LOST

Απολογούμαι στους θαυμαστές του Λοστ, αλλά το αρθράκι που ακολουθεί δεν αναφέρεται στη τηλεοπτική σειρά “Οι αγνοούμενοι” όπως έχει μεταφραστεί στα Ελληνικά. Αγνοούμενοι μίσση μου! Πως το εσκεφτήκαν; Γιατί δεν έμειναν πιστοί στη μετάφραση και να το ονομάσουν “Οι χαμένοι” :p ; τζαι αν τούτο ακούεται τους σαν βρισιά…πιλέ μου ας το πουν “Οι ναυαγοί”. Έχει φορές που πραγματικά διερωτούμαι που τους βρίσκουν τζείνους που μεταφράζουν τους τίτλους καθώς και τζείνους που γράφουν τους υποτίτλους στα ξενόγλωσσα έργα στην ττι.ββι.  

π.χ ξιτιμάζει ένας ηθοποιός άγρια κάποιον άλλο τζαι συναφέρνει μάνες, θεούς τζαι δαίμονες τζαι κάτω στον υπότιτλο γράφει απλά “Καθίκι”. 

Έχω πολλά τέθκια να αναφέρω αλλά δεν είναι της ώρας΄, όταν συγκεντρώσω αρκετά τέτοια “κουφά” θα τα βάλω μαζί σε ένα ξεχωριστό ποστ!

Επήα που λέτε τζαι σήμερα Λεμεσό για δουλειά. Τζαι όντας μια Λευκωσιάτισσα με προσανολισμό ανύπαρκτο, εκτάφερα τα τζαι εχάθηκα προσπαθώντας να πάω στο Ζακάτζι (Ζακάκι). Επρόσεξά με ότι όταν χάνουμαι με το αυτοκίνητο ή ακόμα τζαι περπατητή, περνώ κάποια σταθερά- συγκεκριμένα στάδια:

Στάδια Ψυχολογικής Κατάστασης “Getting LOST” (Σ.Ψ.Κ.G.L):

1) Ενώ νομίζω ότι ξέρω που πάω θωρώ κάτι άγνωστο, τζαι χαμηλώνω το ράδιο για να συγκεντρωθώ.

2) Διαπιστώνω ότι, πράγματι ο δρόμος είναι άγνωστος για μένα…τζαι κλείω το ράδιο εντελώς.

3) Μειώνω ταχύτητα τζαι θωρώ δεξιά τζαι αριστερά να έβρω ταπέλλα που να γράφει καμιά  περιοχή γνωστή. Αν έβρω καλώς τζαι κλώθω τζαμέ που ξέρω την ονομασία, έστω τζαι αν δεν είναι τζαμέ που θέλω να πάω… τζαι συνήθως κάμνω τα  “σσιε σσιέ Γιαννή” (μπίλιες). Ξομακρίζω πολλά που τον στόχο-τοποθεσία. Αν δεν έβρω ταπελλά με γνωστή τοποθεσία ακολουθώ την τεχνική που χρησιμοποούν τζαι οι δάσκαλοι αυτοκινήτου που σου λαλούν να πηαίνεις ούλλον ίσια όσπου να σου πουν να στρίψεις.

4) Οδηγώ για κανένα 10λεπτο και οι δρόμοι εξακολουθούν να μην μου “λένε” κάτι και εγώ : α) αρχίζω να βρίζω (σεμνά), β)ποφυσώ ξανά τζαι ξανά τζαι μετά καταφέρνω να μου σπάσω τα νεύρα, γ) ξυτιμάζω την τύχη μου τζαι δεν θέλω με τίποτε να παραδεκτώ ότι εχάθηκα δ) παίζω την πουρού (κορνάρω… Όχι η Αικατερίνη) σε τζείνον που την έπαιξε πρώτος τζαι επροσπέρασέ με…τζαι σαν με επροσπέρναν κάτι εφώναζεν αλλά ήταν σαν να το έκαμνε στην νοηματική αφού τα τζάμια μου ήταν κλειστά. 

5) Τα νεύρα μου είναι πλέον διαλυμένα τζαι έτσι αποφασίζω να πάρω την βοήθεια του κοινού… αφού εδοκίμασα το 50-50 τζαι δεν μου εφκήκε σε καλό. Το κοινό σε τέθκιες περιπτώσεις είναι: Σταματώ όποιον έβρω πρώτο  στο δρόμο, που να μου φατσάρει Κυπραίος.

π.χ ΣΗΜΕΡΑ:

Η πρώτη που σταματώ εν εμίλαν Κύπριακά, αλλά ήταν καλοπροαίρετη τζαι ήθελε να βοηθήσει. “Δεύτερη αριστερά” “Σχολείου πίσου”, να σου λέει. Αλλά με “πίσου” με “μπροστού” ήταν το σχολείο. Μετά, σταμ%τώ δίπλα που το πεζοδρόμιο ,άνοιξα το τζάμι τζαι βρέθουμαι σε απόσταση αναπνοής από μια περαστική και λέω “Συγνώωωωωμηηηηη” τζαι να γυρίζει με αναίδεια την κκελλέ της που την άλλη τζαι να φεύκει. Εν τζαι εσταμάτησα απλά να σου πω συγνώμη μάνα μου! Η κουβέντα έσσιει τζαι πάρακάτω…τς

 CE τρίτος όμως ο παππούλης είπε μου ήξερε να μου εξηγήσει. “Ινναί! …Ήμουν τζαι οδηγός εγώ! Ινναί ναι…ναι…εεεε…ναι

Εγώ: “Εν να μου πείτε κύριε πού να πάω;

Παππούλης: Ινναί…. μα  (θωρεί με κατάματα)… (παύση)…. είσαι πολλά μακρυά… (παύση)

 Εγώ: …(βιαστικά) Πρός τα πού να πάω;

Παππούλης: “εεεμ…. ναι (θωρεί με)… γειά σου κουμπάρε μου”… (εσσαιρέτησε ένα περαστικό)… μετά γυρίζει τζαι απλά θωρεί με σαν να έπαθε κρίση επιληψίας (είδους petit mal)…

Εγώ: (να βιάζουμε τζαι να λέω συνέχεια που μέσα μου κιάολε κιάολε).. “Γεια σου παππού” εν να ρωτ%ήσω άλλο!

Παππούλης: Καλόν μάνα μου(παύση) …ινναί!

6) Πιάνω την βοήθεια του τηλεφώνου. Η λιγότερο βοηθητική βοήθεια. Η πιό στάντα ερώτηση που ακούεις από το τηλέφωνο είναι: “Πού είσαι;” τζαι πολλές φορές ρωτούν σε “Πού είσαι ακριβώς;”Αν ήξερα πού ήμουν ήταν να σε έπιανα τηλέφωνο ρε φ%9λενάδα; μάνα; τζύρη; Το χάζιν είναι όταν σου λαλούν (τζαι τούτοι που το τηλέφωνο) να ρωτήσεις κάποιο περαστικό. Κάτσε μετά να εξηγήσεις ότι ήταν το βήμα 5 η βοήθεια από περαστικούς τζαι απέτυχε.

Βασικά αν μετά που τούτα δόκεις πάν στο στόχο-τοποθεσία τότε αποφεύγεις το βήμα 7:

7) ΒΑΖΕΙΣ ΤΑ ΚΛΑΜΑΤΑ!

IKEA vla-IKEA

Τελικά η λέξη βλακεία πρέπει, ή να είναι η αγαπημένη μου και την σερβίρω συχνά, ή απλά θέλει ανανέωση το λεξιλόγιό μου με τα αρνητικά κοσμητικά επίθετα… 

Όπως και να ‘χει όμως, θα υποψιαστήκατε από τον τίτλο ότι σκοπός αυτού του ποστ δεν είναι να αναλύσω την λέξη “βλακεία”, αλλά στόχος μου είναι να μοιραστώ -με όποιο με διαβάζει τωρά- την εμπειρία μου με το ΙΚΕΑ. Ναι το ‘καταστηματάκι’ του κου Σιακόλλα. Είπαν μου σήμερα ότι εν τζαι το ΙΚΕΑ, εκτός που το Μόλλ, δικό του. Σόρρυν α, αλλά εν τ ξερα… Μάσσιαλλα του ανθρώπου πάντως! Έκαμε μας πολλά μαγαζούθκια να πηαίνουμε να σπαταλιούμε τον πενιχρότατον μισθούλι μας. Εν το Ντέπεναμς, το Νεκς, το   “Shacolas Emporium Park Shopping Mall”, ΣΙ.ΤΙ,ΣΙ, Σούπερ χόουμ σένττερ, ετσέτερα ετσέτερα. Έτο ο άνθρωπος έσσιει πάνω που την μισή Κύπρο, τζαι ύστερα μαθαίνουν μας στα σχολεία ότι εν οι Τούρκοι που την επιάσαν.. τστστς…παραπληροφόρησις!

 Το λοιπόοοοον…. είπαν μου τζαι μένα ότι κάμνουν καλό σολωμό στην καφετέρεια του ΙΚΕΑ τζαι εκανόνισα με παρέα ένα μεσημέρι να πάω να τον δοκιμάσω. Παρεμπιπτόντως, να αναφέρω ότι στο ΙΚΕΑ είχα ξαναπάει  μόνο αλλό μια φορά, μόλις είσσεν ανοίξει. Η πρώτη εντύπωση ήταν θετική. Επίαμε τζαι εθκιανευτήκαμε λίον. Είδαμεν ότι είσσεν φτηνά πραματούθκια, εντ δατ ουος ιτ! 

Η παρέα μου είσσεν ήδη φτάσει στο ΙΚΕΑ τζαι επεριμέναν με. Εγώ όπως πάντα ένα ακαδημαϊκό τέταρτο το χρειάζομαι έξτρα από την ώρα της συνάντησης. Εγώ και ο ‘χρόνος’ ας το πούμε δεν είμαστε πεστ φριέντς! 

Μπαίνω που την είσοδο. Θωρώ πάνω στα αριστερά μου την καφετέρεια. Κάμνω χαρούα ότι εν να φάω Σολωμό. Αρέσκει μου ο Σολωμός… Ναι ναι τζαι ο ποιητής εν καλός ,αλλά προτιμώ το ψάρι. 

Έπειτα. Ανεβαίνω κυλιώμενες σκάλες στα δεξιά. Γυρίζω το κεφάλι μου αριστερά.  Προχωρώ αριστερα. Οπ. ΤΕΤ ΕΝΤ. Αδιέξοδο. Πρώτη σκέψη να κοιτάξω το χάρτη που ήβρα μπροστά μου. Γεμάτος τοξάκια που σχηματίζουν τον γύρο του ΙΚΕΑ. Γου χαβ το μπι κιττινγκ! ΠΕΙΝΩ!!! Δεν θέλω να αγοράσω τιποτε σιόρ. Οκ. Δεν πειράζει, να κάμω τον γύρο του ΙΚΕΑ (πρέπει να εθκιάβαζε Ιούλιο Βέρν τζείνος που έκτιζε το ΙΚΕΑ) …αλλά δεν μου πήρε λίγο χρόνο μέχρι να φτάσω στην καφετέρεια… Καθόλου λίγος εν ήταν! Οπ περίμενε…. 2 αρνήσεις κάνουν μια κατάφαση. Επαναδιατυπώνω. Καθόλ… Ρέ εφακκούσα γυρούς μέσα σε έπιπλα και προσφορές 2+1 δωρεάν. Να πούμε τζαι του στραβού το δίκαιο: Εν χουμίζουμε για τον προσανατολισμό μου αλλά για τ’όνομα… ούτε ο λαβύρυνθος του Πάνα να ήταν. 

 Εν είχα όρεξη να δω προϊόντα! Ούτε χρόνο είχα μπροστά μου, ούτε το μίτο της Αριάδνης, ούτε τα ψίχουλα που έριχναν για να μήν χαθούν ο Χάνσελ και η Γκρέτελ…

Εκατάφερα τα τελικά τζαι έφτασα στον προορισμό μου! Εγελάσαμε λίον. Ελέχθηκεν και η φράση: “Όι ρε! Εν έξυπνο τούτο. Αναγκάζουν σε πριν φύεις να δεις ούλλο το ΙΚΕΑ”.

Μετά θωρούμε την γραμμή στο ταμείο. Ππεεεεεε… ούτε αύριο εν επιάναμε φαϊ. Εσκέφτηκα ότι τελικά προτιμώ να πιάσω χοτ ντογκ που το ισόγειο. Τους άλλους όμως εν τους επείραζε να περιμένουν στη γραμμή, τζαι έτσι έφυα μόνη μου πάλε να πάω να φέρω χοτ ντογκ… “Εν θα την πάθω ξανά”, λαλώ! Θα πάω στο ισόγειο με το ανσανσέρ. Μπαίνω μέσα. Πάω κάτω. Μεινίσκω τζαι θωρώ την πόρτα μπροστά μου τζαι με το που σταματά το ανσανσέρ περιμένω να ανοίξει η πόρτα. Νιώθω ένα αερούι στο δεξί μου πλευρό τζαι θωρώ πως άνοιξε άλλη πόρτα. (Μουσικούα =)ΤΤαρααα! Μα περιπαίζουν μας? Επιάν με τα έκκεντρα μου. Πάλε να κάμω γυριλλούθκια. Τζαι πάλε να χάνουμαι. Τζαι να ρωτώ τζαι μια κοπέλλα σεκιουριτά τζαι να μεν ξέρει το δρόμο για τα χοτ ντογκς. Τζαι να θέλω να ξιτιμάσω άουτ λάουτ τζαι να μεν μπορώ… 

Εκόπηκε η όρεξη μου! Είχα πλέον 15 μόνο λεπτά πριν το ραντεβού μου με την αισθητικό. . . εν είχα άλλο χρόνο να σπαταλιώ μες τους διαδρόμους του βλα-ΙΚΕΑ… Καλά τζαι με το πάρκιγκ έχω λίον πρόβλημα ,τζαι δεν θυμούμαι πού εν το αυτοκίνητό μου… αλλά με το ΙΚΕΑ έππεσεν το ηθικό μου. Ενιξέρω πόσο δουλεύκει το “Άπαξ εμπήκες, πρέπει να το δεις ούλλο” Εγώ για πίκκα τους αν τζαι ήθελα κάτι πραματούθκια…δεν έπιασα τίποτε που το ΙΚΕΑ.

ΙΚΕΑ βλα-ΙΚΕΑ!!!