Χαρράς την τύφλα μου!

Έτην χαμέ τζαι τα μάθκια της πόξω!

Όσοι ήσασταν τυχεροί τζαι επεράσετε που πάροδο της Πινδάρου η ώρα 10:45 σήμερα, ίσως να είδατε μια ξανθή κοπελιά να σκοντάφτει πάνω στην άσφαλτο τζαι να της πέφτουν ένα προς ένα:  Το φάιλ, το μαγνητοφωνάκι, το κινητό, τα κλειδιά και ταυτόχρονα να ππέφτει η ίδια με τα γόνατα τζαι το ένα χέρι μες τη μέση της στράτας. Ναι ναι…εκατάφερά τα πάλε… έκαμα με ρεζίλι!

Ε φυσικά εφορούσα φόρεμα! Ε…φυσικά αεράτο…σε παρακαλώ! Ε μα τωρά… φυσικά …με την πτώση το φόρεμα ούλλον εμαζεύτηκε πάνω στην τζεφαλή μου! Α. Όχι! Όχι! …Το εσώρουχο αν μη τι άλλο ήταν σεμνό, καινούριο και ασορτί με το φόρεμα… Ε! Να μην δούμε την θετική πλευρά της ατσουμπαλωσύνης μου;!

Όσα δευτερόλεπτα εδιαδραματιζόταν η πτώση του πύργου ονόματι Κάλιουςςς, με επαρακολουθούσα σε αργή κίνηση και είχα αρκετό χρόνο ώστε να πω:

-Timbeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeeer! :Ρ

Εσηκώστηκα τζαι ήμουν τόσο νευριασμένη μαζί μου που ήθελα να με δέρω! Όπως ακριβώς μας απειλούσαν κάποτε οι Κύπριοι γονείς μας:”Αν χτυπήσεις θα σε δέρω”. Νο κκόμεντ!

Εκοίταξα γύρω μου τζαι είσhεν μόνο μια κοπέλα που εσυνέχιζε την δουλειά της! Έτσι σαν να μεν έγινε τίποτε, εμάζεψα τα πράματα μου, την σωριασμένη και θριματισμένη αυτοεικόνα μου…έφτιαξα τα μαλλιά μου για να μην φαίνομαι τόσο σχιζοφρενική και επήα να κάμω την δουλεία μου. Εμπήκα σε ένα γραφείο με άγνωστα άτομα τζαι επερίμενα τα να γελάσουν ή να με θωρούν με ύφος αποδοκιμασίας … Ξέρεις …σαν να μου έμιλούσαν με την σκέψη τους (όπως στις ταινίες που σκέφτουνται οι ηθοποιόιτζαι εσύ ακούεις ηχογραφιμένη την τάχα σκέψη τους…ενώ μόνο τα φρύδια τους ταράσσουν): ” Ούτε να περπατήσεις εν ηξέρεις…τζαι ήρτες δαμέ να δουλέψεις (να πιάσω συνέντευξη που κάποιους…δεν σας λέω περισσότερα);” 

Παρόλα αυτά δεν αντιδράσαν παράξενα! Μάλλον εν εχαπαρήσαν για το τί εσυνέβηκε έξω που το παραθύριν τους! Έτσι εθυμήθηκα την φράση που μας είπε ένας καθηγητής μας στο πανεπιστήμιο. Μια ερώτηση, συγκεκριμένα που αποτελεί φιλοσοφικό και επιστημονικό ντημπέητ:

‘Αν πέσει ένα δέντρο και δεν υπάρχει κανείς γύρω να το ακούσει, θα κάνει θόρυβο (παρήγαγε ήχο η πτώση);’

Να και γω…Λες να μην έπεσα πραγματικά; Να ήταν όλα μες το νου μου; Αφού ίσως κανένας να μην με είδε; Όχι μανα μου! Το γόνατό μου ακόμα ξεζουμίζει κάτι υγρά! Καλή σας όρεξη, εσάς που τρώτε! :Ρ Έππεσα τζαι πονώωωωωωωωωωωωω! Δατς ε φακτ!

Μου αφιερώνω ένα τραγούδι για να μου εκφράσω τα αισθήματα που έχω για μένα αυτή τη στιγμή

Με αγάπη, Εγώ!

“Ετσι μια μέρα σπίτι μου με κάλεσα
μα δεν μου άνοιξα και έξω με περίμενα
τι μου έχω κάνει και δεν με θέλω πια
αυτή η εσωστρέφεια μας θέλει χωριστά

Μου το ‘χα πεί
Μα δεν με άκουγα

Εγώ μαζί μου δεν μιλιόμαστε
όποτε είμαι μαζί μου πάντα τσακωνόμαστε
με πήρα στο τηλέφωνο και τό ‘κλεισα
 

με είδα στο δρόμο μ’ έφτυσα και με κλώτσησα…”

ΣΤΗ ΔΙΚΗ ΜΟΥ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ…ΜΕ ΕΙΔΑ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ ΚΑΙ ΜΕ ΚΛΑΠΠΩΣΑ!!! 😀

Advertisements

Μόνο σε μένα

…θα μπορούσε να συμβεί:

Να παρκάρω σε ένα σχετικά στεγνό δρόμο τζαι να τοποθετήσω το αυτοκίνητο δίπλα που μια λάντα με πηλά τζαι νερό. Εν να μου πεις εν είχε αλλού να το βάλεις. Είσσεν. Η στράτα ήταν όφκερη…

Τα υπόλοιπα λίον πολλά εκατάλαβες τα!

Επηλόχρισα το παπούτσι μου. Είχα φέρει τζαι καινούριο ζευγάρι. Τζάστ ιν κέης. Εν να μου πεις γιατί εν άλλαξες. Εν είχα χρόνο, ο πελάτης ήρτε πιο γρήγορα τζαι άγχωσε με ….είδα το αυτοκίνητό του πίσω μου τζαι εν εσκέφτηκα να κατεβάσω το δεύτερο ζευγάρι παπούτσια. Η αλήθκεια είναι πως θα ήταν ρεζίλι να κρατώ αλλαξιά παπούτσια μπροστά που τον πελάτη.

Στο γραφείο εμύριζε σαν κάτι να εψόφησε τζαι ήταν στην 3η μέρα αποσύνθεσης. Ήταν το παπούτσι μου το ευλοημένο….όχι μόνο πηλωμένο αλλά σκατό-πηλο.

Ότι αστειούδι τζαι να κάμεις εν την σώζεις την κατάσταση….όσα χεχε….χιχι….τι να κάνουμε χιχι κι αν πεις …ερεζιλεύτεις.

Ε.

Αφού πιον το σύμπαν άρχισε να συνωμοτεί εναντίον μου… είπα να φκάλω το παπούτσι…Έσσιει τζει που το ρεζίλι;;; Τζαι με τούτο το σκεπτικό, εχαλάρωσα τζαι είχα παραπάνω τουπέ. Μεν σου πω ότι έκαμα το να φαίνεται ότι έτσι εν το φυσιολογικόν τζαι το πρέπον να φκάλεις τα παπούτσια σου σε επαγγελματικό ραντεβού….Μέχρι τζαι ο πελάτης εσκέφτετουν να τα φκάλει. Εν μου το είπε αλλά εθώρεν τα παπούτσια του αν ελερωθήκαν τζαι τζείνου…ε τζαι εθκιέβασα τζαι λίον την σκέψη του…τί λέω η ντάνα!

Για καλή μου τύχη, το σύμπαν μετά που εσταμάτησε να με περιπαίζει τζαι να γελά εις βάρος μου,ελυπήθηκέν με τζαι  έκαμεν με να εντοπίσω ένα αρωματικό κερί, το οποίο τζαι  ετοποθέτησα το στο γραφείο σαν να επρόκειτο  να κάμω μάγια του πελάτη.

Ναι λοιπόν, ξυπόλητη , με τζερκά ήμουν στη δουλειά και επροσπαθούσα να φκάλω το ψωμί μου…Βιοπαλαιστής!

Ανεπάρκεια!

Είναι στιγμές που νιώθω ανεπαρκής! Πολλά ανεπαρκής…

Στιγμές σαν την εχτεσινή ας πούμε… που εδώκαν μου μιαν internet card για να κάμω κατάθεση κάποια ευρώ… τζαι επήα στη Λαϊκή λυγιστή τζαι χαμογελαστή τζαι έμεινε η τραπεζιτικός ή τραπεζικός (δκιαλέξετε ένα που τα δκυό- εγώ εν μπορώ να δκιαλέξω) υπάλληλος τζαι εθώρεν μια εμένα τζαι μια την κάρτα…

“εεε… είναι της Τράπεζας Κύπρου η κάρτα…λαλεί μου”

“εεεεεε…. σόρρυ….εεεεεε έχω πολλά πάνω στην τζεφαλή μου τελευταίως”

 WHAT? Τί την κόφτει την γυναίκα τα ψυχολογικά μου; Έτο ένιωσα την ανάγκη να δικαιολογηθώ… Σαν να ελαλούσα: “εν τζαι φταίω που είμαι έτσι μαννή”…

Ρεζίιιιιιιλι… Κάθε μέρα τα ταμεία εν γεμάτα… εχτές ήταν ούλλοι  οι υπαλλήλοι στο ταμείο αθκιασεροί, τζαι εγυρίσαν ούλλοι τζαι εθωρούσαν με σαν να εθωρούσαν εξωγήινο με τρία μάθκια, ένα δόντι τζαι μπλέ μαλλιά. Έθελα να ανοίξει η γη να με καταπιεί… Εκοτσίνησα τζαι εβούρησα να φύω. Shit shit shit shit shit… Είπα την λέξη αλλό 50 φορές ώσπου να φτάσω στη σωστή τράπεζα… 

Πάντως πρέπει να έγινα μια που τις κουβέντες της δουλειάς. Ξέρετέ τες έννεν; Σε τέθκιες γραφειακές δουλειές σπάνια έσσιει άξιον (όχι άξιον όπως λέμε το άξιον εστί…) ACTION (καλλύτερα;)… ε! Άρα, γυρεύκουν έτσι “ξανθές” (μπορεί να έγινα κοκκινομάλλα αλλά οι πρώην ξανθές μου ανταύγιες φαίνεται ότι εξακολουθούν να με επηρεάζουν) να τους διούν έρεισμα για τις συζητήσεις τους μετά στο σπίτι ή στην μπυραρία την νύχτα.

Όταν θα τους ρωτήσει η φιλενάδα ή ο κουμπάρος ” Ε…Πώς ήταν η δουλεία…” θα έχουν να πουν τζαι κάτι διαφορετικό που το “…ΕΕΕ πολλή κούρασις…” ή ” ο μάστρος μου φακκά μου”. Θα μπορούν να πούν ” Έ πελλέ ήρτε μια σήμερα τζαι η παλαβή έφερε κάρτα της Τράπεζας Κύπρου τζαι έθελε….. τέσπα ξέρετε πως πάει πάρα κάτω! 

Επιβεβαιώνω με τις πράξεις μου την ανεπάρκειά μου. Δεν με χωνεύκω! Σπάνιες φορές με συμπαθώ… Σκέφτουμαι να με χωρήσω αλλά … εσυνήθησά με ρε! Ίσως χρειάζεται να καταπιάνουμαι με ασχολίες εύκολες που να νίωθω ότι τα καταφέρνω μέσα μέσα…

Εν τζαι τούτη η διατριβή μες τη μέση, τζαι τα σεμινάρια, τζαι οι εξετάσεις, τζαι η πρακτική άσκηση στη Λεμεσσό κάθε μέρα (να ξυπνώ πρωί που Λευκωσία)… Τζαι κάποιοι γυρώ σου αντί να βοηθούν να σου κάμνουν τη ζωή πιο δύσκολη! Να μεν μπορείς να επικοινωνήσεις μαζί τους… Να μεν έσσιει κάποιον να σε ακούσει πιλέ μου…

Εν να μου πεις… δαμέ εν να φανεί η αξία μου… μα ποιά αξία σιορ… ούτε στο e-bay εν με πουλάς… Μπορεί να λλίον υπερβολές, μπορεί να ζητώ πολλά που τον εαυτό μου… μπορεί να βάλλω πολλά ψηλά τον πήχη… μπορεί να κάμνω πράματα για τα οποία έχασα το ενδιαφέρον μου… τζαι να μεν τραβώ πιον…

Ναι το τελευταίο ισχύει… Το ενδιαφέρον μου εν σε άλλα πράγματα… στα οποία θα ήθελα να αφιερώσω χρόνο. Χρόνο που δεν έχω… Ίσως αν οργανωθώ καλλύτερα να χειρίζουμαι καλλύτερα το χρόνο μου. Εν εγίνετουν να είσσεν μέρες με 35 ώρες… αχχχ

Εεεεεε…Ήδη έφα πολύ χρόνο πάνω σε τούτο το ποστ… Τρέχω να προλάβω τα δκιαβάσματαααααααααααα μουυυυυ …

Άτε γεια!