Προ Πανδημίας (ΠΠ)

Τον καιρό ΠΠ (Προ Πανδημίας) πήγαινα για ψώνια χαλαρά, έκαμνα 5 λεπτά να αποφασίσω αν θα πάρω Ένταμ, Γκούτα ή Μπρι, μετά σκεφτόμουν να πάρω ελίες ΚΑΙ ΔΟΚΙΜΑΖΑ καμιά ελιά, έβλεπα γνωστούς και χαιρετιόμασταν ΔΙΝΑΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΑΣΠΑΖΟΜΑΣΤΑΝ και λέγαμε τα νέα μας στο διάδρομο με τα ζυμαρικά…ΠΟΤέ στο διάδρομο με τα κατεψυγμένα διότι 1 λεπτό εκεί σε πιάνει διάρροια και στα 5 γάγγραινα… μετά πήγαινα στο διάδρομο με τις σοκολάτες (τζιαμέ να δεις σκέψη τζαι προσήλωση)… αλλά δεν έπαιρνα (κουχ, φλέγμ —> εν οκ… όχι τπτ άλλο αλλά το διαβάζουν και φίλοι διαιτολόγοι)
 
Τώρα επί καιρού Πανδημίας πάω για ψώνια λες και θα κάνω νεκροψία στο τυρί το οποίο λόγω άγχους, καταλήγει τελικά να είναι σόγιας (κατα λάθος, μην χαίρεστε οι βίγκανς). Γάντια, μάσκα, ντετόλ (το οποίο έμαθα μετά έχει και ημερομηνία λήξης…Μικρό ανεύρισμα σε 5, 4, 3, 2, ……) και…
 
Κοντινό πλάνο…πίσω από τη μάσκα και τα γυαλιά μυωπίας (για μερική κάλυψη αφού εν έχουμε ποτζείνα των ιατρών) εγώ με ύφος Κλιντ Ίστγουντ στο ‘δε γκουτ δε μπατ εν δε άγκλη’ . Και μόλις από απέναντι έρκεται ένας αμέριμνος καταναλωτης ρίχνω του βρώμικες ματιές (όχι σεξουΛΑΪΚΕΣ μάνα, ντέρτι άγριες πως να το πω αι για μας του ΑΓΓΛΟΜ..ΠΑΘΕΙΣ … Τωρά κάμε πλάνο αμερικέν για να φανεί η ετοιμότητα στο όπλο μου (ΝΑ ΒΗΞΩ…για να απομακρυθει) ΔΕΝ απομακρύνεται … Πρέπει να δράσω σε δευτερόλεπτα…η μουσική του Τζόν Ουίλιαμς ΤΑ ΣΑΓΟΝΙΑ ΤΟΥ ΚΑΡΧΑΡΙΑ στο υπόβαθρο… αλλάζω απότομα διάδρομο…
 
Ουφ εκουράστηκα…πια χαλάρωση.
 
#μεινεσπιτισουλαλωσουτζαιοτιεβρεφαε

2020

Τζαι τι να γράψεις που να μην εχει 1000 ειπωθεί τους τελευταίους 3 μήνες. Άλλο να το ακούεις και άλλο να το ζεις. Επαναπροσδιορίζεις τα πάντα. Επιβεβαιώνεις αρχές σου, που επηαίναν να ξεθωριάσουν. Στρέφεσαι προς την οικογένεια και δημιουργάς δεσμούς πιο ισχυρούς. Παίρνεις αποφάσεις, αναπλαισιώνεις καταστάσεις. Μικροποιείς πράγματα που μεγιστοποιούσες πριν.

Αν φκούμεν που τούτο ζωντανοί ελπίζω να θυμούμαι τούτα που σκέφτουμαι τωρά τζαι να μεν ξεχαστούν εύκολα όπως συμβαίνει πάντα. Θέλω να θυμούμαι τα πιο σημαντικά. Τούτα που διακυβέβονται να χαθούν: Αγαπημένα άτομα και υγεία,σωματική και ψυχική, ειρήνη διανοίας. Όχι για την αγάπη εν φοούμαι διότι θα συνεχίσει να υπάρχει…αλλά εν η πιο γλυτζιά αγάπη τζείνη των γιαγιάδων τζαι γονιών, τζαι θέλω την.

Ζω πρωτόγνωρα πράματα που κανονικά θα έπρεπε να είναι φυσιολογικά. Μιλώ για τα ωραία …τα λία ωραία που παρατηρώ μες το κακόν τούτο…: Για τωρά θα αναφέρω μόνο ένα δκυο…

Οικογένειες μαζί να περπατούν στο πάρκο ίσως που τες ελάχιστες ασχολίες που μπορούν να κάμνουν τωρά … αλλά ενωμένοι. Τζαι οι νεαροί να το απολαμβάνουν χωρίς να διαμαρτύρουνται τζαι να ντρέπουνται που εν με τους γονιούς τους.

Εκτός που τον πανικό τζαι τον σποραδικό θυμό (λόγω φόβου) παρατηρώ στην υπεραγορά μια ευγένεια τζαι καλοσύνη τζαι μαθκιές με συμπόνια, γιατί έχουμεν το ανάγκη παραπάνω που κάθε φορά. Νιώθω ότι το εννοούν.

Η καλιέργεια υπομονής … (χχχα …εδιούσα και ομιλίες σχετικά με την υπομονή… θα έβαζα κι άλλα πολλά σημαντικά στοιχεία και αναφορές μέσα σε τούτη την ομιλία αν την έκαμνα τωρά). Η καλλιέργια υπομονής βοηθά σε να μάθεις ποιος είσαι . Ποια τα όρια σου…Φκαίνεις που μια αποπραγμάτωση τζαι απροσωποποίηση τζαι αντί να παρατηρείς τον κόσμο σαν σε ταινία….όπως είχαμε καταντήσει να κάμνουμε λόγω ρουτίνας, βολέματος και ευμάρειας… ξαφνικά ζεις τη δική σου ζωή με ούλλα τα συναισθήματά σου. Έχεις επίγνωση της κάθε ώρας, επίγνωση του πόσο ευάλωτος είσαι , τί έχεις και τι έχεις να χάσεις και επίγνωση στο πού είσαι και τί συμβαίνει γύρω σου. Είναι σαν να ανοίουν τα μάθκια σου μετά από χρόνια επιφεφυκίτηδα, που διαρκούσε δεκάδες χρόνια. Τούτα εσυμβαίναν αρκετό καιρό γύρω μας… αλλά ως τωρά εβλέπαμεν τα που την τηλεόραση, ή εσβήναμεν ‘τα νέα’ διότι αγχώναν μας και επροτιμούσαμε κάτι “ελαφρύ” για να μεν σκεφτόμαστε ό,τι αρνητικό συμβαίνει γύρω μας. Εβάλαμε τη τσίπα πίσω στο μάτι μας. Αλλά καμιά φορά- όχι κάθε λεπτό οκ-, τακτικά όμως εν καλά να είμαστε ενημερωμένοι και να μαθαίνουμε την ΑΛΗΘΚΙΑ για το πού πάμε σαν ανθρωπότητα τζαι τι μπορούμε να κάνουμε ο καθένας για να είμαστε σωστοί, ηθικοί ως προς τον πλανήτη, τον πλάστη, τον συνάνθρωπό μας.

Ευτυχώς υπάρχει τζαι η γρίπη

Γεια σου μωρό μου.

Σου έχω λείψει;

Άκου να δεις τώρα. Πάω σερί, με τα τάσσια. Πολλή δουλειά τζαι νυχτερινά μαθήματα σχολής κάθε μέρα. Αντί να ξεκουράζουμαι τα Σαββατοκυρίακα βρίσκουμαι σε κάποιο φεστιβάλ Αθήνα, Κωνσταντινούπολη, Πρωταρά. Ένταλως να μεν αρρωστήσω. Έβαλα τζαι το εμβόλιο αλλά τίποτε εν κάμνει.

Τωρά όμως δρουν τα νουροφέν τζαι είμαι σε μια ψιλομαστουρέ κατάσταση. Ήρτα να πιάσω ένα καφέ με φόβο μεν με δει κάνένας αφού είμαι με άδεια ασθενείας. Αλλά γιατί φοούμαι εν εκατάλαβα. Λαλεί κανένας ότι πρέπει να είμαι σε καραντίνα ή σε κατ’ οίκον περιορισμό ειδεμή; Αν δεν μοιράσω λία μικρόβια…να κάμει τον κύκλο της η αρρώστια, πως εν να μου περάσει; Όξα; Έννεν έτσι που πάει; Ο κύκλος εν το χρονικό περιθώριο που χρειάζεται όσπου το ανοσοποιητικό μου να την καταπολεμίσει.

Σκατά ανοσοποιητικό! Νομίζω το ανοσοποιητικό μου κάμνει απεργία δίότι ταίζω τον οργανισμό μου  μ*****ες.

Πέρσυ ήμουν για μερικούς μήνες σε ένα σχολείο τζαι κάθε 2 εβδομάδες ήμουν άρρωστη. Μάνα μου ρε, αγάπησα το πολλά το σχολείο τζαι τα μωρούθκια μου. Τζαι τζείνοι αγαπήσαν με. Είπαν μου το τζι όλας τζαι εκατασυγκινήσαν με!

Επεθύμησα να γράψω δαμέσα τζαι έχω τόσες ιδέες. Παρ΄όλα αυτά πιάνει με ένα πράμα που όταν ξεκινώ να γράφω μαγκώνω, όπως όταν θέλεις να χωρίσεις τζαι έσσεις τόσα πολλά που θέλεις να πεις ,αλλά άμαν τον θωρείς μπροστά σου  ξεχάνεις τα ούλα τζαι θέλεις απλά να τον φιλήσεις ; Όι α;

Ένιχου, τωρά που μαι άρρωστη τζαι έχω τούτη τη μέρα ούλη για τον εαυτό μου καταλάβω πόσο την έχω ανάγκη τη ξεκούραση! Να κεράσω τον εαυτό μου ένα καφέ, να δκιεβάσω ένα βιβλίο, να δω ταινίες στο νέτφλιξ  τζαι ας μεν αναπνέω τζαι ας κάμνω διαλείμματα κάθε λεπτό να σκουπίσω τη μύτη μου τζαι ας τρέχουν τα μάθκια μου.

Αγαπώ με ρε! Τζαι πρέπει να με φροντίσω! Αν τζαι μερικές φορές αμφισβητώ την αγάπη μου τζαι γεμώνω αμφιβολίες. Εντούτοις, έμαθα να αποφεύγω περιβάλλοντα που θα  με  ρίξουν σε αυτολύπηση ή θα μου ρίξουν την αυτοεκτίμησή μου. Κάποτε ίσως χρειαστεί να αφήσω πίσω ανθρώπους και ενδιαφέροντα που κάποτε αγαπούσα. Ο κόσμος είναι αρκετά πλατύς για όλους μας. Όταν είσαι για παράδειγμα σε μια μιλόγκα και νοιώθεις ότι δεν χορευουν μαζί σου καβαλιέροι που θα θελες, τότε φεύγεις .Δεν μένεις εκεί. Πας σε άλλη μιλόγκα που ξέρεις ότι θα χορέψεις. Ή ξεκινάς καινούριες δραστηριότητες ,που θα σε κάνουν να νοιώσεις όμορφα και ικανή. τότε θα συσχετιστείς με τα σωστά άτομα, που σε εκτιμούν. Φεύγε και συ από καταστάσεις έστω κι αν κάποτε τις απολάμβανες, όταν πλεον δεν σου προσφέρουν θετικά αλλά  απογοήτευση. Είναι κρίμα αυτά που έκτισες με κόπο για τον εαυτό σου, να τα καταρρίπτεις με μια αποτυχημένη βραδιά ή παρέα.

Το μοιράζομαι διαδικτιακά διότι είμαι σίγουρη ότι δεν είμαι μόνη. Υπάρχουν και άλλοι που μαζεύουν τεκμήρια για  να αποδείξουν ότι δεν αξίζουν σαν ΄συνήγοροι του διαβόλου΄ ενάντια στον εαυτό τους.

Αναπλαισιώθου. Βγάλε τους χώρους και τα άτομα που δεν σε βοηθούν να λάμψεις, από το υπόβαθρό σου.

Στην ηλικία μου ξέρω πλέον ότι είμαι μια σεξουάλα με μεγάλα βυζιά, αλλά τζαι πολλά δημιουργική-έξυπνη τζαι κυρίως ταλαντούχα. Ο κόσμος εκτιμά τη δουλειά και την προσωπικοτητά μου.Μόλις ετόλμησα να το πω δυνατά και να το γράψω με τόλμη είδα απίστευτη διαφορά στη ζωή μου. Εν επίστευκα στα μάθκια μου , για τα όσα έρχονταν στη ζωή μου. Ευκαιρίες που μόνο στα όνειρά της η 20χρονη ντροπαλή Κάλιουςςςς θα είχε. Σίγουρα υπάρχουν μέρες (αλλά επιτρέπω μόνο 2 μέρες τέτοιες) που μια αφορμή θα σε ρίξει ψυχολογικά. Αλλά εχω τον έλεγχο και εσύ το ίδιο.  Όποιος δεν  βλέπει την αξία μου και σου, δικαίωμά του. Είπαμε …ο κόσμος εν αρκετά πλατύς για όλους μας.

 

 

 

Οι κορούες

Εν σας εξαναμίλησα για τις κορούες. Εν θυμούμαι τελοσπάντων!

Τις κορούες εγνώρισα τες περίπου στα 13 μου. Ήταν τζαι τζείνες ντροπαλές τζαι λίον περίεργες. Η αλήθκεια εν τις επολλοήθελα στην αρχή. Επροτιμούσα μόνη μου. Εθυμίζαν μου τι σημαίνει να πρέπει να έχεις έννοιες. Έκρυφα τες εν ήθελα να τις ξέρει ο κόσμος ιδιαίτερα τα αγόρια. Μετά…Ε μετά. Αλλά μετά ήμασταν κολλήτες. Ως τωρά πάμε παντού μαζί. Σπίτι δουλειά διακοπές…Παντού.

Τις κορούες επρόσεξεν τες πρώτα η μάνα μου. Είχε μου κάμει ένα δώρο τζαι άφηκε μου το πάνω στο κρεβάτι μου τζαι ενόμιζε ήταν να χαρώ. Όι. Έκλαια. ‘Εν το θέλω’ λαλώ της. ‘Δεν είναι σωστό να κυκλοφοράς πλέον χωρίς σουτιέν ‘ λαλεί μου. Έβαλα το πάνω μου τζαι ξαφνηκά’ ένιωσα ντροπή. Έπρεπε να μαζεύκω μέσα σε ένα ρούχενο μασκαραλίκι τα δκυο περίεργα κουμπιά που εβλαστούσαν πα στο στήθος μου. Βυζοσυσσωρευτή το έλεα.

Με τον βυζοσυσσωρευτή ήταν σαν να αποχαιρετούσα τα καλύτερα χρόνια της αθωότητας  και ξεγνοιασιάς. Σαν να συναινούσα να μεγαλώσω. Δεν το ήθελα καθόλου. Μα τα κουμπιά εν αρωτούσαν κανένα. Εμεγαλώναν τζαι εμεγαλώναν. Στα 14 τα είχα αποδεκτεί. Οι βυζοσυσσωρευτές είχαν ενδιαφέρον πλέον, χρώματα, τιράντες, στραπλεξ (όπως το λενε ακόμα πολλές μαζί με λέξεις όπως κόφλεξ) μπαλκονέ, σιθρού, να κλείουν μπροστά, να κλείουν πίσω. Επέρασα που Α καπ, Μπι καπ, Σι καπ (ένδοξες εκείνες οι μέρες εστήναν αυτόνομα τζαι η σφριγηλότητα στο φουλ).

Επεράσαμε πολλά μαζί τζαι εφτάσαμε στο σήμερα. Να σας συστήσω λοιπόν τις κορούες του σήμερα. Οι κορύες είναι Ντι καπ τζαι πότε έχουν τα πάνω τους, πότε τα κάτω τους. Χρειάζονται στήριξη αλλά ποτέ ενίσχυση. Έμαθα τζαι γω για χάρη τους να καταργήσω το μπρούμητα στον ύπνο. Συμβιώνουμε καλά. Περιμένοντας το νερό στο μπάνιο να βράσει κάμνουμε πολλές κουβέντες τζαι χορογραφίες μεν σου πω. Οι τρεις μας έχουμε και συγκρότημα. Ήταν να μασταν  οι ‘Ζουμερές κορούες’ αλλά επαρέπεμπεν σε Spice Girls τζαι έτσι είπα σαν η πρωταγωνίστρια του χορευτικού να μας ονομάσω ‘The Kalioush sisters’.

Χαρά που κάμνουν άμα τις πέρνω ταγκό, μόνο που διαμαρτύρουνται άμα χορεύκουν με κάποιον που έχει μαν μπουπς. Τρέξιμο… πάλε έρκουνται, αλλά πολλές φορές μεινίσκουν πίσω τζαι πρέπει να ελαττώσω για να με προλάβουν. Άσε που εν συγχρονίζουνται. Η μια δεξιά η άλλη αριστερά.

Αγαπώ τες κορούες εν καλές. Ένεν τέλειες ούτε μοντελίστικες αλλά εν δικές μου. Πλεον ούτε τις πολλοκρύφκω ούτε ντρέπουμαι για λόου τους, ούτε ανησυχώ αν αρέσουν σε άλλους ή όι.

Έχω μπει και γω στο’Φρη δε μπουμπ μούβμεντ’!

Φρη δε κορούες α κορούες!

Όσκαρ αγάπη μου

Αν είσαι σε δυσάρεστο βαθμό ανεπιτήδευτη όπως θα έλεγε και ο Όσκαρ Ουάιλντ…αυτό σε κάνει αντικείμενο συζήτησης κάποιες φορές. Αλλά μόνο ένα πράγμα στη ζωή είναι χειρότερο από το να σε συζητάνε και αυτό είναι το να μη σε συζητάνε καθόλου. Γεια σου Όσκαρ με τα αποφθέγματά σου!

Αρκετά

Δεν μπορώ να σε απορρίψω ..δεν είμαι τόσο γρήγορη, είπε η Χέλεντ Χάντ στον σύντροφό της που υποδυόταν ο Κέβιν Σπέησυ, στην ταινία  ‘ πέη ιτ φόρουοντ!’

Έπιασα τον εαυτό μου σε στάδια πριν την  σωματική κατάρευση και τότε μόνο εκατατάλαβα ότι έχω γεμίσει όλες μου τις ώρες από το πρωι μέχρι το βράδυ με δραστηριότητες. Ωραίες ναι, δημιουργικές ναι, κερδοφόρες μμμ ναι… Υπερβολικές ναι…

Γιατί;

Σήμερα επιστρέφοντας σπίτι απογοητευμένη με τον εαυτό μου, εξαιτίας μιας εξέτασης, αναρωτήθηκα για πιο λόγο βάζω τον εαυτό μου σε εξαντλητικό πρόγραμμα..τόσο που δεν έχω χρόνο για σκέψη…Να βρεθώ ουαν ο ουαν με τον εαυτό μου…Να έχω χρόνο να πιάσω το καλαμάκι του καφέ και να ανακατέψω τα παγάκια. Για μένα το να έχω χρόνο για να απολαύσω τον καφέ μου είναι μέρος της αυτο-αγάπης μου…

Γιατί;

Διότι με δίδαξαν φίλοι  μου και γνωστοί, μέντορες και διαπαιδαγωγοί ότι πρέπει να είμαι αρκετά καλή. Το απλά καλή δεν πιάνει. Είναι χλιαρό, μέσος όρος, κοινό, τετριμένο,  εύκολα με αντικαθιστούν.

Δεν κάνω αρκετές θυσίες. Δεν κάνω αρκετές προσπάθειες. Δεν αφιερώνω αρκετές ώρες.

ΑΡΚΕΤΑ με το αρκετά!

Δεν είμαι αρκετά όμορφη; Είμαι όμορφη! Δεν είμαι αρκετά έξυπνη; Είμαι έξυπνη! Δεν είμαι αρκετά ταλαντούχα; Είμαι ταλαντούχα! Δεν είμαι αρκετα αξιαγάπητη; Είμαι αξιαγάπητη! Δεν είμαι αρκετά τέλεια ;;;

ΟΧΙ δεν είμαι ΤΕΛΕΙΑ. ΔΕΝ ΘΕΛΩ να είμαι. Είμαι καλοσυνάτη. Είμαι κακιά. Είμαι πονηρή. Είμαι αθώα. Είμαι ταπεινή. Είμαι περήφανη. Είμαι ήσυχη. Είμαι θορυβώδης. Είμαι αδρανής. Είμαι ενεργή!

Δεν είμαι αρκετά άνθρωπος. Είμαι άνθρωπος!

Στα κομμάτια η αποδοκιμασία σου!