Hmm?!

Αγαπητό μου G.E.T.,

I have a friend που μου μιλά στο τηλέφωνο ως τα τρία δεύτερα. Πιάνει με 5 δευτερόλεπτα πριν μπει σπίτι των γονιών, των θείων, των φίλων. 

Συνήθως η συνομιλία ξεκινά και τελειώνει ως εξής:

Friend: Driiiiiiiiiiiiiiiiin driiiiiiiiiiiiiiiiiin

Me: Χελλόου! :)))))))

Friend: Γεια σου! Τι κάνεις;

Me: Καλά είμαι εσύ; Καλωσόρισες απ’ το ταξίδι (ή σε άλλη περίπτωση: “Καλά είμαι εσύ; Πώς περνάς;”)

Friend: Καλά είμαι. Πέρασα πολύ ωραία. Εσύ πως είσαι;

Me: Ήμουν άρρωστη για μια βδομάδα( ή μπορεί να πω καλά, τί νέα;)

Friend: Περαστικά σου. Κάλιουsh πρέπει να σε κλείσω. Έφτασα στο σπίτι των γονιών μου και με περιμένουν. Γεια.

Υπάρχουν και παραλλαγές του πιο πάνω σε:

“Kalioush πρέπει να σε αφήσω. Έφτασα στη δουλειά. Γεια. ”

“Kalioush πρέπει να κλείσω… έφτασα σε κάτι φίλους μου και είμαι έξω από την πόρτα τους και δεν μπορώ να μιλήσω.”

:((((((( Μακάρι να ήθελες να μου μιλήσεις λίγο παραπάνω. Κρίμα. Τους τελευταίους μήνες αυτό ακριβώς γίνεται! Θέλω να μιλήσω ακόμη λίγο μαζί σου friend! Γιατί με πιάνεις τηλ. λίγο πριν μπεις στη πόρτα κάποιου;

Oh well!  OK ίσως να είμαι λίγο υπερβολική όταν λέω 3 δευτερόλεπτα αλλά χωρίς υπερβολή δεν ξεπερνά ποτέ τα 20 δεύτερα.

Τώρα χωρίς πλάκα …ευχαριστώ που επέρασε που το μυαλό σου να πεις ένα γεια!

Σε αγαπώ πολύ! 🙂

I want to ask you…

Αφρο-Αμερικάνος ή Aφρο-πακιστανός, ή Aφρο-άγγλος ή Aφρο-γάλλος ή Aφρόγαλα ή Aφρόλουτρο (πάντος εγώ μαύρο δεν τον λέω :ρ…εν είμαι ρατσίστρια)…το λοιπόν Αφρο-γκάυ (όχι γκαίυ..δκιάβαζε καλά δυσλεκτικέ/ή)…με το ποδηλατούι του κάτω Μακαρίου κατά τις 9 το βράδυ:

Σσιαιρετά με (ένεψε μου δηλαδή)!

Σιερετώ τον (ένεψα του πίσω)!

Εστράφηκε πίσω ο παρέας…

Μπαίνω στο αυτoκίνητo εγώ έτοιμη να φύω!

Ουέητ ε μίνιτ, μου λέει!

Ουότ ? τον ρώτησα!

I want to ask you σάμτινγκ…λέει.

I am in a hurry, απαντώ.

Just one μίνιτ, συνεχίζει… (εν να θέλει οδηγίες μάλλον …σκέφτουμαι)

ΟΚ, τελ μι, λέω ανοίγοντας το παράθυρο μου.

I want to ask you… (έκανε μια μικρή παύση)… to be my friend!

(Ταρααααα…τύμπανα στο μπάκράουντ)

“Η παλάβω” εγώ: Thank you (ναι ευχαρίστησα τον, ντοϊνγκ), but I already have many friends… (ξέρεις μετρώ τζαι τζείνους του φέιζ μπουκ …χιχιχιχι)

Μετά μου λέει:  Not for something else (το έλς εν το εξήγησε), but just be my friend, you are so nice…pls

(Awwwwwwwwwwww… τι γλυκό…νομίζω…)

Είπα: θενκ γιου μπατ Αϊ χαβ  ττου γκόου… (ενώ αν δεν έπρεπε να φύω…!; Τάχα; Τί ήταν τζείνη η δικαιολογία μου!;)

αλλά μετά εσκέφτηκα:

Αν εν μόνος του και χρειάζεται ένα φίλο τζαι ετόλμησε να εν ευθής και άμεσος τζαι να εζήτησε που κάποιο που ήβρε μπροστά του (that’s me) να γίνουν φίλοι…

επόμενη μου σκέψη: …εεεε είμαι τίποτε αρκουδάκι των forever -friends?

Πάντως άμμαν το καλοσκεφτείς εν πολλά γλυκό να σε ρωτά κάποιος (η συγκεκριμένη περίπτωση εν απλά έναυσμα) αν θέλεις να γίνεις φίλη/ος με κάποιον.

Η τελευταία φορά που θυμούμαι να εκάμνα ή να μου εκάμναν  τέθκειου είδους ερωτήσεις ήταν όταν ήμουν στο δημοτικό!

Θέλεις να είμαστε φίλοι; Τόσο ειλικρινείς ερωτήσεις. Και το “ναι” σαν απάντηση ήταν το χρίσμα της έναρξης μιας φιλίας. Τζαι τότε οι φιλίες ήταν τόσο αγνές! Τωρά ποιον αποκαλείς φίλο; Τζείνο που κάμνεις πολλή παρέα μαζί του; Τους συναδέλφους; Όι κατανάγκην. Τους συμφοιτητές; Όι κατανάγκην… Τζείνους που έχεις κοινές αναμνήσεις, που επέρασε; πολλά μαζί τους, που σε υποστήριξαν όταν τους είχες ανάγκη; Όι κατ’ανάγκην… Ερωτήσαν μας αν θέλουμε να είμαστε φίλοι τους; Μπορεί να μεν θέλουν τζείνοι …μπορεί να μεν θέλουμε εμείς…

Γι’ αυτό τωρά τζαι να πάει ά�%�μαν θέλω να κάμω φίλο/η μου κάποιον/α , απλά θα ρωτώ όπως ο φίλος μου ο Αφρό-κρεμας (κιάορκαν πιλέ μου εν τον ερώτησα το όνομά του…εντα πλάσμαν είμαι):

I want to ask you… to be my friend!!! 

χιχιχι :ρ