Syntishe.com

Δίπλα μου κάθεται μάνα 2 μιτσιών…τζαι όταν τους μιλά γλυκά καλαμαρίζει..μετά που 2 λεπτά θυμώνει τους στα κυπριακά. Σκέφτομαι και γράφω (το ‘δεν ξεχνώ και αγωνίζομαι’ ήρτε μου εντελώς συνειρμικά): Εδώ φαίνεται η γλώσσα της καρδιάς σου κοπέλα μου! Τα κυπριακά!!! Με τα κυπριακά φκαίνει το συναίσθημα της παρόρμησης. Το ‘καλαμαρίζειν’ ουκ εστίν φιλοσοφείν για σένα… εν για εμένα που εκάθουμουν δίπλα σου.

Αλήθκεια…όταν κάποιος μας μιλά με αττική διάλεκτο αρέσκει μας; Χμ…ναι! Εν σαν να σου μιλά με ευγένεια! ΣΑΝ είπα! Που.χου(φτού)

Κυπριακά: Κάμνεις λίον τζει πλης; (το πλης εντάχθηκε στην κυπριακή όπως τζαι το σόρυν, το άρκοντισιον, το τόηλετ, τα κόφλεξ τζαι η άμπουλα)

ή

Ταράσσεις λίον;

Αττική διάλεκτος: Κάνεις λίγο πιο κει;

Όϊ πε. Εν έσεις μια καλύτερη διάθεση να πεις:

ΟΧΙ …με χαμόγελό… στην αττική διάλεκτο;

Φαντάσου επίσης να σε βρίζουν στα κυπριακά τζαι στα καλαμαρίστικα…Περίμενε…να το σκεφτώ λίον…: Στα Κυπριακά θα ακούσεις  ιταλο-εμπνευσμένες λέξεις όταν σε αποκαλούν κοπέλα  κόκκινων φαναριών, θα ακούσεις τουρκικές λέξεις με 5-6 ‘ξιξι’, πολλά εκρηκτικά σύμφωνα σσ, κκ, ππου… πετούν τζαι 2-3 φτύματα κατά την παραγωγή τους… Στα καλαμαρίστικα οι ξιτιμασιές ή βρισιές είναι ρε παιδί μου πιο περιγραφικές…εντοπίζεις δημιουργικό λόγο. Κάνεις εικόνα εικόνες… σουρεάλ αλά Νταλί…ακούς για οιδιπόδεια συμπλέγματα και λίμπιντο ξεχειλισμένες…Μπλέκονται τα σόγια και δίνονται οδηγίες για το που πρέπει να πάει κάποιος…

Όι εν αποφάσισα ακόμα!  Όπως θέλεις μίλα μου!

Paris

Εν ξέρω γιατί εφύλαα το Παρίσι για πιο μετά…εν όπως το κγουασάν  ντου σοκολά που τρώεις πρώτα τον γυρόν τζαι φυλάεις την νουτέλα στη μέση για το τέλος…

Ελπίζω το Παρίσι να μην είναι το τέλος δηλαδή…εν λίο φοητσιάρικα τα πράγματα στη Γαλλία με τις τρομοκρατικές επιθέσεις αλλά επήρα το απόφαση.

Γαλλία λοιπόν. Ο λα λά. Πα του του! Ζε μ ανφού. Ζε νε σε κουά. Κομπιάν κουτ ε σε πανταλόν. Τζαι πουτάν ή μιέρτ. Λε σκατώ λε σκατό (όξα γκατό το δώρο ή η τούρτα… :Ρ  ).Sa suffit! Τούτα είναι που θα πάρω μαζί μου. Διότι από λεφτά φτώχιες. Έδωσα τα ούλλα στο εισητήριο και στο ξενοδοχείο. Τζαι αν λείψουν ενώ είμαι τζιαμέ θα τραγουδήσω κανένα ” Λα βι αν ροζ” μεσόστρατα στο Σιάμσελιζέ.

Ανυπομονώ για το τζαζοφεστιβάλ και τα γκαρσόνς…

Έτω είπα να γράψω τζαι ένα ποστ για να μην ξεχνιόμαστε!

Θα πάω και ζε νε ρεκρετέ ριέν!

Ο ρεβουάρ!

Μεν φύεις γιαγιά μου!

Τί κάνεις όταν το πιο αγαπημένο σου άτομο στον κόσμο πεθαίνει;

Μια από τις 2 γυναίκες στον κόσμο που σε νοιάστηκε περισσότερο από τον εαυτό σου!

Περιμένοντας το θάνατο για αυτήν και συ να ζεις.

Καρκίνος. Οι μισοί γιατροί λαλούν σου ότι εν τούτο. Οι άλλοι μισοί διαφωνούν!

Η λέξη από Κ.  Που την λες για κάτι που έχουν οι άλλοι. Όχι η οικογένειά σου.

Να μην μπορείς να κάνεις τίποτα από το να παρακολουθείς τη φθορά της. Να περιμένεις να αφήσει την τελευταία της πνοή;;; Να την βλέπεις να πνίγεται από τους εμετούς.

Πριν μερικές βδομάδες ετραγουδούσε  σου.

Πριν ένα μήνα έβγαζε φωτογραφίες στο εξωτερικό και σου μιλούσε στο τηλέφωνο.

Σου είπε πριν μερικές μέρες …”μην τους ακούς όλους αυτούς Κάλιους μου…πες τους εσύ ότι έχω δίκαιο…άμα η ψυχολογία σου είναι καλή όλα μπορούν να λυθούν”.

Σε βλέπω να πεθαίνεις γιαγιά μου;;;;;;;;; Δεν αγάπησα πλάσμα παραπάνω που εσένα! Τζαι αν πεθάνεις εν να έρτει πίσω σου τζαι ο παππούς μου, ξέρω το. Ο κόσμος εν να γίνει ακόμα πιο μαύρος τζαι όφκαιρος.  Πάντα εσύ ήσουν που με επαρηγορούσες τωρά πως μπορώ εγώ να σου το δώσω πίσω;

Ας με πάρει εμένα καλύτερα ο χάρος. Αλήθκεια ας με πάρει με αντάλαγμα να ζήσεις εσύ!

Θέλω να μάθω να αγαπώ!

Άκουα τις σειρήνες σήμερα σαν οδηγούσα να πάω στη δουλειά! Τότε ήρτε στο νου μου το τραγούδι των Περλ Τζαμ: Χήαρ Δε Σάηρενς…τζαι σε ένα κομμάτι λέει:

Hear the sirens,
Hear the circus so profound.
I hear the sirens
More and more in this here town…

Σειρήνες. Θεότητες που σχετίζονταν με το νερό, τον έρωτα και το θάνατο. Ακριβέστερα… οι  θαλάσσιοι δαίμονες της Ελληνικής Μυθολογίας. Σειρήνες που φέρνουν αναμνήσεις ή απλά νοερές αναπαραστάσεις σε ένα νησί που θέλει να ξεχάσει! Που ακόμα τζαι σήμερα  ζει τραγωδίες!

Το 2016 εν επρόλαβε να μπει τζαι ήδη εκρούσαμε κυριολεκτικά, δίπλα μας οι πολέμοι συνεχίζουνται τζαι εντείνονται…οι νεκροί αυξάνονται…οι πρόσφυγες ψάχνουν καινούριες πατρίδες…οι τρομοκράτες δρουν με μεγαλύτερη συχνότητα…οι χώρες φκαίνουν που την Ευρώπη, η Αμερική ετοιμάζεται να βάλει στην εξουσία ρατσιστή πρόεδρο. Τζαι εντείνεται το μίσος ο ένας για τον άλλο. Εμάθαμεν να σκοτώνουμε, να βιάζουμε, να αδικούμε, να εκβιάζουμε, να εκφοβίζουμε, να ζηλεύκουμε, να θυμώνουμε τζαι εξεχάσαμε να αγαπούμε. Τζαι εν εύκολο να αγαπάς τζείνους που εν ίδιοι μαζί σου. Αλλά το σημαντικό εν να αγαπάς τζαι να σέβεσαι τον άνθρωπο που έχει διαφορετική θρησκεία, χρώμα, ιστορικό, φύλο…καθώς τζαι άτομα που σε αδικούν. Ποιος εν να μας διδάξει την αγάπη; Η αγάπη εν το πιο δύσκολο αλλά τζαι ζωτικό  στη ζωή μας. Εν καρπός που αν φάεις διά σου ειρήνη διανοίας τζαι μιτσιανίσκει το φόο σου! Έχω ένα εδάφιο που το έστελνα κάποτε σε άτομα που αγαπούσα τζαι  είναι τούτο δαμέ:

Η αγάπη  είναι μακρόθυμη και δείχνει καλοσύνη. Η αγάπη δεν ζηλεύει, δεν κομπάζει, δεν φουσκώνει από υπερηφάνεια,  δεν συμπεριφέρεται άπρεπα, δεν ζητάει τα δικά της συμφέροντα, δεν εξάπτεται. Δεν κρατάει λογαριασμό για το κακό.Δεν χαίρεται για την αδικία, αλλά χαίρεται με την αλήθεια. Ανέχεται τα πάντα, πιστεύει τα πάντα, ελπίζει τα πάντα, υπομένει τα πάντα. Η αγάπη ποτέ δεν χάνεται”.

Ξέρεις, νευριάζω με τον εαυτό μου! Εν πολλά εύκολο να κάθεσαι στη δουλειά τζαι να θωρείς τις ειδήσεις. Το τι εσυνέβηκε στη Νίκαια, στο Βέλγιο, στην Κωνσταντινούπολη, στη Συρία…Τζαι να κρίνεις άλλους για το φανατισμό τους τζαι τα κράτη για την αδυναμία παροχής ασφάλειας.

Εγώ φταίω εμένα! Γιατί ενώ ήξερα ότι η αγάπη είναι το κλειδί… εν την είχα. Εν δείχνω πάντα καλοσύνη. Μες το δρόμο άμαν οδηγώ συμπεριφέρουμαι άπρεπα. Εξάπτομαι καθημερινά. Εκρατούσα για χρόνια λογαριαμό για κακό και αδικία που εθεωρούσα ότι μου έκαμε κάποιος. Μπορεί να εθεωρούσα ότι ποτέ δεν χαιρόμουν με την αδικία αλλά όταν “οι εχθροί” μου εταλαιπωρούνταν ένιωθα ικανοποίηση. Είχα χάσει την αγάπη μου! Ενόμιζα ότι με το να σκληρύνω εν να δυναμώσω…να γίνω πιο ανθεκτική…Ήθελα να είμαι αναίσθητη να μεν με επηρεάζουν οι άλλοι . Πόσο άδικο είχα. Θέλω την αλλαγή στον κόσμο….μια αλλαγή που εν επέβαλα στον εαυτό μου.

Συγνώμη κόσμε! Συγνώμη και σε σένα που σε πρόσβαλα με σκέψεις, με λόγια ή με πράξεις μου! Εν να γίνω διαφορετική;;;;;;;;; Εν ξέρω! Θέλω! Πολλές φορές αποτυγχάνω! Θέλω να μάθω να αγαπώ! Όι μόνο στα εύκολα αλλά τζαι στα δύσκολα! Απολογούμαι κόσμε για εμένα τζαι τους όμοιους μου! Αγάπα με πίσω τζαι συγχώρα με…πέρκει κάποιοι που μας επιβιώσουν!

Ουοτ ε ντέη!

Να είναι 5 το πρωί, να φεύκεις που το Αχίλλειο ανάκτορο στη Κέρκυρα…Τζαι για να σας κατατοπίσω πάρε ένα κόπυ πέηστ βικιπεδικό: Αχίλλειο. Ένα πιο γνωστά και σημαντικά αξιοθέατα στην Κέρκυρα, οίκημα νεοκλασικού ρυθμού, χτισμένο μέσα σε μια κατάφυτη έκταση και με έναν υπέροχο κήπο με πολλά αγάλματα αρχαϊκού τύπου. Μετά τη δολοφονία της Σίσσυ, το 1898, το Αχίλλειο έμεινε κλειστό για χρόνια. Το 1907 εξαγοράστηκε από τον Γουλιέλμο Β Κάιζερ, ο οποίος έκανε ανεπιτυχείς προσθήκες και διακοσμητικές παρεμβάσεις στο ανάκτορο.Επίσης, το Αχίλλειο χρησιμοποιήθηκε ως νοσοκομείο κατά τον Α και Β Παγκόσμιο πόλεμο και υπέστη αρκετές φθορές.

Να φεύκεις λοιπόν η ώρα 5 το πρωί που το Αχίλλειο τζαι να μπαίνεις σε λεωφορείο μαζί με άλλους ταγκιέρους, ταγκιέρες τζαι Αργεντινούς θρύλους (μαέστρους) του ταγκό. Να ξεκινούν οι μαέστροι να κάμνουν φάρσες του Ζόττο (σπουδαίος Αργεντινός χορευτής) την ώρα που τζοιμάται, να φκάλουν σέλφι μαζί του, να πελλαρίζουν τζαι να γελούν. Θυμούνται μετά τα παιδικά τραγούδκια που ελαλούσαν που ήταν μιτσιοί τζαι δώστου τραγούδι.

Τζαι τούτα ούλλα η ώρα 5 το πρωί διότι οι μιλόγκες στην Ελλάδα ξεκινούν κατά τις 10 μιση αλλά οι παραπάνω έρκουνται 12 τζαι ξεκινούν το χορό μετά τη 1. Σκέφτουν πάνω στην εξωτερική αυλή του ανακτόρου με τόση ιστορία… να βλέπεις ένα συναρπαστικό (ξέρεις ότι αρέσκει μου τούτη η λέξη)  Σόου τζαι μετά να χορεύκεις τζαι συ μπροστά που τούτους. Με διαφορά ότι εσένα  (όπου εσένα βλέπε εμένα) χορεύκουν σε άτομα ηλικιών 70 και άνω. Φοάσαι ότι αν κάμεις καμιά απότομη  ή λάθος φιγούρα θα φκεί κανένα κόκκαλο τους. Όχι ρε να μην λαλώ πελλάρες…εχόρεψα τζαι με…ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ που είναι unconsiously incompetents …δηλαδή μες την αχαπαρίαση τους νομίζουν ότι ξέρουν καλό ταγκό, εκατενθουσιαστήκαν που το σιόου του Ανιμπάλ τζαι της Βαλέριας (ξερεις τους ρε…τέσπα) τζαι προσπάθούν να αναπαράγουν τις κινήσεις που είδαν μια φορά τζαι εξασκηθήκαν 0 φορές . Νομίζουν ότι επελλάναν σε τζαι είσαι σε φάση να τους ερωτευτείς τζαι να κάμεις τζαι ένα κοπελλούι με τον καθένα. Εσύ και οι σκέψεις σου: “Το κέρατο μου το δεξί ….σφίγγει με σαν το πορτοκάλι…εποζούμωσε με” και ” Τί κάμνεις ολάν…πάεις καλά;”

Α μέσα στην καταπράσινη αυλή τζιαμέ που έπινε τη τζίτζερ λεμονάδα της με λεβάντα η Σίσσυ (εν να μεν;) …εκάθούμασταν καμιά 60 άτομα τζαι όταν μας εξαναμέτρησα εφκήκαμε 123 896 334. Ναι. Ούλλα τα υπόλοιπα ήταν κουνούπια.  Σίουρα εν θα φαίνουνται μετά στα βίντεο τζαι στις φωτογραφίες. Αλλά αν δείτε μια να εν συφτή τζαι να τζίζει τα πόδκια της με μανία…έννεν καμιά πορνοδιαστροφική κοπέλα, που την βρίσκει σε εξωτερικούς χώρους με μουσική Κανάρο του 40.   Ούτε ήβρεν ευκαιρία να δείξει τα βυζιά της…που πλεον με το που σσύφκει φαίνουνται φάτσα μούρη που το ντεκολτέ…Ούτε καινούρια φιγούρα… μάλλον φαγούρα. Είμαι εγώ τζαι θέλω να φκάλω τις πέτσες μου …Αν το τελευταίο αίμα που ήπιαν ήταν της Σίσσυς τον 19ον αιώνα φανταστείτε με τι καμόν επίναν το δικό μας.

Με τούτα και με άλλα φτάνουμε στο άθλιο ξενοδοχείο (άλλη ανάρτηση τούτο)….τζαι πέφτω λιώμα πας το κρεβάτι ώσπου μετά που 5 ώρες ξυπνώ για το τελευταίο της βδομάδας μου εργαστήριο με τους καταπληκτικούς Αργεντίνους δάσκαλους. Ποτζείνους που σε πιάνουν να χορέψεις στο μάθημα τζαι νοιώθεις ότι πια μπορείς να φύγεις από τη ζωή χαρούμενη. Αλλά τόσο ταπεινοί. Τζαι διούν σου καλή ανατροφοδότηση: Μούη πιέεεεν…Έσσσσσαααα, τζαι ποτζούτα εν η ανατροφοδότηση…αλλά πέρα από τα αστεία σου λένε τι μπορείς να κάνεις για να βελτιωθείς …ενώ ο καλαμαράς που είναι και αυτός μαθητευόμενος τζαι αναθέσαν σου τον για τα μαθήματα…κάμνει ότι εν μάστρος τζαι ξέρει τα ούλλα τζαι ψαρώνει σε με τις παρατηρήσεις…μισογύνης ρατσιστής…Να μου λέει: “ξέρω ότι θες να εξασκηθείς στη φιγούρα που μας έδειξαν αλλά το πιο σημαντικό είναι αυτό…όχι έτσι …βιάζεσαι… οι γυναίκες έτσι είναι από φύση τους…”.Τζαι εγώ όπως την παλαβή που εχρυσοπλήρωσα το μάθημα να σταματώ να είμαι σιωπηλή να απολογούμαι τζαι να παίζω τη χαζή τζαι να λέω …Αν με κάμεις να νοιώσω άνετα και κόψεις τα στερεότυπα θα βγουν και οι κινήσεις. Εκακοφάνηκεν του τάχα. Χεστήκαμε τάχα. Άμα πια! Κάμνουν 2 χρόνια ταγκό τζαι παίζουν το ξερόλες τα υβρίδια!

Είχα λοιπόν τις πιο αξέχαστες χορευτικές εμπειρίες σε αυτό το ταξίδι…ξέρω ξέρω κάθε 2 μήνες ταξιδεύω…ακόμα που είσαι… Είχα όμως και πολλά που θέλω να ξεχάσω!

Μείνε συντονισμένος/η για περισσότερες ταξιδοπεριπέτειές μου!

Φιλιά (αργεντίνικα παθιάρικα)

Kalioush

Πεζούνα

Σαπ πίπολ;

Βρέχει αν και Ιούνιος!Έσσει ένα περιστέρι πας το δέντρο που δεν το δέχεται. Κάθεται τζαι τρώει τα νερά. Είπαν του εν καλοτζαίρι τζαι επίστεψε. Κουνιέται το κλαδί αλλά τζείνο τίποτε!  Φουσκωτό στήθος τζαι παιζει πελλόν.  Έξω πανικός αλλά δεν πτοείται….. κυγγγγγγία! Τωρά ρίχνει χαλάζι αλλά εν τζιαμέ….Μπας τζαι εψόφησε; Αλλά εν όρθιο.. Ξέρει ότι εν να τελιώσει εν πανικοβάλλεται.

Ααα. Γι’ αυτό με λαλούν πεζούνα! 😉