας λέω μια λέξη κάθε μέρα ότι ‘Σήμερα θα κόψω με…” και δεν σας είπα τίποτα πάλι. Ξεκίνησα να σας δίνω μερικά αποσπάσματα από το βιβλίο που γράφω…το’Ιστορίες για κλάματα’…δαμέ κάτι σας είπα αλλά άφησά το μισοδότζιν.

Πως εν να κτίσω τη θεραπευτική σχέση εμπιστοσύνης μου μαζί σας; Σιέημ ον μι!

Ας τα πιάσουμε με τη σειρά.

1) Το θέατρο ήταν από τα καλύτερα που είδα στη ζωή μου. Έχουμε η Κύπρος και η Ελλάδα καταπληκτικά ταλέντα στο χώρο του θεάτρου. Και γέλιο μέσα από την καρδιά μου και κλάμα μέσα από τη ψυχή μου μέσα σε μια και κάτι ώρες. Έπιασα πάλι την εξάγνιση που έπιανα τζαι παλιά. Ήβρα την κάθαρση που έψαχνα. Εξαναθυμήθηκα σε τί εξυπηρετεί η τέχνη του θεάτρου. Εξαναερωτεύτηκα! Εν τόσο θεραπευτική τούτη η παράσταση. Αριστουργηματική τολμώ να πω… από όλες τις απόψεις (ερμηνείες, σκηνοθεσία,σκηνογραφία, μουσική, συγγραφή, φωτισμός)! Δεν συγχωρώ τον εαυτό μου, που σταμάτησα τα μαθήματα θεάτρου.Δεν συγχωρώ τον εαυτό μου που εξαιτίας ενός ανώμαλου επαρέτησα να κυκλοφορώ στη Λευκωσία για κάποιο διάστημα τζαι να αποφεύγω τα καλλιτεχνικά γεγονότα!

Όχι πια!

2) Θα συνεχίσω την πρόταση που άφησα ατέλειωτη. ‘Σήμερα (την τότε ημέρα δηλαδή) αποφάσισα να κόψω με…τη βοήθεια κομμωτή τα μαλλιά μου κοντά’. Έχει που την τρίτη δημοτικού να κάμω έτσι πράμα. Τζαι τότε εν τζαι ήταν δική μου επιλογή! Αγχώνομαι εν η αλήθκεια πολλά. Έβαλα όμως το ραντεβού για να μεν μείνω στα λόγια. Θυμάστε που σας εξαναείπα ότι κάθε Σεπτέμβρη κάνω αλλαγές; Εν παράδοση μου! Αλλά έδωσα του κομμωτή προειδοποίηση ότι μπορεί τζαι να μετανιώσω τζαι να τα βάψω απλά. Πάλε τζαι τούτο εν να είναι αλλαγή. Έχει πολύ καιρό να τα βάψω ή να τους βάλω πηλέ μου ανταύγεια.
Όσον αφορά το κόψιμο, ως σήμερα δεν το μετάνιωσα. Το απππόηντμεντ εν στο τέλος του μήνα. Ίδωμεν.

3) Ιστορίες για κλάματα: “Ο Αλέκος βλέπει τη φωτογραφία του με την Daria. Δεν την είχε δημοσιεύσει αυτός. Η Daria είχε πει στη Λιβανέζα φίλη της ότι κοιμήθηκε με τον Αλέκο. Έτσι μην ξέροντας τη ζημιά που προκαλούσε, η Λιβανέζα σχολίασε δημόσια. Η φράση “Κάτι περίεργο γίνεται εδώ’ δεν γράφτηκε μόνο στην οθόνη του Αλέκου, της Ντάριας και της Λιβανέζας. Αυτοί οι τρεις κάνανε πλάκα. Ύπουλο πράγμα όμως το διαδίκτυο! Δεν υπολογίζεις σε ποιου τα χέρια φτάνουν φωτογραφίες και πληροφορίες χωρίς καν μεγάλη προσπάθεια. Αν συνειδητοποιούσε κι ο Αλέκος τη σοβαρότητα της κατάστασης θα είχες δράσει αλλιώς. Παρόλα αυτά χαμογέλασε και προχώρησε στην επόμενη φωτογραφία.

Ίσως να προλάβαινε. Τώρα έχει ήδη αργήσει.Ποιος άλλος γνώριζε τί είχε γίνει στο γάμο του Μικέ και μάλιστα λεπτομερώς; Η Ντάρια δεν είχε διαζύγιο από τον Κύπριο…και ο Αλέκος δήθεν άνηκε σε άλλη…”

Κι άλλο απόσπασμα προσεχώς στις οθόνες σας! Απλά ένα μικρό χιντ ότι δεν είναι ρομαντικές ούτε κοινωνικές οι “Ιστορίες για κλάματα”. Ας πούμε ότι σε περίπτωση έκδοσής τους σε βιβλίο θα είναι στο τμήμα εγκληματολογίας.

4) Είμαι κατενθουσιασμένη με ένα βίντεο ενός 4χρονου κοριτσιού που τραγουδά μαζί με τον παπά της. Μετά από την απόλυτη χαριτωμενιά του Catbug βραβεύεται από το ΓΚΕΤ-ο και το πιο κάτω βίντεο με το απόλυτα πιο χαριτωμένο κοριτσάκι, το οποίο μπορώ άνετα να το φανταστώ να γίνεται μια φοβερή μουσικός και τραγουδίστρια μη σου πω και συνθέτης. Προς το παρόν γελώ πολλά μαζί με τα σκέρτσα τζαι τα αππωματούθκια της. Έτσι τσαχπίνα θέλω να είναι και η κόρη μου!

Ακούστε έτσι για πόπαστο τζαι μια από τις πιό παλιές εκδοχές:

“Ξέρω ότι ανήκεις σε κάποια άλλη καινούρια…αλλά απόψε ανήκεις σε μένα”, λέει το τραγόύδι! Αχ.

Ιντζόη εντ κουτ πάη!

Ήταν ανάγκη;

Ήταν ανάγκη να μεγαλώνω; Το ίδιο φαίνεται νιώθει κι ο Αλκίνοος! Ένα από τα τραγούδια που με εκφράζουν τις τελευταίες μέρες που ακούω τα μωρά στο σχολείο να με φωνάζουν κυρία….είναι αυτό του Αλκίνοου Ιωαννίδη με τίτλο: “Ήταν ανάγκη”! 

Εγώ; Κυρία;

Στα 20 μου άκουσα ένα μωρο που είπε στο παπά του: “Παπά κάθονται οι θείες στην τραμπάλα κι εν με αφήνουν να παίξω” …Τζιαμέ εκόλλησες εσύ; Ότι έκαμνα τραμπάλα στα 20 ή ότι εν άφηνα να κάτσει ένα μωρό στη τραμπάλα; Ας επήεννεν στες σούσες ολάν…ούλο το πάρκο ήταν όφκαιρο… ή ας επερίμενε τη σειρά του…χιχιχιχι :ρ… Μπάη δε ουέη, το ότι με αποκάλεσε θεία, ένα άγνωστο μωρό, ενώ ήμουν νινί κι εγώ δεν σε πείραξε; Επείραξε με εμένα…τζαι επείτηδες εν εξεκολλούσα που την τραμπάλα! Να με πει εμένα θεία! ΤΣ!

Άτε πες! Ήταν ένα μεμονωμένο γεγονός!

ΝΟΤ!

Μετά είχα παραπάνω μωρά να με φωνάζουν κυρία! ΕΓΩ? ΚΥΡΙΑ; Καλά καλά, κυρία είμαι… αλλά μικρή κυρία… όπως το μυθιστόρημα 🙂

Πάω να πιω να ξεχάσω!

Εσείς ακούστε αυτό:

Μυξ Γιαξ!

Σήμερα έδιναν παράσταση οι Μύξ Γιαξ, κάτω από τα ρουθούνια μου, σε ένα δημοτικό σχολείο στη Λεμεσό.

Εκάμναν ρέϊβ πάρτυ, λαλώ σου…οι μίξες τζαι ετρέχαν ποτάμι….Ετατάλυσα 3 κουθκιά κλήνεξ μέσα σε μερικές ώρες. Χαρρρράς την μύξα! Τρίτη φορά τούτο το χρόνο που γριππώνουμαι. Αλλά τούτη τη φορά δεν ευθύνομαι εγώ. Φταίει ο Μέρφυ (λαλεί και η Λένι), εν το σύμπαν (λαλεί και ο Κοέλο), εν του Σατανά πράματα (λαλεί κάποτε η μάνα μου…αλλά για σοβαρές κουβέντες), εν το φαινόμενο του θερμοκηπίου, εν το λιώσιμο των πάγων, εν ένας μουσικός;….Εν να σας γελάσω  για το ποιος με εκόλλησε. :ρ

Εσηκώθηκα ψιλοκρυωμένη στις 06:30…ΠΟΙΟΣ; Εγώ! Ναι εγώ στις 06:30. Δεν χρειάζομαι φωτιές “κολάσεως” να πληρώσω τις αμαρτίες μου…απλά Θεέ μου ξύπνα με χαράματα…εν η κόλασή…ο χάρος μου!!! Διότι εθελοντικά λαμβάνω μέρος σε έρευνα (λαμπρόν να με κάψει) του Πανεπιστημίου (λαμπρόν να το κάψει 2 φορές …)τζαι χορηγώ τεστ στη Λεμεσό.

Θα έπρεπε να είχα τουλάχιστον 7 χέρια για να εκρατούσα το εγχειρίδιο στο ένα χέρι, τα φύλλα απαντήσεων στα γόνατα, τα χαρτομάντηλα ταυτόχρονα με τη μύτη μου σε άλλο χέρι, το χρονόμετρο σε ένα άλλο, το βιβλιάριο με τα ερεθίσματα-έργα σε άλλο χέρι.

Εβάλαν με βλέπετε σε μια αίθουσα 2 επί 2 για να χορηγήσω ένα τεστ των μωρών. Εν κανεί τούτο…εδιακόπταν κάθε λίο τζαι εμπαίναν μέσα στο δωματιούι: Δάσκαλοι, καθαρίστριες, η διευθύντρια…τζαι αντί να κάμνουν τη δουλειά τους τζαι να φεύκουν…εμιλούσαν μου τζιόλας …σαν έδινα οδηγίες στο μαθητή σιόρ…εδιακόπταν τον μαθητή να του δώσουν οδηγίες να πάει να φέρει πράματα σαν τον εχρονομετρούσα ολάν….ΜΑ ΧΑΝΟΥΝ;;;; Εν εκπαιδευτικοί σιορ;;; Εν ξέρουν τίποτε που έρευνες;;; Έτσι τζαι εδιάκοψες, επηρεάζεται η εγκυρότητα των μετρήσεων που πιάνεις που το μαθητή! 

Τζαι μέσα σε τούτα να πρέπει να έχεις ευγένεια, να χαμογελάς, να καλοπιάνεις τα μωρά, να τελιώσεις έγκαιρα, να δώσεις ανατροφοδότηση στη διευθύντρια στο τέλος, να πας στο διπλανό σχολείο να πάρεις έντυπα συγκαταθέσεων από γονείς, να διευθετήσεις με καινούριο σχολείο μέρες χορήγησης του τεστ κ.ο.κ! 

Γίνεται να εν μόνο τούτα; Όχι φυσικά εν και το ΠΕΣ (γιου νόου)… και το δίωρο να πας τζαι να έρτεις μεσα στο χάϊουέη διότι αν τζαι εδήλωσα πρώτη στην έρευνα εδώσαν τα σχολεία της Λευκωσίας  αλλού…ΠΑΛΙ…ΑΚΕΗΝ…ΙΣΤΟΡΙΑ μου ΑΜΑΡΤΙΑ μου!!!

Ναι ναι…ΛΑΜΠΡΑ!!! Θα πάω μέχρι το τέλος του μήνα…ναι ναι…και με μύξες πάω…και εν τούτω νίκα (ω)!

Τζαι οι μυξ-γιαξ να συνεχίζουν να δίνουν παράσταση!

Κυρία;;;???

7χρονες δίδυμες… σήμερα στο γραφείο (μωρά ενός πελάτη κάποιου συναδέλφου, του κουνιάδου της αδελφής του γιου του ξαδέλφου της συνύφισσας του κουμπάρου μου :ρ):

Μα πόσων χρονών είσαι; 98; (άνοιξε η μια συζήτηση με δική της πρωτοβουλία)

Εγώ: Όχι εν είμαι τόσο πολλά…

Μετά εξεκινήσαν εναλλάξ τις ερωτήσεις βίρρρρρρα….

Είσαι 35; 83; 105;

Εγώ: Ναι 106….έππεσες έξω ένα χρόνο…αλλά εν πειράζει.

Ναι; (Επιστέψαντο οι μιτσιές).

Όι εν είμαι τόσο μεγάλη.. είμαι πολλά πιο μικρή, να τους λέω.

Η πάρλα της μιας  εν ελάλε να σταματήσει λεπτό: Μα αφού φαίνεσαι μεγάλη….

Εγώ με ύφος που έχει χαρακτήρας του Αρκά στο τέλος μιας  γελιογραφίας του: Ευχαριστώ;!

Εμείς πάμε δευτέρα τάξη…Πόσο χρονό μας βάλεις…;;;

Εγώ: 7

Μα πού το ξέρειιιιιιιιιιιιιιιιιιις;

Εγώ: (είπετε μου το) Εμάντεψα το. Είμαι καλή έννεν!

Οι διπλάρες: Ναιιιιιιιιιιιιι (πάντα με προσωδία φωνής σαν να απαγγέλλουν ποίημα σε χριστουγεννιάτικη γιορτή του σχολείου τους).

Μα τί μασάς; Πίσσα; Αρέσκουν μου. Αρέσκουν σου; Μασάς και καραμέλες; Γιατί όχι;

Εγώ: …..εεεε (άρκεψα να βαρκούμαι πολλά…επέρασε το πεντάλεπτο που αντέχω να είμαι καλή με τα μωρά….άρα εσοβάρεψε το ύφος μου τζαι έγινε πιο φοητσιάρικο).

Τί κρατάαααααααααααας; (οι ερωτήσεις εγίνουνταν μια που την μια μια που την άλλη συνέχεια σαν να το είχαν συμφωνημένο. Σκεφτείτε πως η σπαστική η μιτσιά δεν ήταν μια αλλά είσσεν αλλό μιαν την ίδια, στη δευτέρα, ήταν διπλή. Η μια ήταν λίο πιο τατσίζισσα όμως).

Κρατάς χαρτί; Τί εν να το κάμεις; Είχαν κουτί οι πίσσες σου; Μπορείς να μου βάλεις λίον νερό; Μα πώς σε λένε; Γιατί εν παράξενο το όνομά σου; Μενεις εδώ; Μα έννεν το σπίτι σου τούτο; Εν το γραφείο σουυυυυυυ; Ποιό εν το γραφείο σου; Πού μένεις; Μένεις σε μεγάλο σπίτι; Όχιιιιιιιιιι; Πόσο μεγάλο εν το σπίτι σου; Δείξε μας περίπου πόσο! Εμάς εν μεγάλο! Έχεις παιδάκια; Γιατί εν έκαμες; (Αφού είμαι μεγάλη εξεχασετέ το 106 χρονών είπαν). Τί μυρίζει; Φράουλα; Παίζει το τηλέφωνό σου;

ΑΛΛΗΛΟΥΙΑ!!!!!

Εμπρός……μπλα μπλα

Οι 2διμες: Ποιός ήταν; Ποίον περιμένεις;

Εγώ: Κοιτάτε στην τηλεόρασηηηηηηη….Ο αστυνόμος Σαΐνης!!! Άτε κάτσετε ήσυχα να τον δούμε. Α, λέω τωρά θα σκάσουν…

Δίδυμες: Μα ξέρεις τον; Έβλεπες τον τζαι συ; Πού τον ξέρεις; Ξέρεις τι κάμνει τωρά; Πάντα κάμνει το τούτο;

 Αααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααααα!!! :/