The girl with the dragon tattoo!

Η πιο καθηλωτική ταινία που έχω δει εδώ και χρόνια. Εκεί που νόμιζα πως τα είχα δει όλα… πως έπαψαν πλέον οι κινηματογράφοι να παίζουν ταινίες που να αξίζουν 5 αστέρια… Ξάφνου απόψε είδα αυτήν: Το κορίτσι με το δράκο-ταττού (ή δερματοστιξία αν είστε σπαστικός φιλόλογος). 

Στις περισσότερες κριτικές μου για ταινίες υπάρχει ένα αλλά…σε αυτή όσο κι αν προσπάθησα δεν βρήκα ούτε ένα “μπατ” (‘πισινούς- μπατς’ έχει :Ρ… αλλά “buts” -αμφιβολίας… δεν εντοπίζω).

Μου έχουν πει ότι η ταινία είναι τριλογία. Ελπίζω να κρατήσουν και τα άλλα δύο μέρη της σειράς εξίσου θαυμάσια.

Οι χαρακτήρες μοναδικοί. Στην αρχή νόμιζα -ούσα προκατελειμμένη όπως πάντα-πως κάτι σαν έργο από Άγκαθα Κρίστη με παραλλαγές θα ήταν. Πόσο λάθος είχα! Είχε πολύ καιρό να ξυπνήσουν όλες οι αισθήσεις μου και να θέλω να συμμετέχω στη δράση της ταινίας χάνοντας για λίγο την πραγματικότητα.

Αν και στην αρχή πίστευα ότι η Σουηδική γλώσσα μπορούσε να με κουράσει…έφυγα μετά από 2 μιση ώρες απ’ το Σινεμά σαν να μιλούσαν οι ηθοποιοί την δική μου γλώσσα…στα Κυπριακά δηλαδή :Ρ… Τόσο με είχε αγγίξει η ταινία!

Θα βρείτε πολύ ενδιαφέρουσα την βιογραφία του Larsson, του συγγραφέα της τριλογίας:

Σύμφωνα με την ουικιπέδια αναφέρονται τα εξής:

“The Girl with the Dragon Tattoo (original title in Swedish: Män som hatar kvinnor – “Men Who Hate Women”) is an award-winning crime novel by Swedish author and journalist Stieg Larsson, the first in his Millennium Trilogy.

At his death in November 2004, Larsson left three unpublished novels that made up the trilogy. It became a posthumous best-seller in several European countries as well as in the United States. Larsson, who was disgusted by sexual violence, witnessed the gang rape of a young girl when he was 15. He never forgave himself for failing to help the girl, whose name was Lisbeth – like the young heroine of his books, herself a rape victim, which inspired the theme of sexual violence against women in his books.”

Φοβερό ε; Οι μηχανισμοί άμυνας στους οποίους αναφέρθηκε η Άννα Φρόϋντ… λειτούργησαν με αξιοθαύμαστο τρόπο στον Λάρσον. Και μετέτρεψε ένα τραυματικό γι’ αυτόν γεγονός σε τέχνη. Αρχικά την λογοτεχνία και μετά μετατράπηκε σε 7η τέχνη (κινηματογράφο).

Και λίγη ψυχολογία έτσι αφού το μπλόγκ αυτό έχει και σχετικό θέμα: Οι μηχανισμοί άμυνας μας βοηθούν να επιβιώνουμε και να ξεπερνούμε ή να μπορούμε να ζούμε με τραυματικά γεγονότα ή ενοχικά συμβάντα που προκαλέσαμε εμείς ή είμασταν αυτόπτες μάρτυρες. Σύμφωνα με ψυχαναλυτές, χωρίς τέτοιους μηχανισμούς άμυνας που μας βοηθούν να απωθούμε στο ασυνείδητο άσχημες εμπειρίες ή να τις μετατρέπουμε σε κάτι παραγωγικό και καλλιτεχνικό,  θα καταρρέαμε. Θα επεξεργαζόμασταν συνεχώς τα αρνητικά συμβάντα  σε συνειδητό επίπεδο και θα βασανιζόματαν από ενοχές από θλίψη από πόνο κτλ.

Η εγκυκλοπαίδια συνεχίζει:

“This novel supplies a genealogical table to understand the relationships of the five generation-old Vanger family who, in the novel, are under investigation. Robert Dessaix of the Sydney Morning Herald writes:

An epic tale of serial murder and corporate trickery spanning several continents, the novel takes place in complicated international financial fraud and the buried evil past of a wealthy Swedish industrial family. Through its main character, it also references classic forebears of the crime thriller genre while its style mixes aspects of the sub-genres. There are references to Astrid Lindgren, Enid Blyton, Agatha Christie and Dorothy L. Sayers, as well as Sue Grafton, J.R.R. Tolkien, Val McDermid, Elizabeth George, Sara Paretsky, and several other key authors of detective novels. A journalist and magazine editor in Stockholm until his death, Larsson reveals a knowledge and enjoyment of both English and American crime fiction. He declared that he wrote his opus for his own pleasure in the evenings after work…”

Ουάου…έκανα παρόμιες αναφορές και σκέψεις και γω πριν ανακαλύψω αυτά που γράφει η πιο πάνω ηλεκτρονική εγκυκλοπαίδια!

Όποτε έχετε καιρό να δείτε την ταινία…την συστήνω ανεπιφύλακτα!

Advertisements

Mio fratello e un figlio unico …τζαι όχι Stone.

Η μετάφραση του τίτλου είναι: Ο αδελφός μου είναι μοναδικό παιδί. Όπως λέμε “φοβερό” παιδί, καταπληκτικό κ.ο.κ. Αντ’ αυτού δεν ξέρω ποιον εδιορίσαν στην μετάφραση…αν κρίνω που κάποιες μεταφράστριε ς που ξέρω…καταλάβω γιατί το εμεταφράσαν: “Ο αδελφός μου είναι μοναχοπαίδι”… Στην αρχή επροσπάθησα να εκλογικεύσω τη μετάφραση αλλά μετά που είδα την ταινία εκατάλαβα ότι η μεταφράστρια εν θα την είδε…ή τζαι αν την είδε θα ήταν τη στιγμή που θα εκουτσομπόλευκε τις φιλενάδες της στο τηλέφωνο… Λέμεν τώρα!

Πολύ χαριτωμένη ταινία. Tην απόλαυσα από την αρχή ως το τέλος!

Εχτές επήα πάλε σινεμά και είδα μια ταινία- πατάτα. Εκατάλαβα ότι η “κρίση” που όλοι πιππιλάμε τελευταίως (στις κουβέντες μας), επηρέασε τζαι το Χόλληγουντ. Η ταινία λέγεται “Stone” και δεν την συνιστώ καθόλου! Χάσιμο χρόνου…απογοητευτικό τέλος.

Καθώς την παρακολουθούσαμε λέγαμε με την φίλη μου ότι κάτι καλό θα γίνει στο τέλος και γι’αυτό καθυστερούν με άσκοπους διαλόγους, διαλόγους -επαναλήψεις…γι’ αυτο δεν υπάρχει πλοκή, ουσία, γι’ αυτο δεν τζυλάαααααα! Τζαι εσκεφτούμαστουν 1001 φαντασμαγορικά πιθανά σενάρια για το τέλος. Το έργο τελιώνει χωρίς να σου πει τίποτε. Δεν υπάρχει τέλος. Δεν υπάρχει μέση. Υπάρχει μια άνοστη αρχή τζαι 2 σκηνές πορνώ. Ναι 7, 50 ευρά πορνόν (πορνόν πορνόν μεσάνυχτα…). Κρίμα ρε Ρόμπερτ μου (Ντε Νίρο) κρίμας τη φήμη τζαι το όνομά σου. Αλλό μια τέτοια ταινία να κάμεις έτην παρακμή του Βυζαντίου.  Και εσύ επρωταγωνίστηκες σε πιάνω Βυζά-(ντινες) σκηνές. Αντι να παίξεις σε μια καλή ταινία να δείξεις το ταλέντο σου…τστστς …τέλοσπάντων…να μεν σε στενοχωρέσω άλλο. Φαντάζουμαι θα το κατάλαβες ότι έκαμες λάθος. Αν μη τι άλλο εσύ επληρώθηκες, το γιο μου.

Ο συμπρωταγωνιστής σου Ρόμπερτ μου, ο πώς τον λένε; Γνωστός. Ένα λεπτό και κάμνω τον Google…

…  Έντουαρτ Νόρτον. Έπαιξε πολλά ωραία. Νομίζω έφαε σε τζαι σένα.Σόρρυν α! Εμπήκε στο πετσί του ρόλου του ο άτιμος. Εφοήθηκεν τον το μάτι μου. Να του πεις μπράβο που μένα. Α, τζαι μετά να του τραβήσεις το φτιν του για να παραιτήσει να χαραμίζεται σε τέθκειες ταινίες. Στο Αμέρικαν Χίστορι Εξ, ήταν εξίσου φοβερός τζαι ήταν τζαι η ταινία στο όλο της συγκλονιστική, εξαιρετική. Εν χαμαιλέον ο τύπος! Μπράβο του!

Έχω τζαι μια απορία πριν σου φύω. Τωρά που σε επέτυχα Ρόμπερτ μου εν να σε αρωτήσω: Τζείνη τη Μίλλλλλα την Γιοβοβιτς τί την εθέλετε; Εννεν εσύ που αποφασίζεις ξέρω, αλλά μπορείς να σκεφτείς κανένα λόγο; Εν ατάλαντη η γεναίκα. Εν μο-τέλο η κυρία σιόρ. Μόνο μούρη έσσιει. Φακκά μου! Προσπαθεί επιτειδευμένα να βραχνιάζει για να ακούεται πιο σεξουάλλα αλλά πέτε της εν σαν τραβεστί που ακούεται. Εν με κόφτει πε της το. Τάχα να μου πάεις κόντρα ρε Ντε Νιρούιν. Έκαμες μιαν άτε δκυό ερωτικές σκηνές μαζί της τζαι εγλυκάνθηκες. Ήβρες το ταλέντο βαθιά μέσα της …αν με πιάνεις. Να σιωπήσεις…μιλώ εγώ τωρα! Τί έλεα; Ναι! Μίσση μου γεμώνουν τα μάθκια της σε σκηνές που έννεν κατ’ ανάγκην να κλάψει τζαι εκάμαν την ηθοποιό. Στην Ιωάννα της Λωρένης πάλε η  παρουσία της παρολίγο να “κάψει” την ταινία…είσσε χάρη που ήταν ούλλα τα υπόλοιπα καλά. Να της πείτε να πάει να ππέσει, να πλασάρει κανένα προϊόν, να πάει να φάει να βάλει μίλλα να γίνει όνομα τζαι πράμα τζαι να γραφτεί στο Γκίνες …ξέρω γω! Να μεν μου χαλά τις ταινίες που πάω να δω ρε κουμπάρε μου. Πάω τζαι γω να χαλαρώσω δκυο ώρες τζαι να πρέπει να την θωρώ τζαι σε μεγάλη οθόνη!

 Κανεί ! Έθαψα την …πολλά βαθκιά!

Ευτυχώς δεν λές που ήταν και η σημερινή Ιταλική ταινία! Ηθοποιοί που τους γνωρίζει η μάμα τους τζαι η μάμα Ιτάλια, αλλά πολύ καλές ερμηνείες σε μια γοητευτική ταινία! Δυναμικοί οι χαρακτήρες του έργου, μέσα σε μια εποχή που πέρασε από διαφορετικές οπτικές γωνίες σκηνοθετών στην μεγάλη οθόνη. Παρόλα αυτά είχε κάτι καινούριο να πει! Τα μηνύματα πολλά, μηνύματα για την οικογένεια, για την βιοπάλη, τον έρωτα, την φτώχια και τις ιδεολογίες. Να την δείτε!

Αχ! Είμαι σινεφίλ…πως να το κάνουμε! :Ρ

Inglourious Basterds!

File:Inglourious Basterds poster.jpg

 Ταινία που δεν πρέπει να χάσετε! Με το γνωστό του ύφος,  ο Quentin Ταραντίνο συνδυάζει ουέστερν, ιστορικές φιγούρες και κόμικς και προβάλλει ένα αριστούργημα στις οθόνες του κινηματογράφου! Τα “άδοξα μπασταρδάκια” με τον Μπράτ Ππιτ ως  πρωταγωνιστή-“μπάσταρδο” θα σας καθηλώσουν. Παρόλο που έχει μεγάλη διάρκεια η ταινία (περίπου δυο μισή ώρες), κρατά το ενδιαφέρον από το πρώτο  δευτερόλεπτο μέχρι το τελευταίο. Οι διάλογοι  έξυπνοι με ατάκες που μένουν στην κινηματογραφική ιστορία. Πολλές σκηνές είναι απλά συγκλονιστικές γεμάτες συναίσθημα, δράση και απρόσμενα γεγονότα! Η μουσική στο έργο, όπως σε όλες τις ταινίες του Ταραντ-ουλίνο :ρ  είναι η πλέον κατάλληλη για να συμπληρώσει το αίσθημα της ικανοποίησης στους θεατές-ακροατές!

Η υπόθεση εκτυλίσσεται στην Γαλλία, την εποχή του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου (1941-1945), όπου μια ομάδα από Αμερικανο-εβραίους στρατιώτες, γνωστοί ως  ” The Basterds” επιλέγονται ειδικά για να σκορπίσουν τον φόβο μέσα στο  Τρίτο Ράιχ (Reich) με το να σκοτώνουν βάναυσα τους Ναζί και να κόβουν τα κρανία τους. Η ιστορία τωνΜπάσταρτς σύντομα διασταυρώνεται με την ιστορία μιας Γαλλο-εβραίας γυναίκας, η οποία διευθύνει ένα θέατρο-κινηματογράφου στο Παρίσι.

Η ΑΛΗΘΕΙΑ να λέγεται (αν  προτιμάτε: Τζαι ο Φιλελευθερος,τζαι ο Πολίτης)… η ταινία θα ήταν άψογη αν δεν  έδειχνε με τόση λεπτομέρεια τις σφαγές, τα κτυπήματα, τους ακρωτηριασμούς κ.ο.κ. Ταραντίνο περτικούιν μου; Ξέρω ότι οι αδρώποι έχουν καμπόσο γιαίμαν μέσα τους…τζαι αν τύχει να πυροβοληθεί κανένας με απανωτές σφαίρες, το γιαίμαν πιτιλλά πόλα-σέλα… Τζαι αν σε πνίξει κάποιος πολλά πιθανόν να φκουν τα μάθκια σου πόξω. Αλλά τζαι συ…! Ρε συ (καλαμαριστείν)…άηκε τζαι τίποτις στη φαντασία μας! 

 Όντας γνωστό, ο Ταραντίνο έχει ένα βίτσιο με την ωμότητα (βλέπε π.χ Κιλ Μπιλ) και τα αίματα -πανάθεμά τον- γι’ αυτό προετοιμαστείτε ανάλογα… ΜΗΝ φάτε πολύ πριν την ταινία,  διότι πιθανόν σε τέτοιου είδους σκηνές το φαγητό(αν και μισο-χωνευμένο) θα θέλει να επιστρέψει στη στοματική σας κοιλότητα! ΦΑΤΕ τις σιταροπούλες σας πριν την ταινία για να μην σας βγουν από τη μύτη! ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ να πίνετε όταν η μουσική κορυφώνεται ή όταν υπάρχει σκηνή απόλυτης ησυχίας, διότι καθότι θα αποπειραθείτε να κατευνάσετε την δίψα σας ,υπάρχει κίνδυνος πνιγμού στη θέα ωμών σκηνών! Εγώ (δεν ξέρω πως)  κατάφερα να μην δω τις πλείστες από αυτές, έχοντας τα μάτια μου να μισοκοιτάζουν πίσω που τα δάκτυλα του χεριού μου!

Όλα τα λεφτά είναι και ο Christoph Waltz, ο οποίος υποδύεται τον Colonel Hans Landa. Από χτες (σίουρα άρκησα) είναι πλέον από  τους αγαπημένους μου ηθοποιούς! Ο άνθρωπος εν έσσει λάθος, όπως θα έλεγε κι ένα 18χρονο! Κάθε του μορφασμός αψεγάδιαστος καθώς μπήκε στο πετσί του ρόλου του, με τρομερή επιτυχία. Εξού (γείτσες) και το βραβείο που απέσπασε στο φεστιβάλ Καννών για τον συγκεκριμένο του ρόλο: Το βραβείο του καλύτερου ηθοποιού!!! 

Όλο το καστ ήταν πολύ καλό και η κάθε ερμηνεία από τους ηθοποιούς ήταν μοναδική! Αξίζαν τον μισθό τους τα κοπέλλια! Το ομορφόπαιδον ο Πρατ του Πιτ έπαιξεν καλά τον  ρόλο του, αλλά εν με έπειθε 100%, θα του ‘δινα ένα 7,5 από τα δέκα! Εν επειδή εχει την φήμη του όμορφου; Εν επειδή έχει γυναικείαν ομορκιάν; Εν επειδή έσσει 1000 κοπελλούθκια τζαι επόκαμεν τελευταίως; Εν επειδή επόφκαλεν τον η Αντζελινού; Εν επειδή εμεγάλωσεν, εκουράστηκεν, αππώθηκεν,εχαλάσαν τον τα πολλά ριάλια, εν έσσιει ισχυρό κίνητρο πιον; Εν να σας γελάσω! Χαχα…εγέλασα σας! Εν ήταν ας πούμε όπως την φορά που έπαιζεν τον  Tristan Ludlow  στο Legends of the Fall! Αυτή κι αν ήταν ταινιάρα! Αυτή κι αν ήταν ερμηνεία!

Μπορεί κάποιοι να πουν ότι τούτη η ταινία με τα “υβρίδια-νόθα” εν μια ταινία, του πως ο Ταραντίνο θα ήθελε να είχαν εξελιχθεί κάποια γεγονότα του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου. Σαν να θέλει να μας πει ότι αν επερνούσαν που το σιέρι του κάποια γεγονότα του 40-45, τζαι θα μπορούσε να είχε κάποιο ρόλο μικρού θεού, θα έφερνε τους μπάσταρτς να καθαρίσουν τους Ναζί. Με τούτο τον τρόπο σαν να εκφράζει την οργή του προς τον Χίτλερ (κι όχι μόνο) και σαν παιδάκι φαντάζεται τους υπερήρωες να παίρνουν την δικαιοσύνη στα χέρια τους (όπως ιδανικά γίνεται στα κόμικς και στο Χόλιγουντ).   Καποιοι ίσως ισχυριστούν τζαι πουν: “Έτο πάλε, μια αμερικανιά που προβάλλει τους Αμερικάνους ως  Γκουτ Γκάης και όλους τους άλλους  χαζούς και κακούς”. Εγώ είδα bad guys και worst guys! Σίουρα τα πράγματα δεν ήταν τόσο απλά!  Κι αυτό το γνωρίζει ο Ταραντίνο και δεν κάνει προσπάθειες στο έργο να ξεγελάσει κανένα. Είναι ξεκάθαρος σε αυτό που παρουσιάζει και παρουσιάζει τη δική του άποψη και φαντασία στην οθόνη μας.

Well done man!