Πεινάω;

Υπάρχει ένα είδος πείνας που λέγεται πνευματική πείνα και είναι πολύ πιο σοβαρή από την σωματική. Είναι γνωστές οι συνέπειες της παρατεταμένης έλλειψη τροφής. Μπορεί να οδηγήσει και οδηγεί σε θάνατο. Κανένας δεν θα ήθελε να βρίσκεται στη θέση ενός παιδιού που λιμοκτονεί. Κι όμως μου κάνει εντύπωση ότι πολλοί (πνευματικά νήπια διότι υστερούμε όλοι ως προς τη σοφία του Θεού) επιλέγουν να βρίσκονται σε πνευματική πείνα, εθελοτυφλώντας για το πνευματικό θάνατο που τους περιμένει.

Είναι αλήθεια ότι οι περισσότεροι άνθρωποι που υποφέρουν από αυτή την πνευματική πείνα δεν έχουν «συναίσθηση της πνευματικής τους ανάγκης». (Ματθαίος 5:3). Πολλοί δεν νιώθουν ότι πεινούν πνευματικά. Μερικοί μάλιστα ίσως νομίζουν ότι τρέφονται καλά. Αλλά αυτό τους συμβαίνει επειδή τρέφονται με την άχρηστη «σοφία του κόσμου», η οποία περιλαμβάνει τον υλισμό, τις επιστημονικές εικασίες, διάφορες απόψεις περί ηθικής και άλλα παρόμοια πράγματα. Μερικοί νομίζουν ότι η σύγχρονη «σοφία» κάνει τις Γραφικές διδασκαλίες απαρχαιωμένες. Εντούτοις, «ο κόσμος μέσω της σοφίας του δεν γνώρισε τον Θεό». Η σοφία του κόσμου δεν είναι παρά «ανοησία».—1 Κορινθίους 1:20, 21· 3:19.

Αν η σοφία του κόσμου συνοδευόταν από πραγματική σοφία θα ανάμενε κανείς να συναντά τους πιο ηθικούς και δίκαιους ανθρώπους αλλά μάλλον υπάρχει αρνητική σχέση. Όσο πιο πολλά πτυχία αποκτήσει κάποιος τόσο πιο μεγάλη η πιθανότητα της αλαζονίας και της απόρριψης της πρακτικής ευφυίας. Δέστε τα πανεπιστήμια όσο πιο πάνω πας τόσο πιο αδαείς βρίσκεις.
Σε ευτή την ιεραρχία ταιριάζει το ρητό ‘Το ψάρι απ’ το κεφάλι βρωμαεί’.

Κουτ. Ντέη!

S.O.S (written by Kalioush)

Σοβαρολογώ, χωρίς σοβαροφάνεια

κι αντί σοβαρή, σοβατζού φαίνομαι…

Απ’αυτό, σόδιασμά μου είναι το σόδιον

για σουκρούτ…

Σοβώ αν πω ότι δεν είμαι σοκακιάρα,

σολικισμός με χαρακτηρίζει,

γι’αυτό σωρό θα με βρούνε

 και θα σουρλαντίζω με το αίμα μου την άσφαλτο.

Μια σουρλουλού θα πουν πως χάθηκε,

ένας σουρουκλεμές…

Και δεν θα ‘ναι σουπρίζ για κανένα.

Ίσως θέμα σουρεαλιστικής αναπαράστασης

κάποιου σοσιαλιστή, σουρτινιστικού, σοδομίτη…

Κι όταν το σούρουπο σωρευτεί κι αυτό,

ο σοφολογιότατος κόσμος, σοφός όντας,

θα σοφιστεί κάτι

για να εξηγήσει αυτή τη σούρδου μπούρδου κατάσταση! 

 

Αυτό το ποίημα το έγραψα όταν ήμουν γύρω στα 18 και εμπνεύστηκα από τις λέξεις ενός λεξικού που ξεκινούν με “σ”… για άγνωστες λέξεις ρωτήστε εμένα ή… τον κο Μπαμπινιώτη 🙂