Όταν σπάσει… το πλάσμα!

Φαντάσου να έχεις ένα κρυστάλλινο ποτήρι το οποίο έχεις αγοράσει ακριβά. Από τη στιγμή που το αγοράζεις του στερείς την ευκαιρία να είναι στη βιτρίνα ενός επίπλου σε ένα άλλο σπίτι. Όταν δεν ξέρεις πως να συμπεριφέρεσαι σε ένα ντελικάτο και εύθραυστο αντικείμενο είναι πιθανόν να σου πέσει και ή να ραγίσει ή να σπάσει. Αν από την άλλη είσαι οξύθυμος και πάνω στο θυμό σου το ρίξεις εσκεμμένα στο πάτωμα, το ποτήρι θα γίνει κομμάτια.

Πες συγνώμη στο ποτήρι.

Έστω.

Δεν θα γίνει όπως πριν.

Λίγοι είναι αυτοί που θα πάρουν τα κομμάτια και θα το κολλήσουν. Οι περισσότεροι θα το πετάξουν και θα το αντικαταστήσουν με καινούριο. Πολύ πιθανόν να είναι λίγο προσεκτικοί με το καινούριο και να κρατήσει λίγο περισσότερο στη βιτρίνα.

Αλλά ο ιδιοκτήτης δεν άλλαξε.

Η αλληγορία στο πιο πάνω είναι έντονη.

Ο άντρας που δεσμεύεται με τον ένα ή άλλο τρόπο με μια γυναίκα της δίνει την υπόσχεση να την προσέχει. Είτε γραπτώς (στο γάμο) είτε προφορικά (με λόγια). Κατά κάποιο τρόπο της στερείς την ευκαιρία, να έχει μια διαφορετική τύχη που ενδεχομένως για την ίδια να ήταν και καλύτερη. Όταν ο άντρας δεν είναι προσεκτικός με τη κοπέλα του και κάνει όλες αυτές τις ενέργειες που ραγίζουν τη καρδιά της η κομματιάζουν τον εξευγενισμό και συναισθηματικό της κόσμο τότε παύει να είναι το κρυστάλλινο ποτήρι και γίνεται κομμάτια.

Τί κάνει αυτός τώρα που βλέπει τη γυναίκα να ταλαιπωρείται για ατασθαλίες δικές του; Ίσως ζητήσει συγνώμη και να περιμένει το ποτήρι θαυματουργικά να γίνει όπως πριν. έχει την απαίτηση από τη κοπέλα να τον συγχωρέσει χωρίς να του ζητά έμπρακτη απόδειξη της συγνώμης του.

Όντας λογικό μια γυναίκα που έχει σπάσει είτε διότι ο άντρας της την απάτησε ή γιατί την κακομεταχειρίστηκε χρειάζεται κάποιον να μπορεί να βάλει τα κομμάτια μαζί και να βρει ισχυρή γόμα για να το κάνει αυτό. Έπειτα χρειάζεται ακόμη πιο προσεκτικό χειρισμό για να μην ξεκολλήσουν τα κομμάτια.

Ποιος όμως είναι σε θέση…να φροντίσει για το κακό που προκάλεσε; Ποιος θα μαζέψει τα κομμάτια; Ποιος θα απομακρύνει τις γκόμενες με τις οποίες τραυμάτισε τη κοπέλα του. Λίγοι.

Διότι απαιτείται ταπεινοφροσύνη, τιμή, ανδρεία, ευαισθησία, γνήσια απολογία και επανόρθωση, παραδοχή λαθών. Δεν είναι τελειότητα που χρειάζεται. Όλοι κάνουν λάθη. Προσοχή και σεβασμός, διορατικότητα και νοιάξιμο για άλλους. ΑΓΑΠΗ. Αυτό είναι που περιλαμβάνει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που θα κάνουν το γυαλί στο ποτήρι να κολλήσει.

Αλλά ποιος θέλει ένα γυαλί που σου θυμίζει το κακό που έκανες; Το πετάς και παίρνεις άλλο. Και με την καινούρια κοπέλα ίσως στην αρχή είσαι πιο προσεκτικός, αλλά θα την σπάσεις κι αυτή διότι δεν έμαθες.

Στο τέλος θα σου μείνει ένα πλαστικό ποτήρι. Δεν θα σπάζει εύκολα αλλά θα είναι μιας χρήσης. Δεν θα έχει αξία…αλλά δεν θα σου ταιριάζουν καλύτερα ποτήρια διότι δεν θα ξέρεις να τα προσέχεις. Αυτές οι πλαστικές κοπέλλες θα σε μεταχειρίζονται με πλαστικά συναισθήματα και θα σε αντικαθιστούν κι αυτές για ένα καλύτερο άμα βρίσκουν ευκαιρία.

Πρόσεχε τα πολύτιμα στη ζωή σου. Κι αμα τύχει και σπάζουν κάνε μια προσπάθεια να το φτιάξεις. Πάρε το σε κάποιον ειδικό αν μη τι άλλο. Μόνο μην του ρίχνεις το φταίξιμο ότι ήταν υπερβολικά ευαίσθητο/εύθραυστο. Έτσι ήταν όταν το αγόρασες θυμάσαι.ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΟΥΣΙΑ αυτή η διαφορετικότητα …αυτές οι καθαρές αξίες της γυναίκας είναι που την έκαναν και την κάνουν ξεχωριστή. Δεν σε πρόδωσε αυτό αλλά ΕΣΥ!

Καλημέρες!

Προδοσία ΙΙ

Ο βασιλιάς Δαβίδ είχε γράψει ένα Ψαλμό στους Βιβλικούς χρόνους, ο οποίος είναι τόσο διαχρονικός και εκφράζει την οδύνη, που ένοιωθε όταν ήταν καταβαρυμένος, από την απώλεια εμπιστοσύνης ατόμων, που κάποτε αγαπούσε. Στο 55ο βιβλίο και εδάφια 12-14:

“Διότι δεν με ονείδισε εχθρός. Αλλιώς θα μπορούσα να το υποφέρω. Δεν υψηλοφρόνησε εναντίον μου κάποιος που είχε μεγάλο μίσος για εμένα. Αλλιώς θα μπορούσα να κρυφτώ από αυτόν. Αλλά εσύ ένας θνητός άνθρωπος που ήσουν ίσος με εμένα. Ένας οικείος μου και γνωστός μου. Επειδή απολαμβάναμε γλυκιά φιλία μεταξύ μας”.

Ποσό αλήθεια είναι αυτό! Πόσοι νοιώθετε ότι δεν μπορείτε εύκολα να ξεπεράσετε την αδικία ή την κακομεταχείρηση, τα ψέματα των φίλων του συζύγου, του συγγενή σας ενώ δεν σας επηρεάζουν τόσο πολύ το τί θα πουν άτομα άλλα του περίγυρού σας;

Κλονίζεται η εμπιστοσύνη σου. Ίσως τους μαλώνεις, τους βρίζεις αλλά στην ουσία ζητάς αποκατάσταση δικαιοσύνης.Είσαι πληγωμένος και θέλεις να διαγραφεί η αδικία. Οι πλείστοι άνθρωποι που μας αδικούν, προδίδουν εκμεταλλεύονται, συνήθως είναι φίλαυτοι, υπερήφανοι και αλαζόνες …χωρίς να έχουν τύψεις όταν προκαλούν κακό. Ούτε είναι πρόθυμοι να επανορθώσουν, διότι αγαπούν περισσότερο τον εαυτό τους και τις απολαύσεις παρά αρετές όπως την τιμιότητα και τη δικαιοσύνη. Δεν είναι φιλαλήθεις ούτε ειλικρινείς. Στην πραγματικότητα δεν χρειάζεται να είναι αλάνθαστοι αλλά τουλάχιστον να υπομείνουν τις συνέπειες των πράξεών τους και να επιζητήσουν δικαιοσύνη.

Το να λέμε τυπικά συγνώμη και “έμαθα από τα λάθη μου… γίνομαι καλύτερος άνθρωπος”, αλλά την ουσία να πατώ επί πτωμάτων και να δικαιολογώ τα λάθη μου μην στηρίζοντας τον άλλο αλλά αφήνοντας τον να υποφέρει εξαιτίας μου…Είναι σαν να πυροβολείς κάποιον (έστω κατά λάθος), να θυμώνεις μαζί του που σε βρίζει σου φωνάζει επειδή πονάει και να τους λες “συγνώμη, είμαι καλός άνθρωπος δεν είμαι δολοφόνος…εσύ είσαι χειρότερος διότι μου θυμώνεις” και να φεύγεις, αντί να τον πάρεις στο γιατρό ή να του συμπαρασταθείς στο νοσοκομείο και να κρύψεις. Εν θα προσπαθήσεις να φκεις τζαι που πάνω.Το να νιώθεις τύψεις δεν σε κάνει καλό άνθρωπο. Οι πράξεις επανόρθωσης σε βοηθούν να γίνεις.

Κανένας δεν είναι αλάνθαστος αλλά υπάρχουν δύο κατηγορίες ατελών ατόμων: Οι πονηροί και οι δίκαιοι. Οι πονηροί είναι εκείνοι που όπως λέει ο Ψαλμός 10: 4 -> “Λόγω της υπηλοφροσύνης του, ο πονηρός δεν ερευνάει. Όλες του οι σκέψεις είναι :Δεν υπάρχει Θεός. Οι οδοί του ακμάζουν πάντοτε. Το 7 λέει : “Το στόμα του είναι γεμάτο κατάρες και απάτες και καταδυνάστευση. Κάτω από τη γλώσσα του βρίσκονται προβλήματα και βλαβερά πράγματα”

Ναι, ίσως μας φαίνεται ότι αυτοί που μας βλάφτουν είναι ανέμελοι (αιωνίως αμέριμνοι -> Ψαλμός 73:12)και λόγω της αναισθησίας της καρδιάς τους φαίνονται σαν να μην έχουν προβλήματα. Το ιστορικό άτομο, ο Ιερεμίας, είχε κάνει ένα παράπονο στο Θεό μερικές εκατοντάδες χρόνια πριν. Τον ρώτησε “…γιατί η οδός των πονηρών είναι πετυχημένη και όλοι αυτοί που διαπράττουν δολιότητα είναι εκείνοι που δεν γνωρίζουν στενοχώρια;” Στις μέρες του Ιερεμία πολλοί Ιουδαίοι γίνονταν πονηροί και αγνοούσαν τις προφητείες του Ιερεμία να μετανοήσουν και να είναι δίκαιοι. Ο Θεός ως στοργικός τους πατέρας, τους έστελνε προφήτες και κριτές και τους παρακαλούσε να αλλάξου την οδό τους. Έκανε υπομονή μαζί τους και τους έδινε πολλές ευκαιρίες. Παρόλα αυτά, χλεύαζαν τον Ιερεμία, τον συκοφαντούσαν και εξαιτίας τους, ο Ιερεμίας περνούσε μέρες στενοχώριας.Μέσω προσευχής ο Ιερεμίας εξέφρασε το παράπονό του στο Θεό, διότι φαινομενικά οι πονηροί φαίνονταν να ευημερούν. Όμως οι μέρες της χαράς των πονηρών Ιουδαίων ήταν λίγες, καθώς είναι ιστορικά αποδεδειγμένο διότι ο Θεός”έδωσε στον καθένα σύμφωνα με τις οδούς του και τους καρπούς των ενεργειών του” -Ιερ. 32:19. Επιτράπηκε στους Βαβυλώνιους και λεηλάτησαν την Ιερουσαλήμ και ήρθε μεγάλο όνειδος σε όλους αυτούς που ήταν άδικοι. Ενώ προστάτευσε όσους υπέμειναν και με ακεραιότητα κράτησαν την εμπιστοσύνη τους σε Αυτόν και συνέχιζαν να πράττουν το ορθό.

Προδοσία

Διάβασα και συμφωνώ με τα πιο κάτω:
“Προδοσία είναι να χρησιμοποιεί κάποιος δόλια μέσα ή να παραδίδεις κάποιο, με δόλιο τρόπο, υπό την εξουσία του εχθρού. Η προδοσία σε οποιαδήποτε μορφή της είναι αχρεία πράξη που διαταράσσει την ενότητα και την ειρήνη μεταξύ ανθρώπων, φίλων, ζευγαριού, εθνοτήτων!

Η μοιχεία είναι μια από τις πιο επώδυνες μορφές προδοσίας. Ο μοιχός έχει αθετήσει την υπόσχεσή του να είναι πιστός στο γαμήλιο σύντροφό του και έχει στρέψει την προσοχή του σε ένα άλλο άτομο! Ο προδομένος σύντροφος μένει ξαφνηκά μόνος και η ζωή του γίνεται ξαφνηκά άνω κάτω. Κι αυτό συμβαίνει σε ανθρώπους που κάποτε αγαπούσαν ο ένας τον άλλον! Πώς συμβαίνει; Το πρώτο βήμα γίνεται όταν οι δύο σύντροφοι αρχίζουν να αποξενώνονται συναισθηματικά! Σύμφωνα με καθηγήτρια κοινωνιολογίας ” η προδοσία βρίσκει πρόσφορο έδαφος όταν κάποιος παύει να είναι ολοκληρωτικά δοσμένος στη σχέση του. Αυτή η αποξένωση συμβαίνει ακόμα και σε άτομα μέσης ηλικίας. Ωστόσο αντί να το παρουσιάζουμε ως κάτι αναπόφευκτο…ας το χαρακτηρίσουμε ως πραγματικά είναι-καθαρή προδοσία!

Καθώς μεγαλώνουν πρέπει και οι δύο σύντροφοι να είναι ολοκληρωτικά δοσμένοι στη σχέση τους, τ’οσο σωματικά όσο και συναισθηματικά, φροντίζοντας ο ένας τον άλλο, δαπανόντας χρόνο ο ένας με τον άλλο!”